Dit voorjaar had Marcel het fantastische idee om deel te nemen aan een bijzonder evenement (wedstrijd mag je het niet noemen). Slechts met 10km rennen. Zelfs voor mij ideaal als een niet al te enthousiast hardloper. Mooie omgeving en eind oktober. Genoeg tijd om te trainen hiervoor. Dat leek me wel wat, eindelijk een doel, dat werkt motiverend. Snel ingeschreven en daarna pas de afstand goed bekeken. En daar schrok ik toch wel van (93 km gravelrit met 1080 hm, 10km hardlopen met 320 hm). Het zwemmen was wel het minst angstaanjagend.
 

Natasja had hier ook wel zin in en heeft een vlucht geboekt. Marcel had een prachtig huis geboekt op 25km van Girona. 

Om aan hoogtemeters te komen veel in Frankrijk gefietst & een aantal keren naar de Veluwe gereden voor lange duurtrainingen met pannenkoeken als afsluiter van die ritten.
 

En voor je het weet is het zover. Spanje is wel een eind rijden dus het evenement midden in 2 weken gepland. Het is immers ook vakantie! Op donderdag 19 oktober Natasja opgehaald van de luchthaven. Vervolgens met zijn 3-en van alles ondernomen. Fietsen in de omgeving, gewandeld in Girona (is echt een aanrader). Veel wieler-& koffiewinkels. Die stad ademt sport!

Zaterdag 21 oktober besloten Marcel & Natasja nog een georganiseerde gravelrit te rijden. En ook nog fietsend vanaf ons huis (toch zo’n 64 km totaal). Die dag de fietsen ingeleverd zodat de organisatie deze naar het startpunt Cadaques konden brengen. 

Zondag 22 oktober, 05:45 uur bus vanuit Girona naar Cadaques. Natasja nam nog 3 donuts voor de start. Er was ook een prijs “meeste donuts” waar zij voor in aanmerking kon komen. Ook verse koffie, bananen, M&M’s, sportdrank, water kon je nemen voor en na het zwemmen.

09:00 Start; heerlijk gezwommen in zee in de baai van Cadaques.

We hadden besloten bij elkaar te blijven. Maw, Marcel kon rustig aan doen om zich om te kleden voor het fietsonderdeel.
 

Gedrieën op de fiets voor 93km gravelrit. Ik was heel blij dat ik de MTB bij me had. Die afdalingen waren heel comfortabel vergeleken met de gravelbikes. Marcel was de motor van ons. Wij erachter aan. Er waren meer deelnemers die aanhaakten want dat constante tempo is wel zo prettig fietsen. 2 Stops met vanalles om aan te vullen. Die spaanse ommelet smaakte me overigens prima. Tegen het einde van de rit zei een Belgische deelneemster dat we nog maar 10km te gaan hadden. Dat was goed voor mijn moraal. Die 10 zou ik echt nog wel volhouden.

Na 4,5 uur stapten we de fiets af. Lange wisseltijd want we moesten weer aanvullen (dit keer maar geen Spaanse omelet genomen, daar krijg je last van met hardlopen).
 

Laatste onderdeel, 10km totaal (wandelen bergop & rennen naar beneden).

De route liep door de bossen. Alweer een prachtige omgeving. Echt snel ging het niet (1:20 minuten) maar we hebben genoten van dit evenement. Na 7:00:53 uur kwamen we over de finish. Alle deelnemers ontvingen een beker die ook nog bruikbaar is. 

Daarna uitgebreid gegeten & gedronken. Met een volle maag verlieten we na enkele uren de finishlocatie.

De SGRAIL is een mooie afsluiter van dit triatlonseizoen. Echt een aanrader voor gravelliefhebbers👍.

Deze Griekse sage begint eigenlijk zes weken eerder in Montenegro. Mijn trainingsjaar was gericht op Black Lake Extreme Triathlon, waar een directe kwalificatie moest worden afgedwongen voor de Norseman. De voorbereidingen verliepen volgens plan en ik was er klaar voor. Tot twee dagen voor de wedstrijd: ik werd ziek. De race ben ik nog wel gestart en waar het zwemmen nog wel aardig ging, was het op de fiets meteen duidelijk: dit ging hem niet worden. Na 23 km ben ik afgestapt en in de auto gestapt. Einde race, einde Norseman ambities.

Toen de eerste teleurstelling weggezakt was, trokken we de stoute schoenen aan om te kijken welke Xtri wedstrijden er dit jaar nog in Europa zouden zijn.  Zo kwamen we uit op The Greek Hero op Corfu op 22 oktober. In de tussen liggende periode heb ik nog een goed trainingsblok kunnen draaien en was ik weer topfit.

Vooraf waren de weersvoorspellingen niet al te best, veel wind en wat regen. Bij de briefing op vrijdag werd er al medegedeeld dat het zwemmen geen point-to-point langs de kust zou worden, maar 3 rondes in de baai. Dit om de veiligheid te garanderen, vanwege de harde wind die werd voorspeld. Na de briefing moest er nog een korte stop bij een lokale fietsenmaker gemaakt worden, voordat we terug naar het hotel gingen om ons klaar te maken en te slapen.

De volgende ochtend werd er medegedeeld dat de wind nog harder waaide dan was voorspeld en dat er daarom slechts één ronde van ongeveer 1200 meter gezwommen zou worden. Ook werd de start iets uitgesteld zodat er in het licht gezwommen kon worden. Nadat ik mijn fiets en spullen had klaargezet in de wisselzone, werd er gestart vanuit het water. Eerst een stukje tegen de golven in, daarna het lange stuk met de golven mee. Ik dacht hier in de kopgroep van 3 te zitten, omdat er voor ons een kano voer. Op de terugweg was het lastig navigeren vanwege de hoge golven en misten we bijna een boei door de (verkeerde) aanwijzingen van deze kanoër. Ik kwam als 4de uit het water, want bijna 5 minuten voor ons bleek een oud Zweeds professional al als eerste het land weer te hebben bereikt.  

Op de fiets was het de eerste 15 km vlak en windje mee. Wel natuurlijk Grieks asfalt, dus het was de hele ronde goed op blijven letten. Ik reed al snel in een niemandsland, met niemand meer voor of achter mij in het zicht. Op de eerste klim kwam ik erachter dat ik mijn zadel niet goed had vastgedraaid, want die zakte bij elke hobbel een beetje. Gelukkig was mijn vriendin, partner in crime en super supporter, nooit ver weg. Na een kleine minuut stil gestaan te hebben om het zadel goed te zetten en vast te draaien, kon ik weer verder. We fietsten eerst richting het noorden om daar langs de kust te rijden. Ik heb er eerlijk gezegd niet veel van mee gekregen, want ik zat goed in de wedstrijd en was geconcentreerd om geen stuurfouten te maken. Vanaf km 59 tot 92 mochten de supportwagens niet volgen, dus ik zag Carola pas weer bij het 92 km punt. Hier hoorde ik dat de nummer 3 in de wedstrijd had liggen overgeven, wat mij wel vleugels gaf, want nog geen 5 km later haalde ik hem in. Ik lag nu op podiumkoers! Hiervandaan reden we op een goede N weg richting het zuiden, met wind tegen weliswaar, maar ik kon nog steeds het vermogen trappen wat ik wilde. Hier lag ik zo gefocust te fietsen, dat ik tot 2x toe Carola gemist heb. Na het laagste punt bereikt te hebben, ging het weer richting het noorden en dus weer wind mee. Hier was ook weer een lange strook waar er niet gesupporterd mocht worden. Ook dit was weer een mooie, smalle weg langs de kust, door kleine dorpjes en langs stranden en boulevards. Aan het einde stond de nummer 2 in de wedstrijd met een lekke band, ik lag dus nu 2de in een Xtri wedstrijd. Vanaf hier begon ik toch wel wat krampverschijnselen te krijgen in de benen en kon de laatste beklimming richting T2 ook niet meer zittend klimmen. De 175 km met 2400 hoogtemeters had ik afgeraffeld in 5:50 uur.

Ondanks de beginnende krampen voelde ik me sterk van de fiets af komen en kon ik prima lopen. De eerste 10 km was redelijk vlak en leidde ons door het binnenland van Corfu, door kleine dorpjes en bossen. Daarna kwamen de stukken langs de kust, stranden en rotsen. Vlak voor de eerste rotspartij waar je met handen en voeten overheen moest, zag ik de nummer 3 weer vlak achter me lopen. Maar na de rotsen en een 2de stuk strand zag ik hem niet meer terug. Na het 3e strandstukje en een beklimming naar boven, zag ik ineens de nummer 1 lopen. Hij was op een vlak stuk aan het wandelen. Bij het passeren vroeg ik nog of alles goed was. Het antwoord stemde mij tevreden, want hij had zichzelf opgeblazen. Achteraf gaf hij aan te weinig water te hebben meegenomen en dus gedehydrateerd was. Op km 16 zag ik mijn supporter weer en ze had (ondanks een slecht werkende tracker) door dat ik eerste lag. Maar ze wist niet wat mijn voorsprong was en wat de anderen daarachter weer deden. Ik moest dus wel blijven pushen met lopen. Vanaf T2A moest er een supporter mee lopen. En omdat Carola nog herstellende is van een achillespeesblessure, kreeg ik een lokale held toegewezen. Hij was wel een goede ultra loper, maar niet snel en hij zag er dus ook wel een beetje tegenop om met mij te moeten lopen. Hij had met de organisatie al afgesproken, dat ik door mocht lopen als hij het niet bij kon houden. Dat heb ik dan maar ook gedaan na 3 km. Carola bleef bij T2A staan wachten om live mijn voorsprong te klokken. Dat bleek al een ruim kwartier te zijn. Ik wist dus dat ik geen risico’s hoefde te nemen. Op het 32 km punt zag ik Carola weer en hier bleek dat ik de wedstrijd rustig uit kon gaan lopen. De finish was aan de voet van het kasteel Angelkastro. Na 10:31 kwam ik als eerste over de finish van de Greek Hero en mag ik me een Xtri winnaar noemen. Dit betekende ook een directe kwalificatie voor het Xtri World Championship tijdens de Norseman 2024!

Normaal is het lopen mijn zwakste onderdeel, maar vandaag heb ik een loopparcoursrecord neergezet. Mijn supporter en lieve vriendin Carola was ook deze dag weer super in vorm.

"Na modder en regen komt altijd doucheschuim bij de Passaatcross." (Ben Muller - Papendrecht, 4 november)

12.45 zaterdagmiddag -  In Dordrecht pakt Ellen voor de vierde keer haar leesbril en checkt buienradar op haar telefoon. Te Sliedrecht zegt Sam tegen Mandy: “Denk dat ik toch maar mee doe aan de lange cross, hadden we onze hardloopspullen al uitgepakt na de vakantie?” In de Nieuw Lekkerland draait Ben zijn spikes wat vaster aan. Op naar de modder van de Passaatcross.

13.30 PApendrecht Sliedrecht SAmen Atletiek – De regenstart van de korte cross, 3 kilometer in 2 rondjes. Wat weinig deelnemers, maar direct op plek 2 de zwevende lange benen onder een TVD-shirt. Ellen op jacht naar de 1e plek bij de vrouwen. Zeer adequaat balancerend door de modder, versnellend op het middenterrein van de atletiekbaan. Modder op schoenen en kleren blijkt onvermijdelijk, maar als tweede achter Fortius-meerkamper Ruben van Rosmalen stelt ze glimlachend haar podiumplek veilig.(14m10s)

14.00 Start lange cross -  Bij het natte inlopen checken de atleten elkaar. Er zijn ook prijzen te winnen in verschillende leeftijdscategorieen.  Maar ja, sommigen zien er veel ouder oud dan hun geboortedatum doet vermoeden. Na wat tips van de korte crossers over glibberige bruggetjes en scherpe bochtjes langs slootjes zijn we weg. De Passaat-Top 3 schiet de bosschages in. Ben Muller(Passaat/TVD), Sam Kraaijeveld (Passaat/TVD) en Jochem Wiersma (Passaat) zijn direct weg van de rest. Sam en Jochem blijken in de blubber net wat vaardiger en lopen na de eerste ronde iets weg van Ben. Ergens liet de passaatman het liggen, dus ging Sam er overheen. En passant zet hij vlak voor zijn finish TVD'er John nog even op een ronde. Sam 1e in 21:32, Ben MSEN 21:49.

Bij de prijsuitreiking bleken alle TVD’ers prijs te hebben. Naast bovengenoemden bleek John 1e bij M55 (28:55). De prijs in natura: handdoekje, kaars, deo en al voorspeld door Ben… doucheschuim.

Na een middagje spelen in de modder zijn de haren weer droog, liggen de schoenen te drogen, en is de modder van de kuiten afgedoucht. Heerlijk die doucheschuim!

TVD Zomeractiviteit – Swim Run

De Barkley Marathon is berucht vanwege het duistere inschrijfprotocol en de monsterlijke uitdaging. Inschrijving bij het genootschap Swimrun Dordrecht schijnt zelfs nog lastiger te zijn. Onder toezegging van onze geweldige evenementen commissie dat ze de slot act mochten doen, hebben ze 1 keer een uitzondering gemaakt. Onder leiding van Joost van Leusden en Ernest Markesteijn is er een parcours uitgezet bij onze geliefde Zijderbrug, waar menig Barkley deelnemer van zou verbleken.

Het parcours bestond uit minimaal 8 km zwemmen en hardlopen, alhoewel er ook deelnemers zijn die minimaal het dubbele hebben geklokt. Er was veel afwisseling met korte en lange stukken hardlopen en zwemmen. De transities waren bijzonder uitdagend te noemen en op enkele plaatsen moesten deelnemers met vereende krachten de hoge wal beklimmen. Letterlijk en figuurlijk is niet iedereen hier zonder (beperkte) kleerscheren uit gekomen.

Desondanks hebben we veel enthousiaste reacties mogen ontvangen!

Ter inspiratie nog een aantal lokale locaties en mooie evenementen om aan deel te nemen:

• Zuidhaven/Oosthaven/Natuurpad: mooie trail en zwemen in bezinkplas en strandje bij de Zuidhaven
• Boezem/Zijdebrug: route kan doorgetrokken worden naar Kinderdijk
• Waaltje/Heerjansdam
• Galderse meren
• https://40mijl.nl/evenementen/swimrun-nederland/
• https://otilloswimrun.com/
• https://swimrunfrance.fr/
• https://www.swimrun-advice.com/swimrun-calendar-europe-2023.html

Al met al een geweldige afsluiting van een mooie serie zomer activiteiten.

Emiel en Marcel Bedankt!!

Een tijdrit kan niet ontbreken in de serie van de zomeractiviteiten.

Woensdagavond stonden er 16 tijdritspecialisten aan de start

Elke deelnemer startte om de minuut en dan een kwartier vol gas

Het parcours was bij de Dordtse Kil met 3 bochten, een ideaal parcours uitgezet door de routemaster.

Martin nam toch nog een paar extra bochten mee en winnaar René had overduidelijk haast.

* sommige deelnemers hebben geen Strava of hebben een verborgen startpunt dan wordt het segment niet openbaar getoond.

** uitslag onder voorbehoud

Na de vele regen overdag werd het 's avonds eindelijk droog en werden we beloond met een prachtige zomeravond voor een TVD Tourkoppelrit.

Met een select gezelschap werd er onder begeleiding van polder-legend Marcel een fietsroute afgelegd met wisselende stops voor een loop. Terwijl de atleten zich nog verder in het zweet werkten, fungeerde de polder-legend tevens als fiets-bewaker, zo multifunctioneel die man!

Het was een leuke route! Met nieuwe wegen door de polder waar ik toch regelmatig fiets (iets met gewoontes..)  Ook de stoplocaties voor de run waren onverwacht waaronder het Europarcs vakantiepark naast de Moerdijk. Uiteindelijk hadden we 4 stops voor een loop die precies 5km opleverden (fijn voor Richel en zijn nummers ;-) )

Al met al een heerlijke zomeravond!

Natasja

Na maanden van voorbereiding, vergunningaanvraag, parcourswijzigingen ect. ect. Stond er woensdag een prachtige groep atleten aan de start van onze eigen SmulBosLoop.

Het gevarieerde parcours voert door de natuurgebieden de Elzen en de Nieuwe Dordtse Biesbosch.

De atleten genoten er zichtbaar van.

Dat het goed loopweer was bleek wel uit de tijd van onze snelste man Edgar in een mooi PR.

Bij de finish werden de atleten opgewacht door (Moeder-overste) Emiel met zijn bekende after party kofferbak heerlijkheden.

Bedankt voor jullie enthousiasme,

Emiel en Marcel

En het bleef nog lang gezellig na de finish...

5km

De TVD-trainers genieten van hun welverdiende rust in de zomerperiode.

Echter triatleten kunnen niet stilzitten en zijn altijd in voor activiteit met een competitief element.

De activiteitencommissie heeft een aantal plaatsvervangende activiteiten ;) bedacht in deze trainingsloze periode.

De aftrap was de TVD-zwemkilometer bij de Zijdebrug. Dit mag inmiddels een klassieker worden genoemd. Er stonden 23 leden aan de start op zoek naar verkoeling. 

Om half acht precies was de start van de TVD-zwemkilometer. Marcel is niet alleen een begenadigd triatleet maar ook de supboard kent geen geheimen voor hem. Sam had na de 3e plek met het eredivisieteam in Klazieneveen nog genoeg energie over om van start tot finish de leiding te nemen en te houden. Het resultaat van de "el-sp-dh" oefeningen was duidelijk zichtbaar bij de rest van de zwemmers. Er werd flink wat water gestuwd. Bijna moesten er nog straffen worden uitgedeeld na wat ellebogenwerk en afwijken van de rechte lijn in de laatste meters. De VAR hield het bij een waarschuwing. Na afloop werd er nog lang nagepraat over de wedstrijd en de vakantieplannen.

onder voorbehoud van wijzigingen

De twee teamleiders met de support van zonnebrandteam Ellen en Natasja ondersteunden afgelopen zondag het 4e divisieteam rondom Hotel-Restaurant Zalencentrum Hoogeerd in Wychen/Niftrik. Met André Stappers, Laurens Markusse, Niels de Bruijn en Emiel van Antwerpen in de basis werd door sommigen al het woord ‘podium’ gefluisterd.

Onder ideale omstandigheden, je weet wel: "zwemwater van 23,5 graden Celsius, een buitentemperatuur van 90 graden Fahrenheit en een parcours zonder schaduw ingeleid door een transitiezone van 400 meter vanuit het water over een dijk", werd er vanuit de waterstart zo’n 10 minuutjes in een driehoek gezwommen. Zoals verwacht kwamen Emiel en Laurens als eerste TVD’ers uit het water en zat Emiel als eerste op zijn racemonster. Wat ging daaraan vooraf?

De één zat tot aan de dag van de race op hoogtestage, de ander bereidde zich voor met een festivalletje (zonder pillen) en een weekendbarbecue. De derde werd overgehaald met een Affligem 0.0 na de donderdagse zwemtraining en een geboren ultraloper had het na Geraardsbergen wat rustiger aan gedaan met een honderdje fietsen, enkele zwemsessies en wat (koppel)loopjes rond de 5min/km. Eenieder volgt daarin zijn/haar eigen smalle pad naar de top. Mooi om te zien dat er verschillende wegen naar Wychense prestaties leiden.

Vanaf de dijk langs de Loonse Waard lag het parc fermé waar Niels het in de eerste wissel vrij lang naar zijn zin had. Laurens liep wat heen-en-weer voor een plek om zijn fiets op te hangen en supporter Natasja riep nog iets van: “Je helm!” De door de lucht vliegende zonnebril werd netjes opgevangen door het ondersteuningsteam. Coach Edgar zag hierin een verbeterpunt en liet de woorden “Albert” en “verplichte koppeltraining” vallen.

Na het fietsen leken de kaarten geschud. Podium zat er niet in, maar met een 9e fietstijd had “De Zwitser” zijn visitekaartje afgegeven. Vanwege privacy redenen wordt zijn gemiddelde snelheid hier niet vermeld, maar gebruik gerust deze link om het nog even te bekijken. (Bedenk daarbij dat hier drie haakse keerpunten tussen zaten.)

De coaches hadden vooraf met deze basisopstelling het harmonicamodel als wedstrijdstrategie bedacht: Na het zwemmen luchtig uitgerekt met Emiel als eerste zwemmer en André als vierde snelste. Daarna André als veelvraat op de pedalen met daarbij de robuuste Laurens en Emiel als de luchtige middenribben van de accordeon. En tijdens het lopen zou de trekzak weer dichtgetrokken worden door een jagende Niels. Hoe luider de trekharmonica, hoe hoger de klassering. Het is allemaal niet zo ingewikkeld.

Bij het lopen leek de zonnebrand-insmeersessie van de TVD-damesclubkampioenen haar vruchten af te werpen. Laurens was walking on sunshine en André ging voor een negatieve split. In de twee ronden liep Niels breed lachend complete divisieteams naar de Filistijnen. Voor Emiel was het wat hard werken, en achteraf was niet duidelijk door wie hij nou ingesmeerd was. Hij mompelde iets van dat hij het zelf gedaan had. Aandachtspuntje voor Hellevoet dus.

Met een top-10 notering en een schaduwrijke terrasplaats nam het hele team tevreden afscheid van een gastvrij Wychen. Weer veel geleerd over wissels, zwemstrategieën en grinta. Op naar Hellevoet!

Zie hier de volledige uitslag.

Toen het supportteam later die middag na een rondje zweten rond Nijmegen de fietsen op de auto zette, werd het aangesproken door een terrastoeschouwer: “Jullie zijn van de TVD? Dan kennen jullie Niels de Bruijn zeker wel? Doe hem de groeten, van z’n collega…” En wij maar denken dat wij de bekende TVD'ers waren.

Alle kasseistroken en alle klimmetjes uit de Vlaamse wielerklassiekers rijden binnen 72 uur!

Dat vond ik nu eens een superleuke uitdaging om aan te gaan. Via youtube kwam ik erachter dat Cycling in Flanders (www.cyclinginflanders.cc) een toffe challenge had bedacht. Er zijn 59 segmenten uitgezet op de weg middels markeringen en digitaal via Strava segementen. Als je alle segmenten binnen 72 hebt afgevinkt mag je jezelf een echte Flandrien noemen. En de titel Flandrien krijg je niet zomaar in Belgie. Een flandrien is een man of vrouw van staal die nooit opgeeft. En als beloning wordt je naam gelaseerd in een stukje kassei die je mag plaatsen op de Wall of fame in het Centrum van Ronde van Vlaanderen (zie foto).

Het was mij gelukt om nog iemand zover te krijgen om met mij de challenge aan te gaan. De oersterke Edgar wilde mij wel vergezellen. Wij hadden gekozen de challenge in 3 dagen af te leggen.

Dag 1

We begonnen in Ieper op vrijdag met een korte rit van 80 km met 900 hoogtemeters. Highlight van de dag was de Kemmelberg (bekend van Gent-Wevelgem). Een korte pittige kasseienklim met stukjes van 20% stijging. Klimmen op kasseien betekent nog meer kracht leveren omdat de kasseien alles behalve vlak zijn. De meeste kennen wel de Keutenberg maar dan met kasseien wordt deze klim nog zwaarder. Naast kracht moet je zorgen dat je wel goed op je fiets blijft zitten. Door de kasseien stuiter je namelijk ook nog eens alle kanten op. Zorg ook voor een (lage) bandenspanning. Dit is voor je edele delen wel zo prettig.

Vervolgens zijn we naar ons overnachtingsadres gereden dichtbij Oudenaarde. Edgar verzorgde een topmaaltijd op de bbq die genoeg krachten leverde voor de komende dagen. Ik verzorgde dat de fietsen weer op en top waren. Een lekke band rijdt eenmaal niet zo hard. In het trainingsweekend van de TVD hadden we goed geoefend met mijn groep (Ik noem geen namen maar maar hij kan goed schaken) dus dit ging als een speer. En niet onbelangrijk we hadden 9 van de 59 segment succesvol afgelegd.

Dag 2

De langste rit van de 3 dagen, 190km met 2400hoogtemeters. In het begin hadden we veel kasseienstroken (sommigen ruim 2,5 km lang zoals de Paddestraat). Edgar en vogels zijn dit jaar geen goede combinatie. We hadden een verbod om in te rijden over het hoofd gezien en niet veel later werden wij tot stoppen gedwongen. "He allee waar gaat gij naar toe? Er is een vinkentelling gaande en het moet stil zijn anders vliegen de vinken weg". We zochten nog een gaatje om op snelheid er langs te gaan maar dat was onmogelijk. Uiteindelijk een stuk omgereden. Hierdoor bijna een segment gemist die we wel moesten afvinken(...) door op en neer de Onderbossenaarstraat (Nokere Koerse) te rijden. We vervolgden onze weg en halverwege de bekendste klim van Vlaanderen, De Muur! Na een korte pitstop met een mattentaartje als lunch reden wij weer verder. Het weer was perfect en we reden vlotjes van segment naar segment. Bosberg, Berendries, Molenberg, de Jagerij en de Wolvenberg kwamen op het einde van de rit nog op ons pad. Moe maar voldaan kwamen na ruim 8 uur beweegtijd weer terug in de startplaats Oudenaarde. Wafels, pancakes, rijsttaartje en chocomel in de tank op het mooie plein van Oudenaarde. Opfrissen en ondertussen was Natasja aangekomen om de mentale support te geven en ons op de laatste dag te vergezellen. Pasta eten bij de Zwarten Engel. Thuis nog wat chocola, een pintje, nootjes, appeltje en dan ook maar het laatste stukje chocola. Honger krijg je wel door deze ritten. Oh ja en alle 25 segmenten van de dag gehaald! 

Dag 3

Deze rit was 142km met 2200 hoogtemeters en ook weer 25 segmenten. Edgar en ik hadden toch wel spijt dat we lepeltje lepeltje hadden gelegen met nog een kasseienrit voor de boeg. Je bent een flandrien of niet dus we gingen weer in het zadel. Het venijn van deze rit zat in de laatste 30km toen wij vlak achter elkaar de oude kwaremont, de paterberg en de iconische koppenberg op moesten. Duwen, verstand op nul en zorgen dat je op je fiets blijft zitten. Ja hoor alledrie zonder voetjes aan de grond naar boven gereden. Nog maar 10km en we hebben het gehaald! Hadden ze nog een kasseienstrook van 3km en de taaienberg (kasseienklim) in de de route gestopt. Heerlijk...maar we waren niet meer te stoppen.

Als beloning een heerlijk pilsje en de kasseieitjes met onze naam opgehangen in de Wall of Fame. We waren nummer 1069 en 1070 die de challenge hadden volbracht. Een eervolle vermelding voor Natasja die fantastisch gereden heeft. Als ze eenmaal in je wiel zit laat ze niet meer los.

Het waren 3 schitterende dagen met mooie wielerhistorie en hele mooi routes. Op de site vind je nog meer routes en deze zijn een aanrader voor iedereen die ook van fietsen houdt in Limburg. En vergeet niet als je er bent om de 2 TVD Flandriens op te zoeken in de Wall of Fame

Ferdi, André, Mark en Richard hadden zich de afgelopen weken klaargestoomd voor de OD in Weert. Aangekomen bij het parc fermé van de stadstriathlon bleek het hitteprotocol ingegaan te zijn. 30 graden Celsius heeft zo zijn voor- en nadelen. Warm up en cooling down krijgen dan een heel andere lading. Nu op het menu:

• Sprintafstand
• Non-wetsuit

Maar goed, met nog twintig minuten tot aan de start, werden de fietsen ingecheckt en was het kwartet klaar voor het zwemmen. “Tegen de stroom in aan de zijkant, met de stroom mee in het midden.” Was de tip die teamleider Edgar nog even vlak voor de geplande start had doorgebeld. “Hebben ze zich goed ingesmeerd?” Ja, toen moesten we echt hangen.

Vanaf de kant zag vaste supporter en klimfanaat Tiffany haar kopman Ferdi direct comfortabel in het warme water  aan de benen van het tweede groepje. De teamleider zag gelijk een trainingspuntje voor de donderdagavond op de sportboulevard. "Waarom niet aan de benen van de kopgroep?" 

Dat het er ook in de Vierde Divisie niet zachtzinnig aan toe gaat, bleek toen Richard bij het aan land komen nog even door zijn achterligger terug het water ingetrokken werd. Het is dat ik als toeschouwer geen blauwe kaart bij mij had…

Twintig kilometer fietsen is voor mannen als André en Mark uiteraard wat te weinig om hun kracht te tonen, maar ze liepen aardig in op de rest van het veld. (14e fietstijd voor André) In de drie rondjes fietsen was het rood-wit-blauw van de TVD lekker opgeschoven en vanuit de wisselzone stapte Dordrecht de oven van Weert in.

Extra waterposten brachten soelaas en hier werden door alle vier de lopers punten gepakt tot aan de finish. Het leek wel alsof Mark ogenschijnlijk lichtvoetig zo’n twintig man helemaal zoek liep en Ferdi elk keerpunt een bijna tekenfilmachtige versnelling achter de hand had. André werd in een spannende eindsprint op de meet geklopt door Johan Beukema van TT Leidschendam, maar Richard compenseerde dat door nog even twee man van eenzelfde vereniging achter zich te laten. Teamefficiëntie ten top!

De gastvrijheid van de Limburgers aan de finish was zoals verwacht. Lekkere snackjes, snoepjes en voor Mark een extra verrassing: twee fysiotherapeuten gaven advies, behandeling en een stereomassage. Meer informatie hierover vind je via www.topfysiotherapieweert.nl.

Het was weer een mooie dag en we zijn wat plekjes opgeschoven. Op naar Wijchen!

De volledige uitslag vind je hier. (Tussenstand na twee wedstrijden.)

“Meedoen en erbij zijn, samen met je teamgenoten” en eventueel promoveren naar de Sportzot 3e divisie. Dit is de slogan van de NTB dit jaar. Het werd een welgemoed welkom in Waalwijk voor ons talententeam.

De gespannen koppies van Ferdi, Simon, Hans en Sjoerd maakten duidelijk dat het seizoen begonnen was. De bemoedigende app-berichtjes van coach Edgar, tezamen met zijn karrevracht aan ‘snellewisseltips’ had er mede voor gezorgd dat eenieder goed voorbereid was. Van babyolie tot strak gesmeerde kettingen tot aan 400 elastiekjes voor schoen, tas en fiets.

Simon had de dag ervoor het fietsparcours al verkend en tipte het team over de komende hobbels. Ferdi vertrouwde op zijn lichtvoetigheid. Sjoerd had zijn openwaterzwemmen de afgelopen weken extra prioriteit gegeven en Hans zijn bovenbenen verrieden een stevige fietstijd.

De planning paste als een slof. Nadat we als team kort de wisselplekken hadden doorgenomen, konden de wetsuits vlak voor de start aan. Het was om tien uur al boven de 20 graden, het water zelfs nog een graad warmer, 750 meter zwemmen kwam als geroepen.

Met Erica, Ben, Richard, Iris, Marcel, Hannie, Michael, Tiffany, Henk-Jan, Arend, Jimmy en Richard (NTB-neutraal) hadden we een mooi contingent aan steun. “Meedoen en erbij zijn!”

Na het zwemmen en wisselen fietste Ferdi als kopman van Dordt richting het viaduct. Kort daarop gevolgd door het trojka Simon, Hans en Sjoerd, waarbij Hans -wellicht door zijn ervaring- het vlotst wisselde. Volgende week zaterdag allemaal naar de koppeltraining van de wisselkoningen van de TVD?

Het mooie parcours werd in de tweede helft wat hobbeliger, zelfs zo bumpy dat Hans dacht dat hij lek gereden was. Toen Sjoerd en Simon wilden helpen, bleek het gelukkig slechts suggestie. Hier hebben de teamleiders nog wel een taak. Elkaar helpen prima, maar het mag niet ten koste gaan van de snelheid. We hebben voor dit seizoen afgesproken dat lekrijden kan in een wedstrijd, zo lang je het zelf maar niet bent.

Het loopparcours in Waalwijk had alles in zich: gravel, zand en strak asfalt. Na twee rondjes was iedereen binnen. Sjoerd had het idee dat van de 5 kilometer ongeveer 9 kilometer onverhard was, maar Ferdi had daar verder niets van gemerkt.

Gespannen koppies waren omgetoverd tot blije gezichten van echte triatleten. Een mooi wedstrijddebuut in de 4e divisie voor deze vier mannen. Knap gedaan! Volgende week Weert, tot dan!

Klik hier voor de volledige uitslag.

Zondag 14 mei is het teamcompetities seizoen 2023 voor TV Dordrecht begonnen. 

Zaterdag waren we met de eredivisie ploeg en een groot deel van de 1e divisie ploeg richting de UT campus te Enschede vertrokken. Aldaar meteen een paar rondjes gereden op het fietsparcours en genoten van het heerlijke lenteweer.

Zondag ging onder heerlijke weersomstandigheden de 1e divisie ploeg met o.a. Tijmen, René, Marijn en Michael als eerste van start om 12:42:30. Na een prima race, waarbij Tijmen het tempo aangaf bij het zwemmen en zich opofferde tijdens het fietsen, knalden René, Marijn en Michael over het loopparcours naar de finish in 00:55:28. Deze tijd was goed voor de 10de tijd in de daguitslag. Echter als je goed naar de uitslagen kijkt zie je dat de verschillen klein zijn (maar 25 seconden achter het team wat 6de werd). Kortom de mannen gaan dit seizoen goed mee doen in de 1e divisie. Voor de uitslag van deze wedstrijd klik hier.

Daarna mocht de eredivisie ploeg met Ben, Nick, Jeroen en Max om 14:17:30 van start. Helaas zonder Sam, want die was al de gehele week ziek, voelde zich bij inlopen nog steeds slap en besloot niet te starten. Gelukkig hadden we dit scenario met 4 man racen op zaterdag uitgebreid besproken. De mannen wisten precies wat en hoe ze het moesten aanpakken.

Met zwemmen realiseerden zij de 2de zwemtijd. Snel de fiets op en met 4 man ronddraaien en de rondjes over de UTcampus zo snel en efficiént mogelijk afleggen. Vervolgens de 4 looprondjes van 1,2km zo snel als mogelijk af leggen, waarbij we Nick zijn hamstring heel laten. Uiteindelijk finisht TV Dordrecht als 5de van 9 teams. De mannen zitten, maar 9 seconden achter 4de plek (die dus wel met 5 konden zwemmen en fietsen). Voor de uitslag van deze wedstrijd klik hier.

Een nieuw seizoen betekent weer nieuwe uitdagingen en nieuwe doelen! Kortom ondanks het crisismanagement een goede uitvoering met een meer dan degelijk resultaat voor ons eredivisieteam.

Op naar de volgende wedstrijden:

- 1e divisie: zondag 11 juni Weert, start 12:45: standaard afstand (olympische afstand)

- Eredivisie: zondag 11 juni Weert, start 15:15: NK SPRINT 

https://www.youtube.com/watch?v=fOo0DFHv7K8

Zaterdag 22 april om 08:00uur stonden André, Björn en Albert op playa Anfi del Mar, dan eindelijk, aan de start van de Challenge Gran Canaria.

Als agegroupers mochten we om 08:04 starten na de pro heren en dames. De gehele week tijdens onze vakantie/trainingweek waren we al geregeld bij zwemmen, fietsen en lopen o.a. bekende triathleten zoals Sam Laidlow, Patrick Lange, Aaron Royle, Anne Haug, Andi Dreitz, Diede Diederiks, Evert Scheltinga, Milan Brons, Youri Keulen, etc... tegen gekomen. Nu kregen we de kans om in dezelfde wedstrijd deze klasbakken van dichtbij aan het werk te zien.

Vooraf aan de start en tijdens de wedstrijd ontdekten we dat zwem/fiets/loopparcours toch nog iets anders in elkaar stak dan we van tevoren uit de aanwezige informatie konden opmaken. Onthoud bij een wedstrijd in Spanje dat je in Spanje bent en sommige informatie "manana, manana" komt.

Na 2 ronden zwemmen in een redelijk kalme zee, mochten we alvast de loopbenen inzetten om de 430 meter naar T1 af te leggen. Tas uit rek pakken, wetsuit uit, fietshelm op, gelletjes in achterzak steken, wetsuit in tas frommelen, terughangen aan het rek en weg richting je fiets. Verdere verloop in en uit de wisselzone gaat wel gelukkig zoals je als Nederlander bij triathlonwedstrijden in eigen land gewend bent. 

Fietsend over de promenade, 1e klim langs hotel omhoog naar de rotonde, verder klimmend, keerpunt passerend (oh, is het keerpunt hier en dus niet bij rotonde beneden zoals in de race-informatie stond: eerste meevaller van de dag 👍), vervolgens 11km heuvel op/af gecontroleerd hard fietsen, andere atleten inhalen en ingehaald worden, kop van de wedstrijd pro heren/dames komt alweer terug (jeminee wat gaan die hard), Björn en André zie ik vervolgens ook (zo, die rijden ook flink stuk verder voor me), bij keerpunt aan gekomen (oh, beter, ligt dichterbij dan in de race-informatie stond, scheelt een afdaling en klim): 2e meevaller van de dag👍), Björn en André toch minder ver dan ik in 1e instantie dacht. 11km weer terug en dit herhaalt zich vervolgens nog 3x.

Terugkomend in T2, fiets zo ver mogelijk naar voren zetten (geen vaste plekken), weer dezelfde procedure als in T1, tasje pakken, loopschoenen aan, gelletjes in achterzak, fietshelm in tas, tas ophangen en weg. Steile afdaling naar beneden en via de promenade op weg naar 1e keerpunt. Benen voelen eigenlijk wel goed, maar jeminee wat is het bloedje verziekend warm 😰. In deze omstandigheden 20km lopen lopen dat word een flinke opgave. 

André gaat als een stoomtrein door over het loopparcours en dat is knap, want de ondergrond wisselt steeds (straatstenen, spaans asfalt (dat is zeer slecht asfalt), gravel/zand/grind, 3 vervelende korte klimmetjes omhoog en dat 5x heen&weer lopen). Björn gaat tot halverwege het lopen ook zeer goed in zijn 1e halve, maar krijgt dan steeds wat meer last van zijn knie en de hitte waardoor snelheid er meer uit gaat. Bij mezelf gaat dat al in ronde 1, want moet nodig naar wc om de blaas te ledigen en daarna is de motivatie om hard te pushen in dit warme weer snel weg en gaat standje: koelen en duurlooptempo aan.

Na 04:47:42 en 04:56:01 en 05:12:56 komen we aan bij de finish. Zoeken meteen de schaduw op en napratend komen we tot de conclusie dat we een gave, leuke wedstrijd hebben gehad en ons individueel resultaat past bij de hoeveelheid training die we de afgelopen maanden soms wel/niet consistent hebben gedaan. 

Kortom heb je interesse om je seizoen te beginnen met een pittige halve triathlon in april (motivatie doel voor de wintertraining) dan is de Challenge Gran Canaria zeker aan te raden!

aftermovie: https://www.youtube.com/watch?v=rkQl5xG6FSI

Met sportieve groet, 

André, Björn en Albert