Om onze situatie en de mogelijk gekleurde en subjectieve inhoud van dit verslag wat te verduidelijken zullen wij onszelf kort introduceren:

Laura: korfbalvrouw getrouwd met Irvin, moeder van twee kinderen en startend triatletica met marathonervaring, al twee weken zenuwachtig vanwege mogelijk afzien op de fiets in Limburgs heuvelland. Trainingsdoel: genieten, overleven, eerste 1/8 triatlon en halve marathon in Rapperswill.

Piet: vriend van Karina (de moeder van Rhodée), lid van de Dordtse Reddingsbrigade, persoonlijk navigatie-assistent van de trainer voorzien van GPS-apparatuur. Trainingsdoel: zwemsnelheid handhaven of verbeteren, eerste 1/8 triatlon doen.

Irvin: gitaarverzamelaar en gitaarfanaticus, sportverslaafde, al twee weken bezorgd vanwege zenuwachtige vrouw. Trainingsdoel: leren hoe je een ketting (niet) moet smeren en Rapperswill.

Wat stond er zoal op het programma en wat kwam er nog bij:

Vrijdag: inchecken, uitpakken, infietsen en uit eten

Zaterdag: uit fietsen, inrennen, uit eten, inslapen

Zondag: in het bos rennen en fietsen (koppeltraining, en uiteraard geen wedstrijd), Victoriavlaaien, insmeren, uitzakken, inpakken en uitzwaaien

Maandag: indutten op werk, uitwassen zweetkleren en voor echte “die hards” nog meer fietsen

In een notendop samen te vatten als het waargenomen opschrift op het T-shirt van een anonieme triatleet: “swim bike run eat sleep” (waarbij het swim-gedeelte in dit weekend achterwege is gebleven, maar tot ieders genoegen waardig werd vervangen door zonnebaden). 

In de komende hoofdstukken hebben wij geprobeerd beknopt en zakelijk verslag te doen van onze waarnemingen, en wij kunnen nu al mededelen dat wij daar nauwelijks in geslaagd zijn. Om te beginnen is het niet kort, gaat u er maar even voor zitten, de zakelijkheid is ook nog eens ver te zoeken. Een waarschuwing vooraf is dus op zijn plaats: neemt u dit verslag niet al te serieus. Wij hebben vooral getracht de uiterst serieuze belevenissen in dit trainingsweekend op ludieke wijze te beschrijven.

Vrijdag

Het aanreizen verliep voor een ieder voorspoedig. Piet gaf de voorkeur aan de trein, altijd lekker om vanuit Maastricht even naar Vaals in te fietsen via de Ertsbergen, volgens de routeplanner toch al weer 28 km erbij op de teller. Een goed begin is het halve werk. Piet vreest het ergste voor de komende dagen.

Laura en Irvin hadden nog huiselijke verplichtingen (het opvangen van een zoon die ’s ochtends een spreekbeurt over kangoeroes had moeten houden, dat uiteindelijk pas ’s middags bleek te moeten doen, foutje in de agenda, van wie heeft hij dat?), gaven de voorkeur aan de auto, hadden een uiterst gezellige tijd op de weg met vele anderen, en arriveerden dus pas ruim na de start van de eerste fietstocht.

Bij aankomst op onze uitvalsbasis Landal Green Parks Vaals troffen wij meteen een eenzame triatleet (Erik van de Wal) aan met een fietsband in traditioneel gekruiste knoop om de nek (zie foto), of de band in enkele of dubbele Windsorknoop was gestropt was overigens niet helemaal duidelijk te zien. Op de eerste dag al lek en meteen naar een goed gesorteerde fietsenwinkel kunnen om nieuwe banden te kopen. Sommige mensen hebben altijd geluk om alle aspecten van het triatlonnen te kunnen trainen.

Na een bakkie en optuigen van de fietsen gaan ook Laura en Irvin op weg in het Limburgse heuvelland en gelukkig (voor ons) komen wij Erik en Fenna tegen. Fenna beleeft een offday op de fiets en is al snel terug. Wij trekken achter Erik aan die ons meteen meeneemt op een tochtje langs ‘t Hijgend Hert (restaurant van die avond) en ons tevens kennis laat maken met het fietsrondje van zondag. Vanwege de steilheid zijn we nog niet echt gerust op de dag van morgen, maar allé, we laten het morgen maar op ons afkomen.

Jammer genoeg horen we dat Peter het weekend aan zich voorbij moet laten gaan. Zijn vrouw is dusdanig aan haar rug geblesseerd, dat de aanwezigheid van Peter elders dringend gewenst is (Inmiddels heeft Laura vernomen dat het weer de goede kant opgaat).

Piets vrees vooraf wordt waarheid. Niet naar boven te fietsen, geen enkel stukje weg heeft dezelfde helling en op de steile stukken moet soms worden gelopen.

De benodigde eiwitten, koolhydraten en vochttekorten worden ’s avonds aangevuld in Boscafé ‘t Hijgend Hert in de vorm van diverse voorgerechten, lasagna, varkenshaas en tagliatelle met zalm. Absoluut vermeldenswaardig is het lokale biertje want Boscafé 't Hijgend Hert' heeft een eigen bier genaamd "Hert, Vijlenerbosbier". Dit bier is blond en bovengistend en heeft 7,5 % alcohol, een zeer bijzonder ietwat kruidig bier. Het bier wordt speciaal voor het boscafé gebrouwen door een klein brouwerijtje dat zich 6 km over de grens in België bevindt. Hert is dus met recht een streekbiertje (aan Hertbier wordt zelfs een tijdelijke lichte medicinale werking toeschrijven, er zijn in het café  ook veel wandelstokken achtergelaten na het drinken van enige Hertbiertjes).

Terug op het bungalowpark wordt het al vrij snel erg rustig in afwachting van wat morgen ons gaat brengen.

Zaterdag

De rituelen van het opstaan in ons huisje willen wij u niet onthouden. Irvin zit al vanaf 7.00 op de bank klaar om de dag te lijf te gaan (vroeg opstaan is een keuze), Johan dient zich iets later aan en blijkt ’s ochtends te beschikken over een onverwacht zwoele sexy hese stem, Laura is de volgende die ook nog ietwat dufjes neervalt bij het gezelschap op de bank en enigszins gelaten wordt er wat koffie genuttigd. Maar dan …, daar is ze dan, Anne-Greet, een brok tomeloze energie vanaf de eerste verschijning. In no-time heeft ze de tafel gedekt en staan de pannen op het vuur en kan er ontbeten worden, eieren in diverse verschijningsvormen, cheesers, pasta, vitaminepillen in camouflagekleuren, het fundament voor een waardevolle trainingsdag is gelegd.

Piets weerbericht: Droog en redelijke temperatuur, lange broek en lange mouwen.

Vanaf 10.30 uur zal er gefietst worden. De groep wordt in tweeën verdeeld naar fietspotentieel. De aanstormende talenten (jong en oud bij elkaar) worden onder toezicht van Roland gesteld, de meer geharde fietsers gaan met Marcel mee. Het beoogde rondje vandaag gaat ons naar het stuwmeer bij Eupen (België) brengen en weer terug.

Het vertrek biedt ook een goed overzicht van de hedendaagse fietsmode, waarbij het merendeel zich in rode clubkleuren heeft gehuld, een enkele speelse pasteltint uitgezonderd. Albert vertoont een opmerkelijk aerodynamisch rugprofiel, maar later blijkt zich hierin een geheime watervoorraad te bevinden (waardoor de vergelijking met een dromedaris zich opdringt).

De talentengroep - en dus ook uw reporters Piet, Laura en Irvin – wordt de eerste 20 kilometer voornamelijk door stedelijk gebied heuvel op en af geleid, zo hier en daar onderbroken door een kasseienstrookje waardoor de mueslirepen kwistig in het rond springen.  Daarna volgen merendeels goed befietsbare paden op niet al te steile hellingen.

De aankondiging van de reisleider dat we over 10 km aan de koffie zitten, geeft extra energie, en zo waar wordt 20 kilometer later het doel bereikt, de “stuwdam van Eupen” en in het bijzonder het terras met bijbehorend uitzicht (zie foto). Ondanks de toeristische omleiding arriveert de talentengroep als eerste op het terras, niet veel later gevolgd door de topgroep die nog een extra rondje stuwmeer bij elkaar hadden getrapt.

De stuwdam van de Vesder in Eupen is de grootste stuwdam in de Oostkantons (Eupen, Malmedy en Saint  Vith). De bouw van de stuwdam is al gestart in 1935 maar werd pas afgerond In 1951. Het meer kan tot 25.000.000 m³ water bevatten (dat is 7000 keer de inhoud van het wedstrijdbad in Aquapulca). Het stuwmeer dient als bron van drinkwater (uiteraard pas na zuivering) voor de nabije omgeving en de randgemeenten van Luik.

De inmiddels hongerige menigte triatleten laat zich de versnaperingen, apfelstrudels (mit zahne), croq monsieurs en andere spijzen goed smaken. Bovendien is de zon meer dan doorgebroken, dus het is nu al een topdag. Inmiddels openbaart zich de eerste bandenpech, niet waar Angelo? En blijkt Fenna de hele dag met een spijker in haar band rond te rijden, dat moet wel een goed merk banden zijn! 

Na het terras, en de groepsfoto, is het voor de talentengroep tijd voor het serieuze werk, een schijnbaar oneindig lange klim, maar wel over een hele mooie weg. Het pelotonnetje breekt al snel uit elkaar, en blijken Remi en Albert over onvermoede klimtalenten te beschikken want zij zijn als eerste boven (zoals bij elke klim eigenlijk). Het vermoeden bestaat dat Albert daarbij nadrukkelijk gebruik heeft gemaakt van onbekende middelen uit zijn geheime rugtank, maar de bewijzen daarvan zijn door een procedurefout verloren gegaan.

Onze reisleider ondertussen bekommert zich als ware moederkloek over de achterblijvers, legt hier en daar een rijkelijk oversmeerde ketting om en weet uiteindelijk de kudde op de top weer bij elkaar te drijven. Vanaf hier kan de rest van de dag alleen nog maar bergaf zijn, maar dat valt toch tegen.

Al fietsend door glooiend heuvelland blijkt steeds meer de waarde van goed routemanagement en de toegevoegde waarde van een GPS op de fiets (Piet, bedankt!). Op basis van de langs de route aanwezige kaarten, de GPS van Piet en Rolands kennis van de lokale omgeving worden de paden meer en meer uitdagend. Het ultieme hoogtepunt is een klimmetje tussen hole 7 en 8 van Club de Golf Mergelhof met een bizar stijgingspercentage en een wegdek met meer gaten dan een Zwitserse gatenkaas. De klim wordt uiteindelijk beloond met uitzicht op het drielandenpunt oftewel het eind is in zicht

Het uiteindelijke dagresultaat van de talentengroep is 87 kilometer in een fietstijd van 4:02 uur met ruim 1200 hoogtemeters. Een mooie dag en een prima fietstocht met veel afwisseling.

Aangekomen op de thuisbasis gaat een deel van de topgroep zich nog te buiten aan een rondje rennen. Voor alle anderen is er een moment van ontspanning. De overige hobby’s en voornaamste bezigheden van triatleten buiten de sport openbaren zich, zitten, zonnen, paraderen in je ondergoed, eten, drinken, filosofische beschouwingen op trainingsmethodes en fietsonderhoud (kettingsmering in het bijzonder), musiceren en borduren met roze pantoffels aan.

’s Avonds wordt er een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd in het dichtstbijzijnde wokrestaurant. Terug op het bungalowpark wordt het wederom vrij snel erg rustig.

Zondag

Dezelfde rituelen in bungalow 78 bij het opstaan als op zaterdag, alleen schuift Kristel nu ook aan in het zitgedeelte voordat het gaspedaal weer diep wordt ingetrapt als Actieve Daadkrachtige Hulpvaardige Dame Anne-Greet aantreedt. Al snel sist het het spek weer in de pan, pruttelen de eieren en gaat de pasta rond (pasta is pasta, ook chocoladepasta). De basis voor een productieve dag is weer gelegd.

Vanochtend staat de koppeltraining op het programma waarbij niet onvermeld mag blijven dat het geen wedstrijd is (een statement dat dit weekend zeker niet voor de eerste keer wordt gehoord). Tussendoor is een terrasje gepland met uitzicht op de Amstel Gold Race, ’s middags afgerond met een fietstochtje terug naar Vaals.

Op weg naar het wedstrijdparcours blijkt al snel dat het “the day after” is. De gevolgen van de overmatige inspanningen doen zich voelen in de eerste klim. Laura blijft wat achter, arriveert uiteindelijk bij de start en wordt vervolgens door een overbezorgde doemdenkende echtgenoot volledig over het hoofd gezien, hetgeen uiteindelijk uitmondt in de vraag of “Laura misschien al teruggegaan is”. Navraag bij betrokkenen heeft uitgewezen dat Irvin inmiddels zijn huissleutel weer heeft teruggekregen.

Goed, eerst de wedstrijd dan maar … oh sorry, wat zeg je Roland, is het een training? Ok, over naar het wedstrijdverslag. Na een eerste terreinverkenning wordt het startschot gegeven. Al snel scheidt zich tijdens de eerste loopronde een kopgroep van een man of 6 af waar uw reporters ter plaatse in ieder geval geen deel van uit maakten. De waarnemingen van het verdere verloop van de wedstrijd, ik bedoel training, is dus niet door uw volledig onafhankelijke reporters waargenomen. Over de officieuze maar publiek geheime einduitslag kan gecorrespondeerd worden met Johan Moree en Angelo Cara.

Na één fietsronde in de koppeltraining helaas wel serieuze fietspech voor André, een blokkerende achteras weerhield hem van verder fietsen. Hopelijk valt de schade mee. 

Aansluitend op de koppeltraining een afdalinkje naar d’een of d’andere herberg genaamd de Smidse. 

Voor de noodzakelijke aanvullingen op de persoonlijke brandstofvoorraad in de vorm van een stuk gistdeegbodem gevuld met een appel-rumvulling afgewerkt met verse slagroom en butterscotch, beter bekend als Victoriavlaai. Een lokaal fenomeen, en terecht geroemd, wij spreken nu uit ervaring.

Het terras heeft uitzicht op de Amstel Gold Race en wij zien de al na 5 kilometer gevormde kopgroep twee maal voorbij suizen die dankzij scherp opletten van uw reporters geïdentificeerd konen worden als Rafael Valls, Staf Scheirlinckx, Peter Wrolich, Sebastien Delfosse, Thierry Hupond, Steven van Vooren en Arnoud van Groen. Al snel kregen deze 7 man een grote voorsprong die opliep tot 6'30" maar 130 km voor de meet werden zij alsnog ingerekend door de andere 231 deelnemers waarvan wij u de namen zullen besparen.

Piets weerbericht: Het kan niet beter, vertrokken met korte broek en lange mouwen die al gauw in de volgwagen konden worden achtergelaten. ’s Middags warm en tot het avondeten in de zwembroek buiten gezeten.

Vanaf de herberg wordt de onvermijdelijke thuisreis naar het vakantiepark uiteindelijk maar aanvaard. Een relatief kort tochtje wederom door Limburgs heuvelland. Laura heeft na de inspanningen van zaterdag nog steeds wat moeite bij het peloton aan te sluiten, maar wordt gelukkig mentaal ondersteund door trainers, vrijwillige begeleiders, huisgenoten, richtingaanwijzers, verkeersregelaars en andere belanghebbenden en is daar erg dankbaar voor, “best druk in je eentje”.

Terug aangekomen op het vakantiepark worden de onvermijdelijke buitentri-atletische activiteiten al snel weer opgepakt en al snel wordt er weer druk geborduurd, gemusiceerd en anderszins aan passieve recreatie gedaan. Vanwege het prachtige weer wordt er ook gezond waarbij uitbundig gebruik wordt gemaakt van een natuurlijke terreinglooiing die als zonnekuil dienst doet. De zonnekuil is van zodanige kwaliteit en omvang dat deze zich op het strand van Scheveningen zou mogen verheugen in ongekende populariteit van kuilenliefhebbers

Helaas komt ook aan deze superdag een eind en moet de afdeling “transploft” de thuisreis voorbereiden. Reporters Laura en Irvin reizen uiteindelijk om 18.00 uur af zodat nog net geprofiteerd kan worden van een gezellige en grootschalige bijeenkomst op de lokale snelwegen. Uiteindelijk komt ook aan dit genoegen een eind en arriveren twee van uw reporters om 20.30 weer thuis. Reporter Piet heeft de verantwoordelijkheid op zich genomen als observator voor de maandag achter te blijven.

Maandag

De maandag laat zich als volgt samenvatten: “Auw, pijn is fijn”.

De achtergeblevenen hebben op maandag nog enige fietsactiviteiten ontplooid, voordat de aftocht wordt geblazen. De registratie van harde cijfers en feiten hierover zijn echter pas na de deadline binnengekomen en hebben daardoor het verslag niet gehaald.

Tot besluit

Piet: goed getraind in een mooie omgeving van Nederland waar een ieder op zijn eigen niveau mee kan doen. Een geslaagd trainingsweekend.

Laura: had het niet willen missen, een aanrader voor een ieder die er niet bij was. Volgend jaar met een echte racefiets, meer fietskilometers en meer geoefend op schakelen. Het waren 2 fantastische dagen!

Irvin: perfect weekend, super sfeer, uitgebreide evaluatie van verschillende kettingsmeermethodes kunnen maken, goede kennismaking met heuvels op en af fietsen, nog een beetje "chicken" in de afdaling, maar wel veel vertrouwen getankt voor Rapperswill. Kortom: een succes.

Tenslotte willen wij hierbij nog de organisatoren (Fenna, Peter en alle assistenten) van het weekend en de trainers een pluim op de hoed steken voor de organisatie en coördinatie tijdens dit weekend. Om dit niet alleen in woord maar ook in beeld uit te drukken ontvangen jullie hierbij de speciaal in het leven geroepen Victoriavlaai-award passend bij de clubkleuren (uitknippen op de stippellijn en met speldje bevestigen). Namens alle deelnemers: hartelijk dank, het was super!