Challenge Almere

11 september 2017 | Brenda

Een jaar geleden deed Laura de halve van Almere. Net als de overige TVD-dames volgden we haar online. Ze deed het gewoon en wat waren we trots op haar! Hoe tof is het om te finishen bij zo’n evenement? Daar kun je maar op 1 manier achter komen: zelf meedoen! Joyce, Ellen, Diantha en ik wilden maar….. niet zonder Laura. Er was niet veel overreding voor nodig: ze deed ook mee en als kers op de taart wilde Irvin de begeleiding doen. Er kwam een superschema dat inging in de eerste week van dit jaar, een aftrap van het schema, een voorlichting over sportvoeding en er kwam antwoord op onze 1.364.765 vragen in de groepsapp: De Almere Angels. Met veel geduld – soms gepaard gaand met droge humor – stond Irvin ons bij. We waren hysterisch, onzeker, gedreven, emotioneel maar vooral vastbesloten om dit avontuur te laten slagen. Irvin heeft al onze emoties getrotseerd en dat mag een prestatie op zich genoemd worden. Ook de rol van Laura in dit geheel was van onschatbare waarde: zij wist wat ons te wachten stond en haar lieve en nuchtere benadering bracht ons meerdere malen met onze beentjes terug op de grond. Met het schema van Irvin als leidraad deden we onze trainingen bij de club, alleen en met elkaar. Hoogtepunt was de verkenning van het fietsparcours in Almere 2 weken voor de race in een zonovergoten Almere. Enorm waardevol en ongelofelijk gezellig. Zo mooi als het weer toen was, zo slecht was het vrijdag, de dag voordat we zouden starten. Regen kwam met bakken uit de hemel en met pijn in mijn hart bracht ik mijn fietsje naar de bike-check-in. Wie mij een beetje kent, weet dat ik mijn fiets enorm liefheb ;-). De briefing volgde, een wijntje in een lounge-bar (dit heb je niet gelezen Irv) en daarna met zijn allen eten bij het Beren restaurant. Ik verbleef in een B&B in Huizen. Na de spullen in de daarvoor bestemde tasjes te hebben gedaan, dacht ik heerlijk in slaap te vallen: FOUT! Er ging zoveel door me heen, dat ik pas tegen 02.00 uur in slaap viel. Drie uur later ging de wekker. Ontbijtje gemaakt en door de regen weer naar Almere. Spullen op de fiets (ik heb er heel veel keer sorry tegen gezegd), wetsuit aan en wachten op de start. De Angels hadden elkaar inmiddels gevonden en ietwat gespannen begonnen we aan datgene, waar de afgelopen 9 maanden ons leven om had gedraaid: de halve triathlon. Zwemmen ging prima, als was het water koud. Klappertandend en trillend van de kou verruilde ik mijn wetsuit voor een fietsoutfit. De eerste km’s gingen moeizaam, ik kon geen tempo maken en had ineens het gevoel: dit gaat niet lukken, ik kan het gewoon niet! Eenmaal op de dijk langs het water, kwam de wind in de rug en voelde ik ineens dat het lekker ging. Die pret duurde slechts tot een km of 45 want toen ging de route vooral tegen de wind in. Dat werd boksen. Het vertrouwen in mezelf bleef gelukkig. Ik ging dit doen! Voor de wissel nam ik gewoon de tijd: ik had immers maar 1 doel: finishen. Tijd is voor mij niet belangrijk. Het lopen ging in 3 rondes van 7 km. De eerste 2 gingen soepel, maar tijdens de 3e ronde begon mijn rechterbovenbeen lastig te doen. Ik besloot gewoon rustiger te gaan lopen en de tijd te nemen bij de verzorgingsposten. Dit werkte. Met een dikke keel van de emoties, finishte ik en direct na de finish stond Laura op mij te wachten. Ik omhelsde haar want wat was ik blij haar te zien! Alles viel samen. Alles was goed. Ik deed het! De hele dag waren Irvin en Marian (mijn grote zus) daar om ons te supporteren. Zo ongelofelijk lief! Richard en Annemiek waren ook “even” naar Almere gekomen: dat geloof je toch niet? Alles wat ik heb meegemaakt, de afgelopen 9 maanden, het is eigenlijk niet te bevatten. Ik, met die stomme spierziekte, heb een halve triathlon gedaan. Sportief gezien het allermooiste wat ik gedaan heb. Maar belangrijker: Irvin en de Angels. Dit avontuur samen met deze lieve mensen is iets wat ik nooit, nooit zal vergeten. Ik voel me enorm gelukkig met hen en met de support van iedereen gedurende dit mooie avontuur. Bedankt!