Vanaf januari zal ons trainingsprogramma een andere indeling hebben. Belangrijkste aanleiding hiervoor is de sterke daling van het aantal deelnemers aan de looptrainnig. We vinden deze training belangrijk en willen door deze wijziging daar een nieuwe impuls aan geven. Uitgangspunten hierbij zijn kwaliteit en identiteit. We verwachten door zelf de looptraining te organiseren, een eigen identiteit te creëren. Daarnaast kunnen we een training aanbieden voor alle niveaus en die beter aansluit op de triathlonsport

Inmiddels hebben we Selmar Brand bereid gevonden om deze looptraining te gaan verzorgen. De woensdagtraining zal gericht zijn op looptechniek en tempotraining. Hierbij is het van belang te weten dat de training voor alle niveaus geschikt zal zijn. De training vindt daarom plaats op de atletiekbaan bij de Reeweg. Voor en na de training is er gelegenheid om gebruik te maken van de faciliteiten in de Reeweghal (kleedkamers, douche en kantine). Ter introductie van deze nieuwe opzet zal, gedurende de eerste 3 maanden, het eerste rondje koffie of thee in de kantine op kosten van de TVD zijn.

Daarnaast zal ook op de maandagavonden een looptraining worden verzorgd. Deze trainingen zullen een minder intensief karakter hebben. Ook hier geldt dat de trainingen geschikt zijn voor alle niveaus. Er wordt verzameld bij de atletiekbaan bij de Reeweg, maar de training is niet op de baan. Voor en na de training is er gelegenheid om gebruik te maken van de faciliteiten in de Reeweghal. De trainingen worden gegeven door Marcel en/of Albert. De looptraining op maandag gaat na het trainingsweekend (vanaf begin zomertijd) over in de fiets/ koppeltraining zoals we die nu op woensdagen in de zomerperiode hebben.

Door het toevoegen van de looptraining op maandag en woensdag, zal de looptraining van dinsdag komen te vervallen. Er kan dus van januari niet meer meegetraind worden met Parthenon.

Samengevat zullen vanaf 1 januari 2014 de volgende trainingen worden gegeven:

Maandag:
- Januari t/m maart (wintertijd): looptraining, 19:30 uur Reeweghal.
- Maart t/m oktober (zomertijd): fiets/ koppeltraining (gebruikelijke tijden en locatie).

Woensdag:
- Het gehele jaar door: looptraining, 19:30 uur Reeweghal.

De overige trainingen blijven ongewijzigd.

We hopen jullie allen te begroeten bij de nieuwe looptrainingen in het nieuwe jaar.

Vrijdag 8 september ging team LauFen en hun verzorgers Irvin en Erik wederom op pad voor een halve triatlon. De vorige keer in Oostenrijk was het zwemonderdeel afgelast en we wilden al die trainingsarbeid niet zomaar weggooien. Dit hield in dat de tussenliggende triatlons opeens weer als ‘training’ beschouwd konden worden. Geen prestatie verplicht! Het is maar een training.

In het zonovergoten Remich hebben we het parc fermé en zwemstart verkend, startnummers opgehaald, geshopt, terrasje gepakt.

De volgende dag begint de eerste stress: de welbekende tasjes moeten worden ingepakt. Met meermaals overleg tussen Lau en Fen én trainers zijn de juiste sportaccessoires in de rode – blauwe - witte tas terecht gekomen.

Erik en Irvin gingen vanuit ons verblijf de klimkilometers van de fietsroute verkennen. Fenna en ik reden bepakt en bezakt naar het inchecken en de verplichte briefing. Geen verontrustende geluiden bij de briefing gelukkig. Tasjes op de daarvoor bestemde haakjes gehangen en fiets ingepakt onder een groot geel zeil, vanwege de dreigende regen. Alles liep voorspoedig, duidelijk parc fermé en de wedstrijddag voorbereid: oké: zwemmen, naar het rek, tasje pakken, tent in, omkleden, tasje droppen, fiets pakken, fietsen fietsen, fiets terugzetten, tasje pakken, tent in, omkleden, tasje droppen, rennen rennen en FINISH, kortom WE HEBBEN ER ZIN IN !!!!

Na een verantwoorde sportmaaltijd verzorgd door Erik en Irvin gingen we slapen. Tenminste 1 van de 4 (Laura), rest is wakker geworden van de stortbuien midden in de nacht.

Zondag 8 september, 8:10 zwemstart . Na ongeveer 45 minuten in de Moesel kwamen Fenna en ik elkaar weer tegen in onze verkleedtent. Gezellig, ging het goed? Ja, ging lekker! Tasje droppen bij de uitgang van de tent, naar fiets rennen en op weg voor de 90 km door het mooie heuvelachtige Luxemburgse landschap.
En ja wel hoor, we troffen elkaar weer voor de 2e keer in de verkleedtent. Zie je zo weer. . . .

Het loopparcours : heen en weer, 4 x 5,5 km langs de Moesel. Heerlijk om te zien dat er nog zoveel lopers bezig waren. Het sfeertje op de weg en langs de kant was fantastisch. Na elk rondje kreeg je een gekleurd elastiek om je arm. Na ruim 2 uur was dan het felbegeerde 4e bandje een feit. Nog 500 meter, een bochtje en daar is de finishboog! Yoehoe! High five! Team LauFen heeft het gehaald met een brede lach!

Fenna en ik hebben daarna volop genoten van de bezigheden erna. Trainers waren zéér te spreken over onze behaalde prestatie en tijd. In de nabijgelegen Chill Out Garden hebben we nog lekker in het zonnetje nagepraat onder het genot van een hapje en drankje. Daarna was het tijd om de spullen bijeen te grabbelen en het prachtige event-terrein te verlaten.

Deze triatlon smaakte naar meer, zeer zeker een aanrader. Volgend jaar weer?! Wie gaat er mee?

Laura

Seen it.

Het zal een jaar of 25 geleden zijn dat ik voor het eerst in de drukte van de Embrunman terecht kwam tijdens mijn vakantie. Toen alleen nog maar bezig met wedstrijdzeilen en een beetje fietsen, was er wel een moment waarin de gedachte speelde dat het machtig moest zijn om aan zo'n evenement deel te nemen. Er gingen wat hobbels aan vooraf en het heeft even geduurd maar 15 augustus was het eindelijk zover.

Done it.

Na in 2010 de korte afstand gedaan te hebben was het afhankelijk de bedoeling dat ik in 2011 de Embrunman zou doen. Echter een longontsteking eind 2010 en een dubbele een maand voor de wedstrijd in 2011 veroordeelde me weer tot toeschouwer. Niets is zo vervelend om "gedwongen" langs de kant te staan.

Wasmachine.

04:00 uur de wekker, zachtjes de tent uit sluipen zodat de familie niet wakker wordt, een flink ontbijt (het kan wel eens een lange dag gaan worden), snel onder de douche om wakker te worden en vervolgens naar het Parc Ferme. Het is 05:00 uur en al behoorlijk druk met deelnemers en toeschouwers. De laatste spulletjes klaar zetten, de bandjes op 9,5 Bar en vervolgens m'n wetsuit aan.
05:55 uur; vanuit het startvak is het een geweldig gezicht. 1500 witte badmutsen die in het donker oplichten door de vele flitsen van de fototoestellen. Het startschot klinkt en de meute rent het water in. Na 300 meter gaan we rechtsaf en nog geen 250 meter later linksaf. Als middelmatig zwemmer is het een groot gevecht. Ja, het is donker maar sommige hebben geen idee waar ze heen gaan. Hier valt dan ook het besluit om maar wat extra meters te maken. Als ik maar uit die wasmachine ben. Het is inmiddels licht als ik uit het water kom en zie op m'n Garmin twee verrassende waardes; 4,26 km gezwommen in 1:10:00. Het ging lekker na de tweede boei, maar dit had ik niet verwacht. Vooraf had ik voor 1:15 getekend.

Fanatieke supporters

Bij het verlaten van het Parc Ferme zag ik ze eerste keer staan en bij de Finish waren ze er nog. Hun camping is aan de andere kant van het meer op een uur rijden. ze moesten al om half 5 in de auto zitten om de start te kunnen zien. Ook voor hen werd het een lange dag. Irv & Lau, de van der Waaltjes. Super! Nogmaals bedankt voor de vooral mentale support.

Vroege finale

Alleen voor het fietsen zou je al van start gaan. Dat je je sport in zo'n magnifieke omgeving kan beoefenen. Het hoog(s)tepunt is de beklimming van de Col de Izoard. Een van de mooiste beklimmingen van de zuidelijke alpen. Afwisselend van landschap en stijgingspercentage. In het boek "De mooiste cols uit de Tour de France" van Kristian Bauer wordt hij mooi in een zin beschreven. "Wild begin, fabelachtig midden, overweldigende finale". Voor mij nog geen finale, 99km gehad, nog 89 te gaan.

3e Adem

Als je eindelijk na 181km Embrun weer in fietst, zorgt de organisatie er met een paar stevige slotkilometers voor dat je zeker niet fris aan het lopen begint. Het toetje in het fietsparcours is de beklimming van de Route de Chalvet met zo'n 450 hoogtemeters in de laatste 7 km, wat het totaal op 5000hm brengt. Even op het stoeltje zitten tijdens de wissel. Mijn tweede adem heb ik voor m'n gevoel overgeslagen en ben gelijk aan m'n derde begonnen. Dit wordt helemaal duidelijk als ik na 4 km lopen de eerste keer met de klim begin die me naar het centrum van Embrun brengt. 12% - al snel wordt duidelijk dat ik dit alleen nog wandelend kan. Het loopparcours bestaat uit twee ronden dus ik kom die bult nog een keer tegen. Gelukkig kom ik Annegreet en Yonah ook geregeld tegen tijdens het lopen, enige mentale ondersteuning is vereist. Een ding is zeker in deze fase, ik moet blijven lopen want als ik stop dan ga ik zitten en weet ik niet of ik weer opsta. Het enige wat ik tijdens het lopen bij de verzorging pak is cola, en zelfs dat komt er na 28km direct weer uit.

Zombie

Als je blijft bewegen komt er, al is het na 5 uur, een eind aan die 42km en 600hm. Qua tijd een kleine tegenvaller maar de laatste 195 meter zijn zoet. Yonah staat vlak voor de laatste rotonde langs het hek en hobbelt mee de zone d'arrivee op. Met open mond kijkt hij rond naar het publiek wat achter de hekken staat aan te moedigen. Weg pijn! Nog tien meter en alle doelstellingen afvinken. Heel gebleven. Gefinisht. Liefst binnen 14 uur. Maakt dan ook niet meer uit dat je vrouw zegt dat je er uitziet als een zombie. Got the T-shirt!

Johan

Goed geregeld had ik het. Vrijdagavond logeren bij Ingrid (zus van Marcel), haar man Paul (ook triatleet) en hun 2 dochters Myrthe & Romy in Hoorn. Misschien een beetje snel na de zomervakantie maar dit weekend stond eigenlijk al eerder vast dan de vakantie. We waren ingeschreven dus dan moeten we ook starten.

’s Ochtends na een onrustige nacht op weg naar Anna Paulowna. Dat ligt op zo’n 40 minuten rijden vanaf Hoorn. Gelukkig was de start om 13.15 uur dus niet overdreven hoeven haasten.

Er waren 2 parc fermees. Dat vind ik nooit zo prettig maar het is zoals het is. Goed nadenken wat & in welk parc klaargelegd moet worden. Na 13 jaar triatlonervaring zou dat toch niet moeilijk moeten zijn.

Eindelijk na wat heen & weer geslenter naar inschrijfbalie, parc fermee (fietsen lopen), terug naar auto om weer terug te gaan naar parc fermee of echt wel alles goed ligt, eindelijk op de fiets naar het andere parc fermee waar de start was met wetsuit, badmuts & brilletje.

En ja, zie ik een andere triatleet met compressiekousen. En die lagen nog in de auto. Marcel & ik teruggefietst naar de auto maar Ingrid was ook al onderweg naar de start en had onze autosleutel bij haar. Dat is handiger zodat we deze niet kwijt konden raken. Oooooo, da’s geen goed begin van de wedstrijd. Aan Ingrid gevraagd of ze ervoor kon zorgen dat mijn kousen bij mijn hardloopspullen gelegd konden worden.

13.15 Uur gestart met 250 man. Aardig wat tikken moeten incasseren. Op 1 of andere manier lig ik nooit op het handigste plekje voor de start. Na 18.29 minuten kwam ik uit het water. Op weg naar Anna Paulowna in de auto zag ik al dat de windmolens flink aan het draaien waren. Windkracht 5 was het. En dat viel toch wel tegen. Het parcours was prima. De wind niet te lang tegen en helaas dan ook niet lang in de rug. Met wind tegen had ik constant een schaduw achter me. En dat kwam niet door de zon. Nee, een man in paars pak profiteerde van mijn arbeid! 2x Hier wat van gezegd en daarna me erbij neergelegd (zonde van mijn energie want die heb ik nodig voor het lopen). Fietstijd was 1.11.17 uur wat een prima tijd is voor mij.

Bij het parc fermee aangekomen zag ik mijn kousen al klaarliggen. Probeer die maar eens snel en onder stress aan te krijgen. Dat is onmogelijk. Toch na anderhalve minuut gestart met het lopen. De 1e 5km voelden goed. Vanaf de 6e km leek het alsof de kilometers verlengd waren. Het publiek was fantastisch. Het hele loopparcours zaten mensen op tuinstoelen in een rij je aan te moedigen. Ze hadden een folder met alle startnummers en namen dus iedereen werd persoonlijk aangemoedigd.

Het einde naderde. Op karakter doorgelopen en gefinisht in een tijd van 2.29.56 uur. Daar ben ik tevreden mee. Volgend jaar zeker voor herhaling vatbaar.

Groeten,
Hannie

Als huidige drager van “de speld” (zie speech door Coen tijdens het diner te Almere op zondag 2 juni 2013 voor de gedetailleerde uitleg) is het mijn taak om via dit schrijven terug te kijken op de wedstrijd in Utrecht. Onder het motto beter laat dan nooit:

De wedstrijd in Utrecht gaat over de sprintafstand en telt mee voor de 1e divisie triathlon. Kortom een belangrijke wedstrijd in het seizoen voor het TVD team.

Tot nu toe heb ik alleen mijn bijdrage kunnen leveren aan het team in een communicatieve, financieel voorschietende en coachende rol. Echter nu was het mijn beurt om ook actief mijn steentje bij te dragen. Door een langdurige achillespeesontsteking was het daar nog niet van gekomen.

We waren, zondag 14 juli, met het team ruim op tijd aanwezig en om ons op het gemak voor te bereiden op de wedstrijd. Ondanks dat waren Erik, Fenna, Hannie en Marieke al klaar met hun sportieve prestatie op de 1/8e. Deze was al om 09:30 gestart. Wel vroeg, maar ach dan heb je nog wat aan de rest van je dag ;-). In ieder geval was het team deze dag verzekerd van wat TVD-gezinde supporters.

Om 13:00 mochten Marcel, Coen, Remi en Albert los gaan voor 750 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer lopen. Na een tevreden afgesloten zwemonderdeel probeerde ik zo snel mogelijk te wisselen en op de fiets mijn slag te slaan door op te schuiven in het deelnemersveld.
Jammer genoeg deed de wedstrijd in Utrecht een poging tot sollicitatie voor de ere divisie triathlon, want de wedstrijd was tijdens het fietsen een stayerkoers geworden. Als je het parcours kruiste, er zat een brug over het water in, had je mooi uitzicht op de verschillende fietsgroepjes. Helaas profiteren de mindere fietsers beter van dit format dan de betere fietsers. Het fietsen viel zwaar. Aangezien ik al een tijd geen wedstrijden had gedaan kwam ik nog tempohardheid tekort.

Na het fietsen gingen de loopschoenen aan. Dit was het onderdeel waar voor mij de grootste uitdaging lag. Houd je achillespees het? Hoe is het met je loopvorm? (waardeloos, want al een paar maanden niet gestructureerd kunnen trainen). De eerste 2 kilometer ging nog wel, maar daarna was het doorbijten. Gelukkig staan er nog wat TVD-supporters langs de kant die je aanmoedigen en het beste uit je zelf doen halen.

Uiteindelijk eindigde ik bij de eerste 57 in de daguitslag. Marcel was wederom de stabiele factor van ons team. Hij eindigde op een mooie 21e plaats. Hij maakt er tijdens dit seizoen in de 1e divisie een sport van om in de eindrangschikking rond de 20e plaats te eindigen. In Weert 19e, Almere 19e, Oud-Gastel 22e. Deze uitslag kan daar weer mooi aan toe worden gevoegd. Remi en Coen eindigde direct achter elkaar op de 74e en 75e plaats. Kortom we scoorde redelijk stabiel met het team. Goed voor een 13e plaats (31 teams).

Na afloop hebben we genoten van een verfrissende douche en de maag verzadigd in een lokaal etablissement. Ondertussen konden we nog genieten van de prestaties van Bau en Lau tijdens de etappe richting de Mont Ventoux in de Tour de France.

De eerste wedstrijd voor mij dit seizoen zit er weer op. Na deze wedstrijd is er ruim de tijd om goed te kunnen trainen richting het slot van het seizoen met o.a. de 5e en laatste wedstrijd van de 1e divisie, die in Het Rutbeek te Enschede zal plaats vinden en uiteraard het clubkampioenschap tijdens de Binnenmaas triathlon.
Ondertussen heb ik al een aantal weken lekker de looptraining kunnen volgen en de loopkilometers kunnen maken. Ik merk dat het tijdens de trainingen lekker gaat, dus ben zeer benieuwd naar aankomend weekend en volgende week.

Wil je niets missen van onze prestaties, volg de 1e divisie dan “live” in het Rutbeek (je bent van harte welkom om ons aan te moedigen) te Enschede of via twitter: 1eDivisie_tri

Groet Albert

‘t Veerke is een hyperactieve werkgroep die jaarlijks een tri-daagse, nachttriathlon, jeugdtriathlon, triathlon, cross, quiz, schaatstocht, ludieke loop, enkele ‘gewone’ lopen en avondvierdaagse organiseert. Dit doen ze vol overgave en dat is tijdens de triathlon goed te merken. De triathlon neemt de hele dag bezit van het dorp. Zoals elk sportevenement kent ook deze wedstrijddag een koningsnummer: de belangrijkste wedstrijd waar iedereen naar uitkijkt. In Oud Gastel is het koningsnummer de Trio Triathlon. Deze wedstrijd is een echte locale aangelegenheid. Families, vrienden en kennissen gaan vol overgave de sportieve strijd met elkaar aan. Soms met carnavaleske taferelen. Er heerst Brabantse gezelligheid en dat straalt af op de (vaak iets te serieuze) triathleet.

Mijn seizoen staat volledig in het teken van de Eerstedivisie Triathlon. Ik sta alle wedstrijden opgesteld. Ik train gericht voor elke wedstrijd. De eerste wedstrijd was in Weert. Daar wisselde ik te hard en kreeg ik kramp in een been. De tweede wedstrijd was in Almere. Daar heeft mijn fiets het laten afweten. De derde triathlon was de éénderde van Oud Gastel. Om de tegenvallende resultaten recht te zetten was ik super gemotiveerd. In de voorbereiding heb ik extra veel duurtrainingen afgewerkt. Zodoende was ik al een week voor de wedstrijd zenuwachtig en stond ik in Oud Gastel aan de start als (iets te) serieuze triathleet.

De zwemstart verliep relatief rustig en het zwemmen ging gecontroleerd. De eerste wissel was uit het boekje, de fiets bleef heel. Wat een saai verhaal. Tijdens mijn eindsprint heb ik nog een voorganger ingehaald.

Als team zijn we elfde geworden. Het beste resultaat tot nu toe!

Hierbij wil ik Albert bedanken voor het coachen en de support. Marcel, Michael en Ron voor hun aandeel in de teamprestatie. Alle TVD-ers die voor, na en tijdens hun wedstrijden aanmoedigen. En natuurlijk alle ‘gewone’ supporters.

Ter afsluiting zijn we gaan dineren bij de Griek. Hier kreeg ik van Michael De Speld en een hele toffe foto van vlak na de finish. Bedankt mannen!

Bekijk alle 133 foto's door Monique: http://www.flickr.com/photos/97028065@N08/sets/72157634281235832/

Tot Utrecht,
Coen

Na de eerste wedstrijd In Weert van de 1e Divisie Triathlon, stond er op 2 juni 2013 de tweede wedstrijd in Almere op het programma. De TVD'ers hadden veel zin in deze wedstrijd.

Het wedstrijdparkoers was gelegen op en aan het Muiderzand, waarbij er gefietst en gelopen werd op de dijk. Er stond een stevige wind wat leidde tot een zware zwemsessie met een aardige golfslag. De start van het zwemmen verliep chaotisch. Er werd namelijk gestart onder een 3 meter brede startboog, waar 119 atleten probeerde als eerste het water in te sprinten. Dit was een gedrang van jewelste, maar daar zijn de TVD'ers sinds de eerste wedstrijd in Weert al aan gewend geraakt. De eerste 200 meter was het flink knokken voor een positie in het veld.

[Foto startboog en krib invoegen]

De organisatie van Almere had gekozen voor twee zwemrondes. Het eerste gedeelte van het zwemparcours ging zeer dicht langs een krib, zodat het publiek goed zicht had op het zwemgeweld. Echter het nadeel hiervan was dat er weinig ruimte voor de triatleten overbleef en een aantal deelnemers in het gedrang te dicht langs de rotsen zwommen. Dit resulteerde in flink wat snijwonden aan handen en voeten, waar menig deelnemer na afloop de EHBO-tent voor op zocht. Gelukkig hadden de TVD'ers hun positie verstandig gekozen en kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf. Na de eerste ronde volgde een landgang, waarbij 50 meter over het strand werd gesprint om opnieuw het water in te duiken. Het word door de supporters enorm gewaardeerd dat de TVD’ers hun herkenbaarheid dan vergroten door een vingertje in de lucht te steken zodat ze snel en kundig op de foto werden gezet. De TVD'ers kwamen het water uit met goede zwemtijden en sprinten rap naar het parc ferme om zo snel mogelijk aan het fietsonderdeel te beginnen.

[Foto van Marcels vingertje invoegen]

De onderlinge tips met betrekking tot de wissels hadden duidelijk effect in het parc ferme. Vooral Michael boekte hier een flinke tijdwinst ten opzichte van een week eerder. Het loop- en fietsparkoers bestond uit vier rondes en voerde deelnemers langs het water met schitterend uitzicht op het pittoreske polder/dijklandschap en IJsselmeer.

Met een stevige noordenwind moest er flink gebikkeld worden op de fiets tijdens de eerste vijf kilometer op het parcours. Na het keerpunt was het vol gas terug knallen richting het parc ferme.

Coen die voor het eerst op zijn nieuwe Isaac tijdritfiets was aangetreden, ondervond veel pech met zijn fiets. Het bouwpakket was nog niet voldoende afgemonteerd. Op het moment suprême, toen Coen in volle vaart na de wissel op zijn fiets sprong, schoot zijn zadelpen volledig naar beneden en zat meteen klem in het frame. Niet een beetje klem, maar muurvast, ondanks verwoede pogingen om dit al liggend en stampend in de berm los te krijgen. Coen heeft uiteindelijk de 40 km fietsen afgelegd met een BMX-afstelling op zijn tijdritfiets. Probeer dit als lezer te visualiseren en dan kom je tot de enige logische conclusie dat dit GEEN AANRADER is. Gelukkig wist Coen deze teleurstelling om te zetten in een zeer sterke loopsessie, waardoor de tijdschade nog redelijk beperkt is gebleven. De andere drie TVD'ers deden het zelfs boven verwachting goed bij het lopen, waardoor er veel plaatsen werden gewonnen.

Wederom zette Marcel de snelste tijd van het Dare2tri TVD Team neer. Met trots kan hij zich de “rots in de branding” noemen. Hij finishte de OD in 2 uur 6 minuten, wat natuurlijk een geweldig mooie tijd is. Het was mooi om te zien dat iedereen tot het gaatje ging voor het teambelang. Zie als bewijs de foto’s.
[Foto Remi invoegen]

Het Dare2Tri TVD Team eindigde deze dag als 13e. Dit was weer een plek hoger in de dageindrangschikking dan na de wedstrijd in Weert. Dit biedt perspectief voor de volgende race in Oud Gastel waar 1/3 triathlon (1350m zwemmen, 60km fietsen en 14km lopen) op het programma staat.

Ook na deze mooie dag werd er in Almere nog gezellig een vorkje geprikt met de atleten en toeschouwers die meegekomen waren. In het restaurant werd voor het eerst De Speld uitgereikt door Coen aan Michael, omdat Michael in tegenstelling tot Weert nu wel snelle wissels had. De Speld verwijst met een knipoog naar de prikkende veiligheidsspeld van een week eerder in Weert ;-).


Team TVD

Op 26 mei was het eindelijk zover; onze eerste echte Ironman 70.3 in Sankt Polten (Oostenrijk) voor Laura en mij. Wat ging er vooraf?

In augustus 2012 hebben we een OD gedaan in Aalsmeer en dit ging dermate goed dat we beiden het eens waren; we gaan een halve doen!
In december 2012 hadden onze mannen alvast bedacht waar (ook zij) dit spektakel zou gaan plaatsvinden; Oostenrijk, en stonden we ingeschreven!

Tja en dan begint het serieuze werk; een trainingsschema volgen en gewoon keihard aan de bak. Het was best pittig en vooral lastig met onze natte en koude winter, maar het is redelijk gelukt om vol te houden. Vooral omdat we vaak samen trainden. Meestal gevolgd door een lekkere warme chocomel en een peptalk "we zijn goed bezig".
En de tijd vliegt ineens ook voorbij; ineens was het alweer Trainingsweekend en daarna nog ruim een maand... Voor het gevoel hebben we in Westervoort op Hemelvaartsdag nog een 1/4 gedaan, met goed resultaat.

Irvin had een mooi en landelijk gelegen verblijf gescoord (appartement op een boerderij), waar we de woensdag voor de Ironman zijn ingetrokken. Dit lag midden in de alpenweiden en de groene heuvels rondom de stad, en bood alle rust om ons voor te bereiden...
Op woensdag het zwemparcours zeer precies bekeken, met landgang, waar erin waar eruit foto's gemaakt om alles maar tot in de puntjes voor te bereiden.
Helaas waren de weersomstandigheden in die week omgeslagen van zonnig en 24 graden naar een natte en winderige 10 graden brrrr!

Op donderdag hebben we per auto het parcours van de fietsronde verkend. Mooie uitzichten op die mooie blauwe (meer grijsblauwe) Donau.

Vrijdagochtend zijn we afgereisd naar het Ironman-kamp voor het registreren en ophalen van spullen en 's middags fietstochtje gemaakt. Op het moment dat je die inschrijftent binnenkomt, je startnummer krijgt en alle spullen, beginnen de kriebels in je buik te komen…
We kregen drie mooie tassen om alle spullen in te verdelen; Rood, Wit en Blauw; Rood was voor het hardlopen, wit voor streetware en blauw voor de fietspullen. En dan begint dus de stress en ellende; al je spullen goed verdelen en alles drie keer in en uit pakken, om te checken of je toch echt wel alles bij je hebt, wat een ellende was dat zeg…

Omdat de briefing op zaterdagmiddag 12 uur was en het inchecken van de fietsen pas om 15 uur, en ons verblijf een half uur rijden was van het Ironman-kamp, besloten we de briefing over te slaan (en dat is onze les 1 geweest; “Never miss the briefing!!!”) want…
Toen we die middag rond 15 uur in de file (letterlijk) stonden om onze fietsen in te checken, viel het op dat alle mensen met alleen maar rode tassen in de rij stonden (en geen blauwe extra zoals wij).

Dus toen wij in de wisselzone kwamen hebben we gelijk een Ironman-dame aangesproken om te vragen waarom niemand een rode tas bij zich had, en kregen we gelijk op onze kop (les 1; “Never miss the briefing!!!”).. Want tot onze grote schrik en teleurstelling; het zwemmen was afgelast…
Oorzaak was de watertemperatuur (14 gr) in combinatie met voorspelde luchttemperatuur (6 gr) en windkracht 6; dit is onverantwoord en niet toegestaan volgens de Oostenrijkse triathlonbond.
Uiteraard helemaal begrijpelijk; maar ook onwijs balen natuurlijk!! En gelijk waren alle zenuwen als sneeuw voor de zon verdwenen.
Dat balen werd zelfs zo erg, dat Laura en ik ons diezelfde avond gelijk nog hebben ingeschreven voor Ironman 70.3 Luxembourg op 8 september 2013! Met het idee dat we toch echt een complete Ironman willen en moeten doen, al is het gewoon voor het gevoel dat het compleet is…

Zondag begon dan onze Ironman 69 en dit hield in dat we met series van 15 man tegelijk om de 30 seconden starten met rennen naar je fiets en om te beginnen aan de 90 km fietsroute. De dames mochten na de pro’s, en vervolgens de mannen per agegroup. Door alle waarschuwingen hadden we veel laagjes kleding over elkaar aan; ik voelde me net een ui…
Laura en ik konden net in dezelfde startserie komen en hebben veel lol gehad om alle dames die voor ons starten; huppelend op fietsschoenen als bambi’s op het ijs (zie de Disney-film) was een komisch gezicht!
En dan was het serieus; zo snel mogelijk het parc-fermé in rennen en je fiets zoeken, pakken en zo hard mogelijk weg rijden! De eerste 20 km waren super; met wind in de rug over een vlakke snelweg rijden (windkracht 6) ging snoeihard… Zoals altijd bleven Laura en ik elkaar redelijk bij en haalden elkaar wisselend in. Helaas was het daarna gedaan met de pret en was het ongeveer 50 km langs de Donauvallei deels tegen de wind in boxen (met 2 korte klimmen er in). Daarna een 8 km lange klim en de laatste 12 km vals plat afdalen terug naar Sankt Pölten; heerlijk!
Het fietsen ging en voelde ondanks de kou en wind goed, gelukkig hielden we het redelijk droog en konden na de eerste klim 2 kledinglagen uit, waarna Laura uit zicht raakte, maar niet ver voor lag.
Erik en Irvin hadden een later startmoment en daarom hebben we ze met fietsen niet gezien.

In het wisselterrein aangekomen was het snel je fiets in het rek hangen, op zoek naar de rode tas in het rek en je loopspullen aan doen. Dit ging allemaal best vlot en al snel vlogen de eerste kilometers voorbij. Het loopparcours was vlak en bestond uit een heen- en weerparcours van 5 km lengte een rivier heen, waardoor je steeds elkaar weer tegen kwam. Dit was goed te doen en erg leuk om de rest te zien natuurlijk! Wat wel gemeen was, dat je 3 keer door een stadion kwam langs de finish, voordat je pas echt kon finishen… Het laatste rondje lopen was best zwaar, maar wel leuk omdat Irvin mij vlak voor de finish passeerde en Erik en Laura net binnen waren. De laatste kilometer was bijna magisch; je hoort de speakers, muziek, je ziet de finish en dan weet je dat je het gewoon geflikt hebt…
En dan ren je de finishlijn over onder de Ironmanboog door, dat was een geweldig gevoel.
M’n maatjes stonden me al op te wachten en we waren met z’n vieren superblij, wat een euforie! Ik heb de hele week er na met een grote glimlach rondgelopen. En de beentjes deden alleen de dag er na pijn, maar dat herstelde wonderlijk snel.

Ondanks dat het zwemonderdeel niet doorging, hebben we een geweldige ervaring er bij en nog meer motivatie om Ironman 70.3 Luxemburg te gaan doen… op naar 8 september a.s.!

Dat is even schrikken! Het dringt ineens tot me door: zondag is mijn eerste triatlon dit seizoen! De EERSTE voor mij dit jaar, want vorige week was Krimpen omgezet in een run-bike-run. De eerste keer weer in buitenwater, de eerste keer met pak, en meteen ook maar, voor het eerst, een Olympische afstand!?!? WTF!

Na twee seizoenen met voornamelijk hobby-afstanden, was ik vorig jaar geëindigd met een kwart op Texel, mijn verste afstand ooit. Kennelijk dacht ik, dit voorjaar: laat ik maar eens beginnen met een Olympische afstand! Hmmm, misschien toch een tikkeltje overmoedig. Maar ja afzeggen is geen optie en bovendien voorspelt het een mooie dag te worden.

IJsberend pak ik mijn tas: Startband, hartslagmeter, nieuw pakje, zonnebril, petje, buffie, 2 x schoenen, helm, wel of geen mouwen, licentie, klein geld voor de zekerheid. Met de mentale voorbereiding is niets mis (in tegenstelling tot de fysieke voorbereiding) . Alles gaat in een Opvallende Groene Tas (OGT) Ideaal voor als ik morgen gedesoriënteerd uit het water kom. Ik graai nog snel een lekker comfortabele tapijtje voor de vlotte maar comfortabele wissels. Tot slot hak ik een energie reepje in 6 bonbons en verpak ik deze zorgvuldig in plastic. Een tip van Hannie, zodat ik ze snel tevoorschijn kan toveren op de cruciale momenten, zonder gehannes met papiertjes. Sofar so Good.
Daar sta ik dan. Het is zover: Twee rondjes van 750 meter met daar tussen een “standlap”. De eerste 50m, de baai uit, gaan prima, daarna : Golven! Natuurlijk niet vanachter, zodat je easy jezelf mee kan laten drijven, maar schuin van voren. Ik adem water in, slik proest en tuur naar de volgende boei, Maar ik zie vooral golven met hier en daar nog een vechtende badmuts.
Oké, nu verder. Dit onderdeel snel vergeten. Dankzij mij OGT vind ik mijn fiets snel en terwijl ik op mijn luxe tapijtje dans, fluistert Marcel nog even in, dat sokken en handschoenen echt overbodige zijn. Dat scheelt in ieder geval 1 minuut!
Het voordeel van tegenwind, is dat je de wind ook een stukje mee hebt. We fietsen vier keer heen en weer over een winderige dijk. Ideaal om (ook voor de eerste keer) mijn nieuwe ligstuur te testen. Als een bijna prof vecht ik tegen de elementen. Op de rechte stukken dan, want bij het keren, neemt mijn snelheid af, naar stapvoets, subtiel voetje aan de vloer, fiets keren en hup weer opstarten. Geen tijd om te letten op de grappen van omstanders. Ik moet verder met dit gevecht! Gelukkig heb ik, dankzij de mentale voorbereiding, om de tien kilometer een energybonbonnetje. Ik pruts wat om mijn bonbonnetje te bevrijden van plastic, maar helaas. Prutswerk! Plastic in mijn keel! Aarghh! Gorgelend en proestend en hopelijk bij het volgende onderdeel meer succes.
Voor het eerst kijk ik naar het lopen uit. Niet dat het de week ervoor zo fantastisch ging (de spierpijn, na de RBR in Krimpen, is dankzij de spiroflor creme net genezen), maar vier rondjes van 2.5 km is te overzien. Ik probeer met energieke pas en flink mee slingerende armen de gang er een beetje i n te houden. Links en rechts halen kleine moordmachines me in, maar dat kan mijn vreugde niet bederven. Ik ben er bijna! En dan heb ik het GEDAAN! YES! Als het me lukt om in de laatste 500meter nog 1 minuut te versnellen, blijf ik net onder de drie uur. Helaas. Dat zit er niet meer in. 3:01 maar tevreden! Het was een prachtige dag, een mooi gevecht tegen de elementen, precies zoals het hoort te zijn!

- The end -

Na de Sprint triathlon van zojuist staat nu de eerste team-relay voor het Dare2Tri / TVD team op het programma. En dat is best spannend.
We staan nu 15e van de 31 teams en proberen dat vast te houden of een sprongetje naar voren te maken.

Een team relay is een estafette van 4 atleten die een hele korte triathlon afwerken. In Weert zwemmen, fietsen en lopen we: 4x 200m, 6km, 1km.

Omdat Marcel de snelste zwemmer is en niet bang is van een tikkie links of rechts heeft Appie (onze teamcaptain) hem als eerste geplaatst. Hij mag alvast even in het water gaan liggen voor de start. Gelukkig is het water door het fantastische voorjaar al lekker warm: 15graden, volgens de organisatie. Bij een riool-uitgang gemeten, zeker...!

Er volgt een uitleg met zoiets als, bij de eerste toeter eerst rustig opzwemmen naar de boei en dan gaat de tweede toeter voor het echte startsignaal. Marcel denkt, vol gas bij de eerste toeter om als eerste bij de startboei te zijn. Dat blijkt aardig te werken. Hij komt ongeveer als 6e het water uit. Blijft bij het fietsen ongeveer op dezelfde plek en loopt zich naar een 3e plek met de hete adem van veel andere teams in onze nek.

Remi staat al klaar om aangetikt te worden. Hij heeft net al even warm gefietst op de Tacx om de beentjes even los te draaien van de inspanning van eerder deze middag. Het TVD-team heeft als enige een Tacx staan, en wij vermoeden dat bij de tweede relay (1 september in Enschede) dit seizoen meer Tacxen aanwezig zijn, dit gezien de blikken van de andere teams.

Na een klein stukje rennen duikt Remi van het ponton om zijn 200 meter af te werken. Appie, Wim Derks en Monique (de vrouw van Michael) staan hem flink aan te moedigen. Dat gaat erg goed hier in Weert, alle onderdelen liggen compact naast elkaar en zijn goed te volgen.

Remi zet alles op alles en tikt, rond plek 8, Michael aan. Met een oude wijvensprongetje gaat onze held te water. Waardoor het zwembrilletje nog wel op zijn plek zit en een ander team voorbij gevlogen komt. Na het fietsen op naar Michaels sterkste onderdeel. Eerst even afstappen. Best bijzonder….afremmen op je achterwerk!

Michael legt zijn sprint over 1km af en tikt Coen aan. Coen gaat met een ferme duik te water. De jury (Appie) waardeert deze duik met een 10! Jammer genoeg staat zijn roer niet goed afgesteld. De supporters proberen het nog recht te schreeuwen, maar dat maakt weinig indruk. Coen heeft het best naar zijn zin in het water dus iedere meter extra is mooi meegenomen. Jammer dat hij bij het fietsen nog geen gebruik kan maken van zijn Isaac bouwpakket (zie verslag Almere). De laatste km staan heel veel teams de laatste atleet van hun team aan te moedigen, ons team is goed vertegenwoordigd en Coen perst alles uit de kast en komt op een mooie 12e plek over de finish. Waardoor we nu 14e staan in het 1e divisie klassement.

Dat hakt er best in zo´n triathlonmiddag!! Met het team nog een paar kippetjes, koeien e.d. verorbert in het`Bruine paard`en op naar de OD-afstand in Almere volgende week.

Team TVD,

Het is zaterdag 10 mei, De dag waarop Appie (Albert de Vries), Coen, Remi en Marcel van het TVD eerste divisie team de afgelopen periode naar toegeleefd hebben. Na de mooie ervaring van vorig jaar kon het dit jaar niet uitblijven dat dit DE OPENING van het Triathlon-seizoen 2013 zou worden.

De opzet is het zelfde als vorig, jaar ’s morgens legt iedere deelnemer afzonderlijk een korte triathlon af (175m,8km,2km). De vier tijden worden bij elkaar opgeteld en bepalen ook de startvolgorde in de middagserie. Op de 1/8e(475m, 19km, 5km) triathlon, de middagserie, start ieder team van vier personen gezamenlijk en is het zaak met minimaal drie atleten te finishen.

De ochtendserie gaat voorspoedig en ondanks de lichte regen en de kou zijn we net zo snel of sneller dan vorig jaar. Remi is met een minuut verschil opmerkelijk sneller dan de vorige editie. Doordat het zo’n korte afstand is en alles nagenoeg op volle snelheid wordt afgelegd heb ik behoorlijk last van zware benen en brandende longen na afloop. Gelukkig staan we op een mooie 13e plek van de 70 teams, waardoor we nog wat kunnen herstellen omdat laat mogen starten.

In de tijd tussen de ochtend en de middagserie leggen we onze spullen klaar in de wisselzone, eten en drinken wat, lezen we een krantje en bepalen we de tactiek voor de 1/8e. Omdat men regen heeft opgegeven zijn we uit voorzorg naar binnen gegaan, waar we in de kantine in dezelfde hoek hangen als twee Groningse teams. Erg gezellig! De voorspelling komt redelijk uit. Na afloop blijkt dat door de regen en de kou vier atleten behandeld moesten worden omdat ze onderkoeld zijn. Wij mogen om drie uur starten en het begint zowaar droog te worden. Onze zwemtactiek komt goed uit. Coen en Appie volgen Remi en ik spartel er een beetje achteraan. De laatste 100m haal ik hun in en gezamenlijk sprinten we naar onze fietsen toe.

Hier hebben we echt goed op getraind. De afgelopen weken zijn we op zoek geweest naar een gelijkwaardige ronde waar we volle bak in formatie konden rijden. Op het industrieterrein de Dortsche Kil II zullen de weinige aanwezigen wel vreemd op gekeken hebben toen er opeens zo’n mooi TVD treintje langs kwam denderen.

Appie en ik wisselen iedere halve ronde van koppositie en Coen en Remi proberen aan te haken. Het mag dan gestopt zijn met regenen maar het wegdek is nog zeiknat wat het bochten rijden best lastig maakt en op de rechte stukken veel spray geeft van je voorganger. We halen diverse teams in en hebben behoorlijk veel last als sommige van deze teams eerst een tijdje achter ons blijven rijden en vervolgens ons weer in proberen te halen. Erg laf en lastig. Desondanks blijkt dat er vier van de vijf ronden in exact dezelfde tijd gereden zijn. Appie neemt de laatste ronde voor zijn rekening omdat hij erg veel last heeft van een loopblessure.

Door de kou heeft Remi nog maar weinig of geen gevoel in zijn voeten en komt in de wisselzone niet erg makkelijk in zijn loopschoenen. Appie loopt de eerste 500m nog mee richting de eerste doorkomst bij de finish, vanaf hier lopen we nog 3 rondes. Remi neemt het eerste rondje voor zijn rekening. Daarna proberen we elkaar zoveel mogelijk uit de wind te houden en geven we elkaar waar nodig een duwtje in de rug. De laatste ronde halen we alles uit de kast en finishen op een 12e plek in de middagserie. Helaas net niet genoeg om en plekje op te schuiven in het klassement.

’s Avonds heerlijk gegeten bij een Texaan om daarna lekker te pitten in ons mooie appartement in Bad Boekelo.
Marcel Bezemer

De onderlinge Hercules / Parthenon / TVD baan-loop wedstrijden staan gepland als volgt:

- dinsdag 7 mei - 5000m
- dinsdag 4 juni - 1500m
- dinsdag 2 juli - 3000m (open)
- dinsdag 27 augustus - 5000m achtervolging

Het doel van deze wedstrijden is om de wedstrijdatleet en recreant de gelegenheid te bieden om in een laagdrempelige omgeving enkele baanwedstrijden te lopen.

De 5000, 1500 meter en de 5 kilometer achtervolgingsloop zijn bestemd voor leden van Hercules, Parthenon en TVD.

De 3000 meter staat open voor alle leden van de bij de Atletiekunie aangesloten verenigingen.

Het inschrijven kan via deze website tot maandagavond voorafgaand, of tot 19:15 uur op de avond zelf. Wij hebben een sterke voorkeur voor internet voor-inschrijvingen.

Er wordt in series gelopen. De eerste start, van de langzaamste serie, is telkens om 19:30 uur.

Er wordt een klassement opgemaakt waarbij leeftijden en m/v sekse verrekend worden, volgens de zogenaamde ‘Methusalem formule’. De winnaar van dit klassement krijgt oneindige eer.

Nieuw dit jaar is dat we, zoveel mogelijk, met vaste startnummers gaan werken. Als je het nummer, dat je bij eerste deelname krijgt, bewaart, hoef je bij volgende deelname alleen nummer – naam – streeftijd via internet op te geven. Je hoeft dan niet meer in het wedstrijdsecretariaat een nieuw nummer af te halen: alleen wel op tijd aanwezig zijn voor je serie.

De inschrijving voor de 1e loop, 5 km op 7 mei is nu open. Ga naar het inschrijfformulier:
https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dEtOZl9BZXhJdVdMMjBvd0tEaTV0Tnc6MQ#gid=0

Kijk hier wie al ingeschreven staan:
https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AkX8lIC-4qg4dEtOZl9BZXhJdVdMMjBvd0tEaTV0Tnc#gid=0

Bron: http://www.avparthenon.nl/wedstrijden/172-inschrijving-onderlinge-5000m-geopend

12 jan 2013 Luchthaven van Gran Canaria.
Ze schrijdt half slaperig de trap van vlucht HV661 af. Het zonlicht,de heerlijke temperatuur en de geur van het Atlantische eiland komen haar tegemoet. Ze is gelijk een stukje fitter. In de minibus naar het hotel worden alle flyers van de airport in vollevaart door genomen.
Het wordt een heerlijke week!

Aangekomen in het gigantische hotel in Maspalomas loopt ze wat verdwaasd rond...wat groot en wat een luxe. Dat het groot is blijkt de dagen erna, onze prinses verdwaald regelmatig en met Siz aan haar zijde komt ze steeds op nieuwe plekken.

De eerste meters op de mooie witte Cannondale racefiets zijn wat onwennig maar op de eerste serieuze klim komt haar klimtalent naar boven. Met een mooie cadans, stil bovenlijf en een glimlach van kijk mij eens gaan komt ze boven op de eerste col. De vergelijking met Bradly Wiggens is snel gemaakt, zeker in dat zwart blauwe teneu en haar helder witte huid.

De dagen daarna is ze niet te stoppen, de ene klim wordt nog sneller op gereden dan de andere. Onze Bradley leert om op het wiel te rijden en sommige dalen denderen we kop over kop naar beneden. Een wel verdiende rustdag wordt ook in volle vaart genoten. Eerst even in het neo zwemmen in ons frisse 100m bad. Daarna een strand / duin wandeling naar het 5km verder opgelegen Playa del Ingles. Hier nog even shoppen en lekker genieten op de boulevard van de zonsondergang.

De laatste twee dagen gaan we op pad op de MTB. Maar niet voordat we hebben zitten smullen van het immens grote ontbijtbuffet. Al dat gravel en stenen blijkt onze Bradly toch wat minder te liggen. Met en hier en daar een knikkend knietje wordt de mooie tocht afgesloten met een heerlijke lunch en een duik in de oceaan.

De laatstse dag is net iets te veel voor onze Bradly. Na 10km klimmen is de pijp leeg, Britney keert om en gaat lekker zonder zonnebrand op het strand liggen.

Au, Adios en tot volgend jaar!