“Het is maar een training” heb ik wekenlang volhardend gezegd. Na de ½ van Rapperswil dit jaar (waar ik nu toeschouwer was ipv deelnemer) vroeg ik Erik Voskuil (die deze triathon wel had gedaan in extreme hitte) of hij zin had om mee te doen aan de ½ van Eupen. Natuurlijk vroeg ik dat niet direct na de finish, dan was het  een negatief antwoord geworden. Na een uurtje durfde ik het wel aan maar echt positief was hij niet. Helaas toch te vroeg gevraagd dacht ik nog.

Na een week ontving ik een sms-je van Fenna dat ik me over Eupen geen zorgen hoefde te maken. Erik heeft lang gewacht dat ik me zou inschrijven voor deze wedstrijd. Waarschijnlijk duurde het echt te lang want hij heeft zichzelf en mij ingeschreven (geen woorden maar daden zal hij wel gedacht hebben).

Omdat het maar “een training” was (ivm het uiteindelijke doel De Jungfrau-marathon) was ik minder serieus vergeleken met vorig jaar waar ik volop in training was voor Rapperswil. Als de inhoud er maar is dan lukt het wel dacht ik. Tja, daar denk ik nu wel anders over……

Zaterdag 31 juli waren we toeschouwers bij de korte afstand waar Fenna en Albert aan meededen. Eigenlijk kwamen de zenuwen toen pas. Toch wel ver zo’n halve. Die 1,9km zwemmen lukt nog wel, maar 85 km fietsen in de Ardennen om vervolgens nog een halve marathon te lopen (ook heuvelop en af) is toch wel zwaar.

Jammer dat je daar dan 1 dag van te voren erg in hebt, dat geeft geen vertrouwen. 

Zondag 1 augustus 10.00 de start. Zenuwen onder controle, redelijk geslapen (dus geen excuus). Voor de start kwam er nog een persoon van de bond die wees naar mijn compressiekousen. Die moesten uit volgens hem anders moest je de strafbox in. Afgewogen wat erger was. Strafminuten of na het zwemmen stres omdat je de compressiekousen (die toch niet makkelijk aangaan) alsnog aan moet trekken waardoor de kramp alsnog in je kuiten schiet wat het doel van het gebruik ervan totaal teniet doet gaan. Dat was niet zo’n moeilijke keuze. Gewoon aanhouden en als ze het niet zien heb je geluk, zien ze het wel, dan kun je voordat je gaat hardlopen lekker uitrusten in de strafbox (is toch ook prima na zo’n fietstocht van 3.11 uur).

Het fietsparcours was schitterend. Iedereen die meegegaan is met het trainingsweekend weet dat wel. Jammer is dat de Belgen het onderhoud van wegen niet al te serieus nemen. Reparaties doen ze pas als er velgen kapot gereden worden, en dat gebeurt niet in dat stukje Ardennen. Maw, het asfalt was heel erg slecht. Veel deelnemers stonden aan de kant hun band te verwisselen. Dat is mij gelukkig bespaard gebleven (vraag me af of het gelukt zou zijn, misschien toch vaker oefenen). Want uitstappen omdat je geen band kunt verwisselen kan echt niet. Uitstappen omdat je 3x lek rijdt kan wel want dat is niet goed voor de moraal (en waarschijnlijk heb je dan geen bandjes meer over).

Na een diepe zucht bij het nuttigen van de 5^e Isostar reep en de zoveelste bidon sportdrank & cola werd ik uit- of toegelachen door een andere atleet. Nog 1 laatste klim bij de stuwdam en dan eindelijk lopen. Voor mij het belangrijkste onderdeel ivm de marathon in Zwitserland.

3 Ronden hardlopen door de bossen. Prachtig parcours zo in de Ardennen. Het ging best goed. Wat wel frustrerend is dat goede atleten soepel voorbij komen en aan de laatste ronde bezig zijn en ik moest er nog 2 (en een half). Maar je moet altijd naar je eigen mogelijkheden kijken en je niet spiegelen met de snelste, want dan kun je beter thuisblijven.

Van mijn hielblessuren had ik niet echt last, dat geeft vertrouwen voor in Zwitserland. De laatste klim haalde ik een atleet van Hellas in. Na een praatje over en weer ben ik er voorbij gegaan. Achter me hoorde ik zijn ademhaling (en dat vlak bij de finish) en daar houd ik niet van. Niclas riep nog met een donkere stem: “waag het niet haar in te halen!”. 2 Dames van Hellas riepen ook nog dat vrouwen voorgingen. 

Waarschijnlijk had hij het wel gekund maar toch niet gedaan. Hij liet mij eerst finishen (wat een gentleman). Totale tijd: 5.47.13 uur.  

Een halve afstand blijft een eind. De Ardennen zijn mooi maar ook wel zwaar. De omgeving doet je goed dus onderweg echt kunnen genieten.

Op naar Zwitserland……….De Jungfrau!!! (of dat genieten wordt valt dan nog af te wachten)

Groeten,

Hannie 

Zoals reeds aangekondigd heb ik van 29 augustus tot 5 september de 'tourforlife' gereden. Een sponsortocht van Bardonecchia in Italie via Frankrijk, Zwitserland,Luxemburg en Belgie naar valkenburg in Nederland. Totaal 1260km en 20000 hoogtemeters. 50 Teams met in totaal 425 fietsers. Ons team bestond uit 8 fietsers en 2 verzorgers

De tourforlife bleek toch wel een bijzonder zware tocht. en dat niet alleen vanwege het fietsen. Het verblijf in een tent en de nachtelijke kou maakten het evenement toch wel extra zwaar. De eerste dag een stukje fietsen met een paar bergen erin gaat nog wel. en de tweede dag ook...Maar de vierdag, en de vijfde dag, en de volgende dag weer? elke morgen bij het opstaan ben je een beetje stijver en duurt het weer langer voor je in je ritme komt. Dan ook nog eten eten en nog eens eten.. Na 4 dagen was ij ongelooflijk moe maar dan denk je ook niet meer aan opgeven. Ook da andere ploegleden beginnen te kraken en te klagen over allerlei lichaamsdelen die pijn gaan doen.

De eerste dag de Alpen: col de l'Echelle, de Lauteret en een ploegentijdrit de Alpe 'd Huez op. Had duidelijk mijn ritme nog niet te pakken en kreeg mijn verzet (39x28) niet goed rond. Boven op de Alpe lekker koffie met 'tartin' . De tweede dag regen en hagel op de Croix de Fer, koukleumend de Glandon af en zonnig maar koud op de Madeleine. Lange afdaling richting Annecy. Derde dag richting Jura, Col de la Faucille, prachtig zicht op MontBlanc! Vierde dag Jura, golvend, lekker parcours, prachtig landschap. Vijfde dag al gauw de Grand Ballon, helemaal stuk, niet vooruit te branden, pas na 100km een beetje los.. Zesde dag NoordFrankrijk korte etappe 150km (in krap 5uur!) Zevende dag langste etappe 220km, Luxemburg, Ardennen. Het eind is in zicht, laatste stuk met Maarten Ducrot, gezellig.

En dan aankomst in Valkenburg..Een groots onthaal met duizenden mensen op de been. Ploeg voor ploeg wordt binnen gehaald. Toespraken van belangrijke mensen en een onbeschrijflijk gevoel van voldoening (en dat je voorlopig niet meer hoeft te fietsen..) Kennelijk toch een grote prestatie geleverd, zeker in financiele zin : ruim 1,1 miljoen euro opgehaald met zijn allen! (ook Marcel en Hannie bedankt)
Op de euforie van de voldoening kun je dan weer een tijdje drijven en dat is ook wel weer leuk
Maar volgend jaar toch een minder grote uitdaging denk ik

Dim van Vliet

Het is 26-09-2010 en eindigen het fietsseizoen 2110 in traditie met een tocht door het prachtige Limburg. Volgens de kenners altijd goed weer. De groep verzameld zich bij de tennisvereniging in Spaubeek. Na eerst de bandjes op spanning gebracht te hebben maken we ons op voor vertrek. We gaan van start en na 5km fietsen kunnen we even op adem komen omdat Eric v.d. Wal zijn voorband lek rijdt.

 Helaas begint het een beetje te regenen en jammer genoeg trekt hij niet gelijk over. Vol goede moed regent iedereen behoorlijk nat. Korte tijd later staan we helaas op een plek stil waar we niet kunnen schuilen te wachten tot een andere band geplakt is (of moet ik zeggen tot André zijn band geplakt is). Iedereen heeft het inmiddels behoorlijk koud gekregen nu tijd voor wat actie. Jongens terugschakelen voor de bocht, ja ik begrijp nu ook waarom de eerste flinke klim ligt op ons te wachten. Vol goede moed begin ik te trappen en binnen no-time voel ik mijn hartslag in mijn keel kloppen, maar we komen vrij goed boven aan. Het klimmen is minder erg als ik me had voorgesteld. Nu het afdalen, dat viel me meer tegen dan ik me had voorgesteld. Door de regen reageren je remmen niet zoals je gewend bent, maar we storten ons vol overgave naar beneden. Ik zie Marcel vlak voor me op zijn ligstuur gaan liggen, dan zullen er wel geen scherpe bochten komen en ik zet mijn vrije val in beweging. Ik was blij toen ik beneden was, ging net iets te hard om je comfortabel te voelen. Het wordt de hoogste tijd voor koffie met vlaai. We worden geholpen door een alleraardigste serveerster die ons uiterst vriendelijk van dienst is, helaas liep dit iets minder soepel maar we kregen uiteindelijk wat we wilden hebben. Even tijd voor een korte stoomcursus remmen in een afdaling en het verwisselen van de achterband, tips zijn altijd welkom. Na de basisvulling splitsen we de groep op in een groep die ca. 100 km gaat fietsen en de andere helft ca. 70 km. Als iedereen zijn plek heeft gaan we ons opmaken voor het laatste stukje trappen. Het weer is opgeknapt, iedereen droogt langzaam op, koude voeten verdwijnen en we genieten van het landschap. Zo nu is het de beurt aan Irvin om de bandenwissel in te zetten. 100 meter verder staan we alweer met de volgende lekke band, nee niet weer Irvin, dit keer is Arnold aan de beurt. Zo nu lang genoeg stil gestaan en in 1 vloeiende beweging terug naar Spaubeek. Bij ons startpunt aangekomen genieten wij van een warme douche en het genot van warme chocolademelk met slagroom zien we dat het weer is gaan regenen, helaas voor diegene die de langste afstand namen die eindigen ook met een nat pak. Na terugkomst blijkt bij hun dat Eric v.d. Wal ook zijn achterband heeft lekgereden. Nou Eric jou fiets is winterklaar met twee nieuwe binnenbanden. We hebben erg genoten van de omgeving, helaas was het weer iets minder maar wel leuk om meegemaakt te hebben.
Tot de volgende keer,
groet Frank Dubbeldam

Ik ben een bosmens. Altijd al geweest. In een mooi bos leef ik op.
Zodra ik in een bos loop of fiets ben ik ook altijd sporen of beesten in welke vorm dan ook aan het zoeken.
Helaas kan ik er vanwege mijn werk hier in het mooie dordrecht(?!) niet in de buurt gaan wonen. Wat doe je dan?. Ik ga er zo nu en dan met de auto naar toe om daar te wandelen, fietsen of hardlopen.
Vorig jaar las ik een artikeltje over "safari joggen". Mijn aandacht werd meteen getrokken. Wat moest ik mij daar nu bij voorstellen?.


 

 Hardlopen in de beekse bergen?.
Na het lezen van het artikel kreeg ik een glimlach op mijn mond.
Echt iets voor mij dacht ik. En, dacht ik, dat ga ik doen.
Maar ja. Vorig jaar is er uiteindelijk niets van gekomen.
Spontaan moest ik er een paar dagen geleden opeens weer aan denken. Niet meer uitstellen dacht ik en heb meteen een datum geprikt en een afspraak gemaakt om dit jaar wel te gaan safari joggen.
Maar wat is safari joggen nou zal je onderhand denken.
Safari joggen is niets meer dan met een gids joggend door het bos gaan en wild spotten.
Velen zullen nu gaan lachen maar voor iemand die van bos, wilde edelherten en dat soort fratsen houd is het een aanrader ooit te gaan safari joggen.
Je kan kiezen om bij zonsopgang of bij zonsondergang het bos in te gaan. Wij, Peter van de Graaf en ik zijn tijdens de zonsondergang gegaan. We moesten ons om 18.00 in Arnhem melden en zijn vervolgens met de gids een stuk het bos ingereden naar het vertrekpunt.
Na een korte inleiding vertrokken we. De te joggen afstand zou ongeveer 15 a 16 kilometer worden. Ook afhankelijk van de hoeveelheid wildspot. We hadden er zin in en de gids zeer zeker ook. Het was een liefhebber en had echt oog voor het wild en de natuur.
Is ook wel handig in dit geval natuurlijk.
Wat konden we allemaal tegenkomen?.
Ze noemen het de "big five" van de veluwe. Wilde zwijnen, dassen, reeën, damherten en natuurlijk het edelhert.
Behalve de waanzinnig mooie natuur hebben we de zwijnen, damherten, edelherten met zijn imposant grote gewei en een vosje gezien.
Peter en ik vonden het allebei een leuke ervaring. Lekker hardlopen in het mooiste bos van ons land en nog mooi wild zien ook.
Lopen over de veluwe met zijn mooie heide tijdens zonsondergang na een mooie zonnige dag is voor mij in ieder geval één van de mooiste dingen die er is.
Ik vond het waanzinnig maar ook nog spannend ook.

Voor meer info : www.safari joggen.nl. Ik ga weer mee hoor.

Gr Ron Schop.


















 

Tri-ambla 2010

Het is alweer de derde keer dat ik meedoe aan de tri-ambla op Ameland, tot nu toe steeds gekoppeld aan een weekverblijf op het eiland.
De afstand die ik steeds doe is de Tri-ambla M, welke bestaat uit 500m zwemmen, 24 km mountainbiken en 6 km lopen, dit alles op onverhard terrein en zwemmen in de waddenzee.
Elk jaar zijn de omstandigheden weer anders, en ik heb nog niet meegemaakt dat die gemakkelijk waren.

 Dit jaar lag de verassing op het strand, waar geen doorkomen aan was, aangezien ze met zandsuppletie bezig waren geweest, maar nu loop ik vooruit in het verslag.
Het inschrijven en de wissel fietsen/lopen is op een centraal terrein in het plaatje Nes, bij de molen. Bij de inschrijving zag ik al een poster van de organisatie van 2010, waarop ik mooi stond afgebeeld op een foto van vorig jaar, ze hadden er nog maar eentje, maar die reserveerde ik alvast om hem na afloop op te halen Nu hangt hij netjes ingelijst in de woonkamer, sorry schilderijtje van opa.
Samen met mijn zwager, die ook al drie jaar van de partij is toog ik naar het zwemmen en fietswissel bij het haventje waar de veerboot ook aanmeert.
De wind stond aanlandig, en gaf mooie golven.
De start is een vliegende, gelukkig was er van te voren nog een kleine gelegenheid om aan het koude water te wennen, en met een dubbele badmuts, wist ik de venijnige golven en de 14 graden aardig te weerstaan.
Het fietsen gaat over een prachtig parcours, gedeeltelijk door bos en duin en het strand. Een gedeelte in de duinen is normaal gesproken gesloten voor het publiek.
De strandbanden (van die groene) die ik gebruik, zijn eigenlijk iets te glad voor het duin en bosgedeelte, maar door er niet teveel lucht in te doen lukt het mij om redelijk door het terrein heen te komen.
Op het strand heb ik later wel weer voordeel van de profielloze banden, hoewel dit jaar zoals eerder gezegd het zand leek op een zuigende modderpoel. Het begin ging nog enigszins, maar later was het een kwestie direct in het goede spoor te zitten. Dit lukte niet altijd en ik moest een aantal keren van het zadel. Later vond ik wat harder zand, door in het water te gaan rijden. Blijkbaar was dit een spectaculair gezicht, want ik zag diverse mensen foto’s maken.
Het fietsen werd op het laatst wel overleven, en een laatste heuvel kwam ik niet fietsend meer op, terwijl die heuvel mij tijdens een latere wandeling best gemakkelijk voorkwam.
Het lopen ging vervolgens wel weer lekker, echte wedstrijdsnelheid zat er wel niet meer in, maar ik kon toch een redelijk tempo aanhouden, waarbij ik op mijn hartslagmeter probeerde te lopen en hem op 160 t.p.m. probeerde te houden. Dit weerhoudt je ook om hardlopend duinopwaarts te gaan , wandelend is dan ook voldoende.
Bij de finish gaf de speaker nog aan dat de TVD de oudste vereniging van Europa is, toch leuk als dit wordt gemeld. Mijn tijd van 2uur en 10 minuten was uiteindelijk goed voor een 67e plek overall (van de ongeveer 150) en mijn beste tijd tot nu toe.

Erik van de Wal

Bij de marathon van Rotterdam trekken ze ieder jaar Lee Towers uit het stof om het gebruikelijke “You never walk alone” te zingen. De variant in Monaco was het afspelen van het nummer “You’re on a highroad to hell”. Bleek later, tijdens het lopen, aardig te kloppen. Voor de organisatie alleen maar lof, was strak geregeld. Geen wachttijden bij de registratie, in- en uitchecken van de fiets of het afgeven cq afhalen van de Transitionbags.

Om 08:00 uur was de start van de kilometer zwemmen. In Embrun de start nog met 420 deelnemers het water in rennen, hier in Monaco waren het er 671 (628 individuele deelnemers en 43 Relayteams). Het blijft een gevecht de eerste 995 meter. Onderweg nog een kwal, waarschijnlijk wreed ontwaakt, die het op m’n enkel had voorzien. Maar met een zwemtijd van 16 min 25 kan ik zeer tevreden zijn.

Het fietsparcours was echt geweldig. Mooie klimmen, technisch lastige eerste afdaling, met bij iedere zijweg, kruising of ander gevaarlijk punt (de gehele 100 km) een verkeersregelaar/gendarmerie. Het begin was goed, kon vrij snel in m’n ritme komen en won redelijk wat plaatsen. Het blijft dan ook heel apart als je tijdens de tweede klim, na een kleine 40 kilometer in gehaald wordt door Popovych. Tegen beter weten in probeer je aan te klampen, maar dat duurde niet langer dan 1½ kilometer. Op dat moment werd het wat steiler en moet je terug, je ziet hem dan gewoon het zelfde tempo blijven rijden en weg is ie.

Jammer dat ik het, na een goed begin, bij kilometer 85 gedurende laatste klim al vrij lastig had. Voor m’n gevoel heb ik vanaf daar behoorlijk wat plaatsen en zeker tijd verloren. Maar goed, je hoef na het fietsen nog maar 10 km te lopen.

Daar waar ik in het begin van het seizoen nog een pr van 38+ min liep op de 10, heb ik afgelopen zondag m’n best moeten doen om binnen het uur te lopen. Na een aanloopstuk nog 2½ rondje op het F1-circuit met 3 keer Montee d’Ostende (500 meter, 10%) op, dat werd echt een hel. Gelukkig valt er veel te zien als je midden door het centrum van Monaco loopt. Buiten de aanmoedigingen (met duidelijk te herkennen oerkreten van Annegreet) geeft dat dan nog enige afleiding van de pijn die je op dat moment hebt.

De Politie Triathlon in Spijkenisse (ook leuk) nog en het triathlon seizoen zit er weer op. Het trainingsschema voor volgend jaar kan weer ingevuld worden.

Johan

Wie de omgeving van Embrun een beetje kent weet wat je daar kunt verwachten qua parcours. Zo stapte Annegreet en ik een week voor de wedstrijd op de fiets om het rondje eens even te gaan rijden. Als je dan net uit het Hollandse land komt en 300 meter na het verlaten van de wisselzone linksaf slaat en je meteen aan 8 kilometer klimmen, tussen de 7 en 11%, mag beginnen gaat alles even in het rood. Eerste gedachte:waar ben ik, waarom en hoe ga ik dit in een week (bij)trainen.

Boven aan gekomen gaat het een aantal kilometer een beetje op en af. Als net je tweede adem heb gevonden kan je meteen op zoek naar je derde en gelijk maar je vierde adem. Je ziet hem al liggen op het moment dat je een flauw stukje afdaalt. Het toetje. Ze hebben het percentage, mocht je het vergeten zijn bij terugkomst, ook maar even voor je op de weg geschreven. Het staat er echt. 29%. Ik ben dan op zo'n moment ook niet te beroerd om bovenaan te wachten en te kijken hoe Annegreet dit gaat flikken. Gelukkig voor haar zit ze met haar dikke buik op de ATB i.p.v. de racefiets (past niet meer).

Op de camping terug maar een planning gemaakt wat ik die week allemaal zou gaan fietsen om toch enigszins op een normale manier van de fiets te komen tijdens de wedstrijd. Geen probleem met de Col de Vars, Les Orres, Col de La Bonette en dergelijke om de hoek.

Na het startschot met 420 mede competitors rennend het water in had ik het al snel gezien. Hier moet ik niet middenin bllijven zwemmen. Daar er voor mij toch niets te winnen valt tijdens de eerste 1,5 km heb ik in het begin maar rustig aan gedaan om zodoende wat ruimte te krijgen, m'n eigen tempo te zwemmen en niet als een verzopen kat uit het water te komen. Na wat worstelingen op de eerste 350 meter ging het eigenlijk niet eens zo slecht. 113e uit het water.

Eindelijk op de fiets. Dan blijkt ook maar weer wat adrenaline met het lichaam doet. Naar boven kan ik aardig meekomen, maar zeker de afdaling ging heel goed en de vlakkere stukken verbaasde ik mezelf door tussen de 45 en 50 te kunnen blijven trappen. Het geen ik beloond zag worden door 29 plaatsen naar voren op te schuiven. Bij het lopen blijft het dan altijd de vraag in hoeverre het verlies te beperken valt. Ondanks mijn niet geweldige conditie viel dat op de finish reuze mee. Slechts 5 plaatsen om als 89e in 2:44:36 te eindigen. Als je dan voor jezelf een tijd tussen de 3:05 en 3:10 in gedachte had ga je met een goed gevoel weer naar het platte (hol)land.

Weer een ervaring rijker. Een hele mooie zelfs. Volgend jaar op voor de lange afstand. Wie weet sluiten zich nog wel andere leden van onze vereniging aan om of de lange of de korte afstand te gaan doen tijdens de Embrunman 2011.

Gr Johan

Van 29 augustus t/m 5 september 2010 wordt de 'Tour fot Life' gereden dit is een sponsor tourtocht van Italie (Bardonecchia) naar Nederland (Valkenburg) en waarvan de opbrengst gaat naar Artsen zonder Grenzen. Met een aantal artsen uit de regio Gorinchem hebben wij een team van 8 renners gevormd om mee te doen aan de Touforlife 2010.

Het idee om mee te doen is ontstaan vanuit een jaarlijkse fietstocht die we organiseerden met een aantal huisartsen en specialisten uit de regio. De naam van ons team is : Artsen voor Artsen.
Er is een mooie maar zware route uitgezet van 1260km met in totaal 18000 hoogtemeters. Een pittige tocht dus. De bedoeling is om als ploeg minimaal € 15000 sponsorgeld bij elkaar te brengen, maar meer is ook goed natuurlijk. Bij elkaar zijn dit jaar 50 teams van maximaal 12 renners ingeschreven. Er zijn een aantal check-points onderweg en je verzorging moet je regelen met een volgwagen
Graag wil ik jullie uitnodigen om eens op de website www.tourforlife.nl te kijken, waar je allerlei wetenswaardigheden vindt.
Sposoren is eenvoudig via de website, en vervolgens de naam van ons team in te vullen. Het bedrag gaat rechtstreeks naar AzG
Een aantal bekende wieler journalisten, wo Maarten Ducrot, rijdt een etappe mee en schrijven een aantal wielerverhalen die te volgen zijn via www.bikewriters.nl
Ik heb er zin in en laat jullie na de tour weten hoe het was!
Dim van Vliet

Zo het is er dan eindelijk van gekomen, mijn eerste wedstrijd. Rhodée had al aan mij gevraagd of ik mee zou doen, ga je er toch maar over na zitten denken, welke afstand. Oké ik ben eruit ik ga gelijk voor de grootste afstand, als het niet bevalt dan ben ik er ook gelijk klaar mee. Er is echter wel een nadeel dat je geen wetsuit mag dragen, maar ik had de maandag ervoor al even geprobeerd met zwembroek en dat was goed te doen qua temperatuur.

 Het grasveld (ijsbaan) is veranderd ik een soort van camping. Hele families zijn uitgerukt voor deze wedstrijd. Voor mij eigenlijk een thuiswedstrijd omdat we hier op maandagavond trainen. De mannen gaan om 10:00 uur van start en de dames 5 minuten later. De omstandigheden zijn gunstig, strak water. Na een korte uitleg van de wedstrijdleiding gaan we te water, startschot klinkt en ik lig gelijk in laatste positie. Ga je gekke dingen doen, door mee te willen zwemmen terwijl hun tempo veel hoger ligt. Na 300 meter komt het besef dat het voor mij belangrijker is om hem gewoon op eigen tempo uit te zwemmen. Gelukkig na 400 meter haal ik een zwemmer in, geen laatste meer. We gaan lekker door wordt je na 1km al ingehaald door de eerste dames, je wordt compleet vernederd of je nog met bandjes aan het zwemmen bent. De race gaat zijn gangetje ik heb 1 mede zwemmer die steeds iets verder bij mij vandaan zwemt maar wel binnen gezichtveld. Op 3,5 km vind ik het eigenlijk wel genoeg, het liefste had ik willen stoppen maar opgeven staat niet in mijn woordenboek. Ik ga me nu afvragen wanneer Rhodée me voorbij komt, als dit al gebeurd. Op het 4km punt krijg ik een duwtje in mijn rug door de support van de TVD. Ron, Irvin, Marcel, Hannie, Eric en Fenna hebben hun trainingsrondje op de fiets aangepast om te komen kijken. Het laatste stukje kreeg ik vleugeltjes, mijn directe concurrent ligt 100 meter voor me maar ik zwem redelijk snel op hem in en ik ga erin geloven dat ik nog kan winnen. Op 200 meter voor de finish heb ik hem te pakken. Ik ben kapot en op 100 meter voor de finish dacht ik dat hij weer terug kwam, maar bij de finish bleek dit een dame te zijn. Met mijn laatste krachtsinspanning krijg ik een enorme slok water binnen op 25 meter voor de finish, snelheid eruit, even op adem komen en de kant aantikken. Rhodée finisht vlak achter mij maar wel met een betere eindtijd, klasse meid. 'Rhodée had 1:32:36 en ik 1:35:55.
Na afloop nog even napraten met mijn vrouw en de TVD supporters en met een voldaan gevoel naar huis. Supporters nogmaals dank voor jullie steun.
Als eindconclusie voor de wedstrijd is dat het een takke eind zwemmen is maar dat er volgend jaar wel meer zullen volgen.

Groetjes Frank Dubbeldam

14-08-‘10 Monshouwerrace, ’t Waaltje (ons Waaltje!) Heerjansdam

5 km. vrij Frank Dubbeldam 1.35.55.12
Ik 1.32.36.47
In een overmoedige bui, toen ik in het voorjaar ontdekte dat wij triathlonners ook aan knzb-openwaterwedstrijden kunnen meedoen, dacht ik, kom laat ik 5 vrij km doen.

3 km had ik 4 jaar eerder in het IJsselmeer gezwommen. (Toen nog een echte zwemmer, 6x per week trainen, zeker niet lopen of fietsen, maar met de auto van ma ).

Ik was even vergeten dat ik 3 weken voorafgaand aan deze race strandwacht zou zijn, inclusief veel lol, weinig slapen of serieus trainen ;). Maar ja, ik had Frank al overgehaald om mee te doen dus kon ik niet achterblijven. Nog even gebluft dat ik ook de 2 km school en 3 km vrij zou doen……

Het weer was mooi, veel bekenden en gezellig. Het parcours vond ik mooi en kwam me ook bekend voor: ons trainingsrondje! Jammer was wel dat 5 km. Net 1,5 km te lang is, want toen ging het ‘niet meer vanzelf’.
Grote verrassing was ook dat, toen ik eenmaal uit het water kwam daar een heel TVD-team stond! Echt leuk!
Voor de 2 km. schoolslag ben ik nog wel het water ingegaan, maar na 100 m. had ik al overal kramp. Gelukkig zeiden alle deskundigen dat m’n slag wel erg mooi was…..

Ik heb de smaak wel weer te pakken. Nog één weekeindje OW-wedstrijden in Zeeland ga ik doen, op za 4 sept. in Wilhelminadorp en zo 5 sept. in Vlissingen. Wie doet er ook mee? Zie www.noww.nl. Het is je laatste kans: daarna weer terug naar het zwembad……

Rhodée van Zuilen

Een kijkje achter de schermen bij Team Garmin Transitions voor de Cyclassics in Hamburg.

Via Christina, die voor POM Wonderful werkt, had ik een uitnodiging gekregen om kennis te maken met het pro-team van Garmin Transitions, waarvan POM sponsor is (POM is een heeeel gezonde Granaatappelsap, het smaakt zelfs gezond).
Ik zou eerst zelf ook meedoen met de toerversie met Hans, een oude vriend van de marine, maar helaas bleek er op het laatste moment geen plek meer in het team van onze klant.
Gelukkig had Christina voor ons gezorgd en konden we zaterdag om 19:00 een kijkje nemen in de toerbus en kregen we een hele uitgebreide uitleg van de mechaniciens over de spullen, we konden echt alles vragen en waren behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid materiaal die nodig was voor een wedstrijd. Overigens hoorden we van de Teammanager, Matt White, dat het team in de Tour slechts twee (2) lekke banden had gehad, oftwel de helft van Marcel tijdens de Transalp.
Na het bekijken van de spullen, werden we voorgesteld aan de renners. In het hotel waren zeker zes teams ondergebracht en liepen we dus de ene na de andere wielrenner tegen het lijf, die daar aan het buffet eten aan het halen waren. Nu ben ik niet zo van de idolen, maar toen Andy Schleck even stopte om Matt gedag te zeggen, moest ik wel even om een foto vragen.
Daarna hebben we bijna een uur met de renners kunnen praten, waarbij Hans en Edward (mijn broer) direkt met Martijn Maaskant en Michel Kreder gingen kletsen. Ik had een leuk gesprek met wat andere renners, waaronder Julian Dean, die twee keer tweede was geworden in de afgelopen tour. Tyler Farrar kwam ook bij ons staan en natuurlijk vroeg ik hem of hij al helemaal was hersteld van zijn valpartij in de tour. Tyler had vorig jaar de Cyclassics gewonnen en was blij dat hij weer helemaar fit was. Ze waren allemaal heel ontspannen en reuze vriendelijk.
Matt legde ons nog uit wat de taktiek zou zijn en welke bijzonderheden er waren bij deze koers. Nadat we afscheid hadden genomen, gingen de renners eten en rusten. Wij hadden het geluk dat we ook nog werden uitgenodigd om in de stad mee te gaan eten met Matt, Julian en wat mensen van Garmin en Slipstream. Al met al een heel bijzondere avond, en natuurlijk gigantisch dat Tyler zondag inderdaad voor de tweede keer op rij wist te winnen!

Robin de ruiter

Op 31 juli werd ik met een schrik wakker "het regent"; dat was het eerste waar ik aan dacht. Hoe moet dat straks met afdalen?

Gelukkig werd het al snel mooi weer en begon de 1/8 afstand pas om 18.00 uur. Gelukkig hadden we alle tijd om ons voor te bereiden, maar ondanks dat gaat de ochtend snel voorbij en zaten we in de bus van Niclas op weg naar Eupen. Opeens was het dan ook tijd om het water in te plonsen voor de startgroep dames/trio's om 18.00 uur.
Eenmaal in het water had ik nog even de tijd om rond te kijken voor het startschot ging; je ligt vlak naast de stuwdam en daarboven op zie je een hele lange rij met toeschouwers die over de muur gebogen staan te kijken...naar jou! Dan voel je je ineens best wel klein in dat grote stuwmeer, maar weinig tijd om na te denken.."pang" dus zwemmen!
Na 11 minuten zwemmen was ik binnen en een minuut later waren de heren aan de beurt; hierbij zat als enige andere TVDer onze Albert alias Appie.
Nadat ik het water uit was geklauterd een steile helling op naar het parc ferme en op de fiets springen; het o zo mooie maar zware fietsparcours in. Dit was een deel klimmen maar gelukkig ook een heel lang stuk afdlen, prachtig slingerend door de bossen. Na 23,5 km fietsen was het lopen aan de beurt. Dit was een route van 7 km ook dwars door het bos; goed oppassen voor overstekend wild (reeen, athleten met hoge nood, enz), steile stukken omhoog die niet op lijken te houden enz...
Tot daar de laatste kilometers zijn; heerlijk afdalen over een asfalt pad langs het meer, lekker de benen strekken en dan het laatst stukje als toetje; hierbij als eindspurt 300 m vals plat (nouja zeg maar klimmend) nog even omhoog naar de finish. En dan helemaal kapot maar o zo voldaan, geweldig gewoon.
Gelukkig was het de hele tijd droog (ook voor onze fans Hannie, Marcel, Erik, Niclas en mijn ouders).
Als verjaardagskado (ja dat ook nog) hebben Niclas, Hannie en Erik op 1 augustus de halve triathlon gedaan. Een mooier kado kan je natuurlijk niet hebben. Wordt vervolgd....

Fenna de Boer

meer foto's

Zaterdag 24 Juli.

De laatste rit... Vandaag besluiten Marcel en Robin het rustig aan te doen. We zorgen dat we op tijd bij de start zijn, zodat Marcel zijn schouder kan laten tapen.

Ook komen we er 10 minuten voor de start achter, dat we gisteren allebei onze voorste remblokjes hebben versleten tijdens de natte afdaling. Misschien komt dat wel omdat we wat last hadden van een vrachtwagen (stuck behind a truck...) Met wat hulp van andere bikers monteren we snel onze reserveblokjes en bellen Roland voor een pitstop om ook de reserve-reserve blokjes even uit de bus te kunnen pakken.
Het is zonnig maar koud bij de start, Robin heeft het gisteren erg koud gehad vanwege zijn TVD 'regen' jasje en heeft nu zijn Gore-tex meegenomen en zelfs een fleece muts op, je leert wel wat tijdens zo'n tocht. Vandaag beginnen we met een 12 km lange afdaling, waarbij alle startvakken afzonderlijk ge-paced worden door de motorrijders om ongelukken te voorkomen. Iedereen is erg geconcentreerd en het wordt een snelle maar stille afdaling. Aan het eind van de afdaling staat Roland al en we trekken snel onze warme kleren uit, omdat we weer zo'n 1000 hoogtemeters moeten gaan klimmen, niks dus met rustig uitfietsen. Tijdens de klim merken we, dat Marcel z'n fiets langzaam uit elkaar an het vallen is, en moeten zelfs de crank verwijderen om alle boutjes weer aan te draaien. Eenmaal boven genieten van het uitzicht op de Dolomiten en laten de Alpen achter ons. Na een kort fotomomentje beginnen we aan de lange afdaling. Onderweg krijgt Marcel nog een lekke band, daar gaat onze positie, die we dag 5 en 6 hadden gehaald. Na de pauze en een korte, maar fantastische steile afdaling gaan we over vals plat (200 hm) naar de laatste klim, waar we onderweg nog even stoppen bij onze vrienden uit Eerbeek, die na een defect op een terrasje zitten te wachten op een nieuwe fiets.
Weer blijken er bij de organisatie fervente wandelaars te zijn, waardoor we de laatste anderhalve kilometer omhoog moeten lopen. Ook de afdaling blijkt wer iets te 'technisch' voor de pannekoekjes dus lopen we ongeveer hetzelfde stuk weer naar beneden, Robin vindt het helemaal geweldig, maar niet heus. Het volgende deel van de afdaling is weer heel erg mooi tussen de olijfbomen en de wijngaarden door zijn we het Gardameer al. De finish in Riva is wel erg leuk en we worden ingehaald door onze fietsvrienden, die erg blij zijn dat er niets ernstig gebeurd is (we hebben er vandaag bijna drie kwartier langer over gedaan dan de anderen in onze groep...)
Na de finish volgt en duik in het wel erg koude Garda-meer en daarna zoeken we een terrasje op om lekker na te praten en te genieten van een bijzonder avontuur, raar dat het voorbij is.
Na een lekker douche gaan we voor de eerste keer deze week naar de pasta party, waar na afloop, ieder team persoonlijk het podium op geroepen wordt om de medaille en finishershirt in onvangst te nemen. Als laatste wordt een film gedraait van afgelopen week. Ongelofelijk hoe snel zo'n week gaat, en hoe bijzonder zwaar en mooi het geweest is.
Wie volgt?

Woensdagochtend 2 juni in het jaar 2010, op weg naar het Zwitserse land in een Fiat Punto die volgeladen is met 2 fietsen en een hoop andere spullen, voornamelijk sportspullen. Een beetje krapjes maar ach, we klagen niet want we zijn Triathnerds en we weten dat het voor het goede doel is….Rapperswil-Jona Ironman 70.3!!!! Johan en ik zijn niet de enige, Laura, Irvin, Ron , Peter, Fenna, Erik en Niclas ontmoeten we in een hostel in Richterswil. De eerste dag na aankomst zat het weer niet mee, maar voor een testzwem kon dat geen kwaad vonden de mannen….brrrr mij te koud, ik hoef alleen maar te fietsen dus mij niet gezien! Klagen over het weer was de goden verzoeken, we kregen de dagen daarna mooi maar steeds warmer wordend weer, toen was het water ineens niet meer te koud, ook voor mensen zonder wetsuit niet!? De dagen voor de wedstrijd hebben we ons vooral bezig gehouden met relaxen, het parc ferme verkennen, startnummer ophalen, door rapperswil slenteren, elkaars benen scheren,  Johan zijn verjaardag vieren, rondje fietsen, beetje zwemmen, koffie drinken uit het senseo apperaat van Lau en Irv, enz. enz.

Op de dag van de wedstrijd was het vroeg dag. Om 06.00 stond ons een warme en broeierige dag te wachten. De starttijden liepen sterk uiteen, de vroegste startte rond 10.00 en als laatste die dag was de Challenge aan de beurt met de start om 12.00. Alle mannen deden de halve afstand, Fenna, Laura en ik vonden dat toch net iets teveel van het goede en besloten om met zijn drieën de halve afstand af te leggen. Fenna begon met zwemmen om twaalf uur met als gevolg dat ik op het heetst van de dag op mijn fietsje kon stappen om 90km te gaan trappen. Vanwege mijn zwangerschap besloot ik de eerste ronde rustig te fietsen, en de hele route elke post een bidon water over me heen te gieten om koel te blijven, en mijn drink- en eetvoorraad aan te vullen. Dit bleek een briljante zet te zijn want ronde 2 kon ik de één na de ander inhalen en had ik nog wat over voor de laatste kilometers om Laura zo snel mogelijk aan het lopen te krijgen, want die stond al heel wat uurtjes te wachten om als laatste van de vereniging die dag van start te gaan.

Tijdens het fietsen had ik goed uitzicht op de omgeving met name op de dreigende onweersbuien en alsof het zo moest zijn toen Laura, Fenna en ik de finish over kwamen begonnen pas de eerste druppels te vallen. Die finish van ons ging trouwens met vallen en opstaan en daardoor gewoon nog spannend ook, kijk zelf maar naar het filmpje

http://apps.ipmedia.ch/finishers/ironman-70-3-2010/participants/tutti-frutti--2 

Al met al is iedereen er zonder kleerscheuren of blessures vanaf gekomen en konden we, weliswaar wat stijfjes, de dag erna aan onze lange autorit terug beginnen. Als afsluiter Hannie bedankt voor de support vanaf de kant!

Na vorig jaar en dit jaar een aantal 1/8 triathlonwedstrijden te hebben gedaan, werd het dit jaar eens tijd voor een 1/4.

Een 1/4 is toch iets langer zwemmen, fietsen en lopen dan ik gewend was bij een triathlonwedstrijd, dus dat betekent ook andere dilemma’s: hoeveel drinken neem je mee? Wat voor drinken doe je in je bidon? wat neem je aan eten mee, etc… Kortom vorige week was het zover in Oud Gastel en dat debuut is zeer goed verlopen. Een geslaagd debuut wordt door de schrijver van dit verhaal en overige TVD-leden als volgt beschouwd: 10^e in de uitslag, tijd: 02:08:52, en dat bij de eerste keer dat je deelneemt aan een 1/4 triathlon. Ik was en ben nog steeds super tevreden over deze prestatie. Echter als dit de enige 1/4 triathlon van dit jaar is, kan die prestatie wel eens gebaseerd zijn op een portie beginnergeluk en ideale omstandigheden (weinig wind, droog weer, zon, schaduw van bomen tijdens het lopen) tijdens de wedstrijd. Kortom tijd om die prestatie te bevestigen of eventueel te verbeteren bij een volgende wedstrijd. Die volgende wedstrijd was snel gevonden, namelijk in Noordwijkerhout.

In Noordwijkerhout vond het zwemmen plaats in het zwembad met als voordeel dat je tenminste zeker weet dat je inderdaad 1km zwemt. Buitenwater is ook leuk en hoort ook absoluut bij triathlon, maar ik blijf altijd naar afloop het gevoel houden of de zwemafstand wel klopt. Zeker als die afstand door een plezierjacht wordt bepaald dat op een “onwijs, verre afstand” verwijderd is van de start (Oud Gastel)… Voor het verder verloop van dit verhaal wil ik u attenderen dat ik bijna altijd wel iets heb, bijvoorbeeld: onderuitglijden in de laatste meters voor de finish, in je klikpedaal schieten bij het afstappen van de fiets tijdens de koppeltraining of de bocht verkeerd inschatten en de sloot inrijden. U raad het al, ik kan er weer één toevoegen aan dit rijtje en HET IS: Het onder bijna alle tri-atleten bekende fenomeen: je zwemt een baantje teveel!!!

Gelukkig was daar de vriendelijke grote reus, die mij aan het eind van de extra gezwommen 25 meter bij het hoofd pakte en zei:  je moet eruit, je bent klaar! Dus uit het bad en op naar het parc fermé. Fiets- schoenen aan, bril en helm op en fietscomputer aan en gaan! Fietsen ging top, jammer dat er in het 3^e ronde een vrachtwagen precies voor mij het parcours opdraait en mij dwingt om bijna volledig te gaan surplacen! Dat kost je kostbare seconden en wellicht een minuut. Trouwens, die Giant kan ook in wedstrijdverband hoge snelheden halen (36,5 km/u gemiddeld over 43 km), misschien ligt het toch aan de fiets en niet diegene die erop zit of was het net andersom…? Vervolgens ben ik tijdens mijn looponderdeel nog toeschouwer van een gigantische valpartij met 4 fietsers bij de waterdrinkpost. Ik begrijp nog steeds niet wat die fietsers bezield om waterbekertjes aan te nemen met een vrij hoge snelheid en rijdend op elkaars achterwiel. Misschien toch voortaan je eigen bidon(s) vullen met drinken en het drinken bij waterpost alleen aannemen tijdens het lopen!!!

Bij de finish wordt ik door Irvin geattendeerd op het feit dat ik als 2^e in de startserie ben geëindigd. Goed gedaan, leuke wedstrijd, maar er zullen wel een paar tri-atleten sneller zijn. Na het douchen loop ik de kantine in waar net de uitreiking begint van de recreatie 1/4 triathlon en wat blijkt, ondanks de eerder genoemde voorvallen ben ik met 02:12:13 als derde in de einduitslag geëindigd! Supertof en tevreden met deze prestatie, kijk ik alweer uit naar de volgende triathlonwedstrijd.  

Noot: wees gerust TVD-leden, dit jaar ben ik er niet met het clubkampioenschap i.v.m. vakantie, dus nog steeds maken o.a. Niclas en Johan de meeste kans op de titel van dit jaar.

Albert 

Om onze situatie en de mogelijk gekleurde en subjectieve inhoud van dit verslag wat te verduidelijken zullen wij onszelf kort introduceren:

Laura: korfbalvrouw getrouwd met Irvin, moeder van twee kinderen en startend triatletica met marathonervaring, al twee weken zenuwachtig vanwege mogelijk afzien op de fiets in Limburgs heuvelland. Trainingsdoel: genieten, overleven, eerste 1/8 triatlon en halve marathon in Rapperswill.

Piet: vriend van Karina (de moeder van Rhodée), lid van de Dordtse Reddingsbrigade, persoonlijk navigatie-assistent van de trainer voorzien van GPS-apparatuur. Trainingsdoel: zwemsnelheid handhaven of verbeteren, eerste 1/8 triatlon doen.

Irvin: gitaarverzamelaar en gitaarfanaticus, sportverslaafde, al twee weken bezorgd vanwege zenuwachtige vrouw. Trainingsdoel: leren hoe je een ketting (niet) moet smeren en Rapperswill.

Wat stond er zoal op het programma en wat kwam er nog bij:

Vrijdag: inchecken, uitpakken, infietsen en uit eten

Zaterdag: uit fietsen, inrennen, uit eten, inslapen

Zondag: in het bos rennen en fietsen (koppeltraining, en uiteraard geen wedstrijd), Victoriavlaaien, insmeren, uitzakken, inpakken en uitzwaaien

Maandag: indutten op werk, uitwassen zweetkleren en voor echte “die hards” nog meer fietsen

In een notendop samen te vatten als het waargenomen opschrift op het T-shirt van een anonieme triatleet: “swim bike run eat sleep” (waarbij het swim-gedeelte in dit weekend achterwege is gebleven, maar tot ieders genoegen waardig werd vervangen door zonnebaden). 

In de komende hoofdstukken hebben wij geprobeerd beknopt en zakelijk verslag te doen van onze waarnemingen, en wij kunnen nu al mededelen dat wij daar nauwelijks in geslaagd zijn. Om te beginnen is het niet kort, gaat u er maar even voor zitten, de zakelijkheid is ook nog eens ver te zoeken. Een waarschuwing vooraf is dus op zijn plaats: neemt u dit verslag niet al te serieus. Wij hebben vooral getracht de uiterst serieuze belevenissen in dit trainingsweekend op ludieke wijze te beschrijven.

Vrijdag

Het aanreizen verliep voor een ieder voorspoedig. Piet gaf de voorkeur aan de trein, altijd lekker om vanuit Maastricht even naar Vaals in te fietsen via de Ertsbergen, volgens de routeplanner toch al weer 28 km erbij op de teller. Een goed begin is het halve werk. Piet vreest het ergste voor de komende dagen.

Laura en Irvin hadden nog huiselijke verplichtingen (het opvangen van een zoon die ’s ochtends een spreekbeurt over kangoeroes had moeten houden, dat uiteindelijk pas ’s middags bleek te moeten doen, foutje in de agenda, van wie heeft hij dat?), gaven de voorkeur aan de auto, hadden een uiterst gezellige tijd op de weg met vele anderen, en arriveerden dus pas ruim na de start van de eerste fietstocht.

Bij aankomst op onze uitvalsbasis Landal Green Parks Vaals troffen wij meteen een eenzame triatleet (Erik van de Wal) aan met een fietsband in traditioneel gekruiste knoop om de nek (zie foto), of de band in enkele of dubbele Windsorknoop was gestropt was overigens niet helemaal duidelijk te zien. Op de eerste dag al lek en meteen naar een goed gesorteerde fietsenwinkel kunnen om nieuwe banden te kopen. Sommige mensen hebben altijd geluk om alle aspecten van het triatlonnen te kunnen trainen.

Na een bakkie en optuigen van de fietsen gaan ook Laura en Irvin op weg in het Limburgse heuvelland en gelukkig (voor ons) komen wij Erik en Fenna tegen. Fenna beleeft een offday op de fiets en is al snel terug. Wij trekken achter Erik aan die ons meteen meeneemt op een tochtje langs ‘t Hijgend Hert (restaurant van die avond) en ons tevens kennis laat maken met het fietsrondje van zondag. Vanwege de steilheid zijn we nog niet echt gerust op de dag van morgen, maar allé, we laten het morgen maar op ons afkomen.

Jammer genoeg horen we dat Peter het weekend aan zich voorbij moet laten gaan. Zijn vrouw is dusdanig aan haar rug geblesseerd, dat de aanwezigheid van Peter elders dringend gewenst is (Inmiddels heeft Laura vernomen dat het weer de goede kant opgaat).

Piets vrees vooraf wordt waarheid. Niet naar boven te fietsen, geen enkel stukje weg heeft dezelfde helling en op de steile stukken moet soms worden gelopen.

De benodigde eiwitten, koolhydraten en vochttekorten worden ’s avonds aangevuld in Boscafé ‘t Hijgend Hert in de vorm van diverse voorgerechten, lasagna, varkenshaas en tagliatelle met zalm. Absoluut vermeldenswaardig is het lokale biertje want Boscafé 't Hijgend Hert' heeft een eigen bier genaamd "Hert, Vijlenerbosbier". Dit bier is blond en bovengistend en heeft 7,5 % alcohol, een zeer bijzonder ietwat kruidig bier. Het bier wordt speciaal voor het boscafé gebrouwen door een klein brouwerijtje dat zich 6 km over de grens in België bevindt. Hert is dus met recht een streekbiertje (aan Hertbier wordt zelfs een tijdelijke lichte medicinale werking toeschrijven, er zijn in het café  ook veel wandelstokken achtergelaten na het drinken van enige Hertbiertjes).

Terug op het bungalowpark wordt het al vrij snel erg rustig in afwachting van wat morgen ons gaat brengen.

Zaterdag

De rituelen van het opstaan in ons huisje willen wij u niet onthouden. Irvin zit al vanaf 7.00 op de bank klaar om de dag te lijf te gaan (vroeg opstaan is een keuze), Johan dient zich iets later aan en blijkt ’s ochtends te beschikken over een onverwacht zwoele sexy hese stem, Laura is de volgende die ook nog ietwat dufjes neervalt bij het gezelschap op de bank en enigszins gelaten wordt er wat koffie genuttigd. Maar dan …, daar is ze dan, Anne-Greet, een brok tomeloze energie vanaf de eerste verschijning. In no-time heeft ze de tafel gedekt en staan de pannen op het vuur en kan er ontbeten worden, eieren in diverse verschijningsvormen, cheesers, pasta, vitaminepillen in camouflagekleuren, het fundament voor een waardevolle trainingsdag is gelegd.

Piets weerbericht: Droog en redelijke temperatuur, lange broek en lange mouwen.

Vanaf 10.30 uur zal er gefietst worden. De groep wordt in tweeën verdeeld naar fietspotentieel. De aanstormende talenten (jong en oud bij elkaar) worden onder toezicht van Roland gesteld, de meer geharde fietsers gaan met Marcel mee. Het beoogde rondje vandaag gaat ons naar het stuwmeer bij Eupen (België) brengen en weer terug.

Het vertrek biedt ook een goed overzicht van de hedendaagse fietsmode, waarbij het merendeel zich in rode clubkleuren heeft gehuld, een enkele speelse pasteltint uitgezonderd. Albert vertoont een opmerkelijk aerodynamisch rugprofiel, maar later blijkt zich hierin een geheime watervoorraad te bevinden (waardoor de vergelijking met een dromedaris zich opdringt).

De talentengroep - en dus ook uw reporters Piet, Laura en Irvin – wordt de eerste 20 kilometer voornamelijk door stedelijk gebied heuvel op en af geleid, zo hier en daar onderbroken door een kasseienstrookje waardoor de mueslirepen kwistig in het rond springen.  Daarna volgen merendeels goed befietsbare paden op niet al te steile hellingen.

De aankondiging van de reisleider dat we over 10 km aan de koffie zitten, geeft extra energie, en zo waar wordt 20 kilometer later het doel bereikt, de “stuwdam van Eupen” en in het bijzonder het terras met bijbehorend uitzicht (zie foto). Ondanks de toeristische omleiding arriveert de talentengroep als eerste op het terras, niet veel later gevolgd door de topgroep die nog een extra rondje stuwmeer bij elkaar hadden getrapt.

De stuwdam van de Vesder in Eupen is de grootste stuwdam in de Oostkantons (Eupen, Malmedy en Saint  Vith). De bouw van de stuwdam is al gestart in 1935 maar werd pas afgerond In 1951. Het meer kan tot 25.000.000 m³ water bevatten (dat is 7000 keer de inhoud van het wedstrijdbad in Aquapulca). Het stuwmeer dient als bron van drinkwater (uiteraard pas na zuivering) voor de nabije omgeving en de randgemeenten van Luik.

De inmiddels hongerige menigte triatleten laat zich de versnaperingen, apfelstrudels (mit zahne), croq monsieurs en andere spijzen goed smaken. Bovendien is de zon meer dan doorgebroken, dus het is nu al een topdag. Inmiddels openbaart zich de eerste bandenpech, niet waar Angelo? En blijkt Fenna de hele dag met een spijker in haar band rond te rijden, dat moet wel een goed merk banden zijn!

Ik knipper met mijn slaperige ogen en zeg dat ik geen idee heb. Hij gaat 3 meter verder staan en zegt: “dit is de afstand die ik eerder dan jij bent gefinisht”.

1 Seconde! Na een kleine 4 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km hardlopen. We babbelen wat na over de betreffende triathlons en ik duik even later het bad in.

Na een tijdje begin je je toch af te vragen waar je die seconde hebt laten liggen of had kunnen winnen.

1 seconde: met een beter wetsuit

1 seconde: slimmer zwemmen

1 seconde: alles in een tri-suit moeten doen ipv een zwembroek, wieler- en hardlooptenue

1 seconde: niet insmeren met zonnebrand voor het fietsen en lopen (maar dan had ik nog steeds zo’n pakje in mijn rug gebrand staan als Eric Jansen)

1 seconde: niet 50 meter terug hoeven fietsen om over de tijdregistratiemat heen te rijden

1 seconde: al fietsend plassen ipv een boom op te zoeken

1 seconde: met tijdrithelm

1 seconde: niet zwaaien naar en praten met de meegereisde supporters

1 seconde: met een tijdritfiets

1 seconde: sneller moeten wandelen bij de verzorgingsposten

1 seconde: niet om medische hulp te moeten vragen voor 1 van de deelnemers die door hitte bevangen was

1 seconde: niet na 25 km droge sokken en schoenen aan moeten doen

1 seconde: sneller toiletbezoek moeten brengen

1 seconde: de laatste 100 m over de blauwe loper moeten sprinten ipv naar het                             publiek zwaaien en genieten van het moment

1 seconde: of had ik beter moeten trainen?

1 seconde: ga ik weer zo’n lang en zwaar trainingstraject aan als de hardloopblessure over is? Dat om in ieder geval 1 seconde sneller te kunnen zijn.

1 seconde: Of het is zo en het blijft zo, want er zullen altijd mensen sneller zijn en de lat komt steeds hoger te liggen.

Het heeft even geduurd maar misschien moet ik gewoon tevreden zijn en Richard die ene seconde gunnen voor alles wat hij voor zijn triatlons over heeft gehad.

Marcel

Eén seconde, en kijk goed rond in ons paradijs, en vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt (tekst Frank Boeijen)