Met trots presenteer ik de nieuwe website!

De site gaat al een flinke tijd mee en heeft nu een modern jasje gekregen. Alle nieuwsberichten, Wie Wat Waar's, zwemtesten en overige content zijn meegenomen, maar alles daaromheen is helemaal opnieuw opgebouwd. De site draait nu op een moderne techniek en hosting waarin ik me helemaal thuis voel. Daardoor kan ik de site de komende jaren makkelijk actueel houden en uitbreiden met nieuwe functies.

Nieuwe functies die nu live zijn:

• Trainingsschema's downloaden, direct vanaf de homepage
• Eenvoudiger een Wie Wat Waar aanmaken
• Een pagina met clubkampioenen (de historie volgt binnenkort)

De komende tijd werk ik aan het volgende:

• Een digitaal inschrijfformulier voor nieuwe leden
• Een fotocarrousel met fullscreen-weergave, met ruimte voor meerdere foto's en video's per nieuwsbericht

Neem gerust een kijkje en laat het me weten als je iets opvalt of ideeën hebt!

Groeten,
Simon

Op internet kwamen we een leuke fietsuitdaging tegen, het Pieterpad in vier dagen rijden op de racefiets. De verzorging onderweg en het onderdak werden geregeld door Velotours. We zouden elk van de vier dagen ongeveer 130 km rijden.

Tijdens onze vakantie in juli in Zevenaar zijn we serieus gaan trainen op meerdere dagen meer dan 100 km rijden. In die anderhalve week hebben we meer dan 700 km getraind. Zelfs bijna geen zadelpijn meer !!!

Vol zelfvertrouwen kwamen we dan ook met de trein op woensdag 26 augustus met de trein in Baflo aan, om de laatste 7 km naar Pieterburen te fietsen, de startplaats van onze uitdaging.

Na een korte kennismaking met de rest van de groep op donderdag (totaal 15 personen) gingen we enthousiast van start, in de “langzame groep”. Wat een verrassing, dat er elke ongeveer 40 km een tafel voor ons klaar stond, gedekt met allerlei heerlijkheden, waar fietsers dol op zijn: Brood, krentenbollen, stroopwafels, gummibeertjes, drop, water, sinaasappelsap, kortom te veel om op te noemen. Prima verzorging dus onderweg door Stefan, die een verhoogde VW-bus had om hiervoor te zorgen. Hij verzorgde overigens ook de fietsakkefietjes onderweg, zoals een gebroken zadelpen, lekke banden, benodigde paracetamol en dat soort problemen. 

’s Morgens vertrokken wij tweeën als eerste en ’s middags kwamen we niet als eerste bij het hotel ;-). Maar het bleek niet altijd heel veel tijd te schelen. Wij reden beduidend minder vaak verkeerd, dat scheelde best wat tijd.

De eerste dag reden we vanuit Pieterburen via Groningen en Drenthe, o.a. via de VAM-berg naar Hoogeveen. De tweede dag ging de route van Hoogeveen via Berg en dal en Nijmegen naar Zeddam, door een prachtig heidegebied. Na deze tweede dag hield Aad uit Zoetermeer, die op zijn e-bike meefietste, het voor gezien. Zijn fiets kon niet harder dan 25 km/uur en dat leidde tot een te laag gemiddelde. Ook moet hij nog wat meer oefenen met navigeren. Jammer dat we zijn gezelligheid moesten missen.
De derde dag ging de route van Zeddam naar Grubbenvorst, waarbij Marian onderweg een klapband had en aan de rechterkant van het fietspad in de braamstruiken terechtkwam. De vierde dag leidde ons van Grubbenvorst naar de Sint-Pietersberg in Maastricht.

Op de Sint-Pietersberg hebben we natuurlijk de nodige foto’s gemaakt (zie onze Strava-accounts). De reis werd door de organisatie afgesloten met een buffet op het Botel (een 100 jaar oud binnenvaartschip in de Maas) in Maastricht.
’s Nachts sliepen we op het Botel, een bijzondere ervaring op zich ;-).

Op maandag 29 augustus zijn we met de trein vanuit Maastricht weer naar Dordt gereden. 
Het was een bijzonder leuke vakantie. Het fietsen zelf is ons goed bevallen, het was een heel gezellige groep en de begeleiding was echt goed !!
We moeten nu op zoek naar een nieuwe uitdaging voor volgend jaar.

Marian en Joke

Op 23 Augustus was onze Teamwedstrijd (Olympische afstand) van de 2e Divisie Zuid in Epe. Ons Team werd vertegenwoordig door Jiska, Madeline, Annemiek en ikzelf (Hannie).

De start was erg vroeg, dat was voor ons (Marcel en ik) een reden om daar een RB&B te boeken. Gelijk dan maar een lang weekend omdat we er toch zijn 😊.

Zondag  om 8:00 uur bij T2 verzamelen, schoenen neerzetten. Vervolgens fietsen (6 km) naar T1. We hadden ruim de tijd dus dat was prima ingeschat.

Het woord wat volstaat bij T1: CHAOS!!!

Korte uitleg: Een verkeersinfarct van deelnemers op de fiets en in auto’s. Het stond helemaal vast. Mannen stonden achterin de rij terwijl die een half uur eerder moesten starten. Sjonge, da’s geen goed begin van zo’n wedstrijd.

Eindelijk T1 in. Slechts 15 minuten de tijd om spullen klaar te zetten en wetsuit aan te doen. En dan de start.

Zwemmen: 1 korte ronde, landlap, 1 lange ronde (totaal 1500 meter). Heerlijk zwemwater. Wel met wetsuit omdat dat gewoon sneller is, en zeker voor een 1500 meter helpt dat.

Fietsen: 1 ronde van 40 km, erg mooi parcours. Het is natuurlijk een prachtige omgeving om te fietsen. Zelf had ik het gevoel dat het vooral “vals plat” was. Ik kan het mishebben, misschien te lang op mijn benen gestaan in de rij. Dit ging niet vanzelf.

Hardlopen: 2 rondes van 5 km. Een groot gedeelte onverhard wat ook nog een stuk scheef lag. Heel veel publiek en je komt elkaar steeds tegen dus dat motiveert om te blijven rennen.

Bij de Finish de calorieen weer aangevuld met fruit, snoep, cola, water, iso. En natuurlijk de finishfoto van ons Team mag niet ontbreken.

Het was weer een mooie sportdag zo met zijn allen 😊. Op naar de volgende in Apeldoorn!!

Hellevoetsluis stond zaterdag 11 juli weer op het programma in de derde divisie Zuid.

Om 9.00 de start voor de sprint (750/20/5), uiteraard zonder wetsuit. Voor Rick Waalwijk zijn eerste Teamwedstrijd, voor Marcel Bezemer zijn 100e triathlon. In een individuele teamsport kan dit samengaan.

De voorbereiding van de mannen was divers. Rick in het weekend ervoor alvast op parcoursverkenning, Mario pakte zijn rust door de woensdagavondtraining een keer over te slaan, Marcel werd doordeweeks door Hannie ’s avonds aan het trainen gezet en Richel had een uitnodiging verstuurd voor de vrijdagavond van Big Rivers.

Rick had 1 juli alvast zorgvuldig zijn tas ingepakt met de checklist van onze site in de hand. Helaas waren er de afgelopen weken te weinig aanmeldingen voor de koppeltraining, waardoor vriend Dennis in Papendrecht een parcours had moeten uitzetten met wat wisselplekken en enkele haarspeldbochten.

Nadat Marcel om 7.02 in de ochtend zijn tas had ingepakt, stond het viertal rond 7.45 in de kerk. Denkbeeldig brandden we allen een kaarsje en na de gebruikelijke bestickering op naar de transitiezone.

Onder de vuurtoren vier verschillende rituelen van vier verschillende mannen. Het streven naar perfectie van Richel, het richten op comfort van Marcel, het omgevingsbewustzijn van Mario en de zoekende blik van debutant Rick. Hoe mooi dat hij bij zijn eerste triathlon de kunst kan afkijken bij deze mannen?

Na de toeter van de wethouder werd om 9.00 de borstcrawl ingezet. Mario als tempobeul voorop, zodat Richel en Marcel zijn bordje leeg konden eten. Marcel pakte de kop bij het fietsen, op 15 meter gevolgd door Richel. 15 meter?, de jury had een ander meetlint, waardoor beide heren een waarschuwing kregen. Nu de beelden teruggekeken zijn, zat er 27 meter tussen het achterwiel van de achterste fiets en het voorwiel van de voorste fiets. Dit in een verhouding van 3:30:3:15:3. Oftewel, het bleef bij een waarschuwing.

Het rennen over de wallen van de vesting was prachtig om naar te kijken, en vrij intensief om zelf te doen. Marcel kwam in zijn honderdste in de Top-10 als eerste teamlid binnen, en Rick werd in zijn eerste opgenomen in de geschiedenisboeken van de Teamcompetitie met een zevende plek als teamresultaat. (7/26) 

We hebben aangezet en doorgezet, geleerd en genoten. Volgend jaar hopelijk weer.

Voor de uitslagen klik hier. 

Waarom ik de Marathon des Sables ging lopen en wat het mij bracht

“270 kilometer door de woestijn… ben je nu helemaal gek geworden?”
Dat was zonder twijfel de meest gehoorde reactie toen ik vertelde dat ik meedeed aan de Marathon des Sables.

Misschien is het antwoord wel: een beetje 😉
Maar wie mij kent, weet ook dat ik uitdagingen niet uit de weg ga. Integendeel. Ik zoek ze op. Niet om de extremiteit, maar om wat eronder ligt.

Na de Triple Dutch: wat nu?

In september liep ik mijn laatste van de drie Triple Dutch-triatlons tijdens Challenge Almere. En het voelde na afloop niet als ‘klaar’. Eerder als een nieuw begin.

Ultra lopen? Daar had ik op dat moment nul ervaring mee.

Maar ergens begon het te kriebelen. Hardlopen is eigenlijk mijn minste onderdeel van de trialton, maar het is wel een makkelijke en mooie manier om als uitlaatklep te gebruiken tijdens de drukke werkweek. De plek waar gedachten landen, vragen ontstaan en antwoorden zich langzaam vormen. De Marathon des Sables; rauw, simpel, alles zelf dragen, dagenlang onderweg voelde als een compleet andere wereld. En juist daarom als een logische volgende stap.

Eerste ultra, laatste weekend

Het contrast kon bijna niet groter:
Half september nog een lange triathlon.
En het laatste weekend van diezelfde maand liep ik mijn allereerste ultra; als voorbereiding op de Sahara.

Geen illusie van controle.
Gewoon ervaren: hoe reageert mijn lijf, hoe blijft mijn hoofd werken, wat gebeurt er als vermoeidheid echt binnenkomt?

Dat weekend bevestigde vooral één ding: ik heb hulp nodig om mij voor te bereiden op de Marathon des Sables. Een ultra is weer iets heel anders dan een triatlon.

Strak regime, warme kamers en nachtelijke rondjes

Daarna begon het echte werk.
Onder begeleiding van Rory Coleman ging ik vol in training; gestructureerd, consequent en zonder ruimte voor excuses.

Elke week saunatrainingen (al ga ik eerlijk zijn: die opgietingen ga ik niet missen… absoluut niet mijn ding), lange runs, en vaak extreem vroege óf juist nachtelijke trainingen. Rondjes maken, combineren, weer door. Soms gewoon om opnieuw een marathonafstand bij elkaar te lopen.

Dat alles terwijl er ondertussen nóg iets groots speelde: ik werd mede‑eigenaar van De Haan. Twee intensieve trajecten tegelijk. Fysiek en mentaal.
En ergens onderweg moesten er keuzes gemaakt worden.

Loslaten hoort erbij

Op een gegeven moment werd duidelijk: het ging niet allemaal meer samen. In het schema van Rory stonden ze al niet; de zwemtrainingen en de fietstrainingen. Ik wilde die er zelf proberen bij te blijven doen.
De zwemtrainingen stopten vrijwel geheel.
Het fietsen werd nihil.

Niet leuk, maar noodzakelijk.

De focus verschoof volledig naar lopen, hitte, zelfredzaamheid. Alles met dat ene doel: optimaal voorbereid aan de start staan.

Leven in eenvoud: woestijn, ritme en couscous

Het breekpunt dat ik zocht en het moment dat anders kwam

Ik ging naar de Marathon des Sables op zoek naar een breekpunt.
Dat ene moment waarvan je hoort dat alles samenvalt. Waarin je breekt, stilvalt en antwoorden vindt.

Eerlijk? Ik had gehoopt dat ik dat punt ooit al zou voelen. Tijdens een lange triathlon. Tijdens een extreme training. Tijdens die momenten waarop je alleen bent met vermoeidheid en jezelf. Maar het kwam niet. Niet toen. En ook in de eerste dagen in de woestijn niet.

Sterker nog: ik zag het om me heen gebeuren.
Ik zag mensen breken. Over levensvragen, over keuzes, over wat echt belangrijk is.
Dat breken vond ik ergens zelfs mooi om te zien. 

Maar de vragen waar zij op vastliepen?
Die stel ik mezelf al onderweg. Tijdens trainingen, tijdens het leven. En ik probeer er niet alleen over na te denken, maar er ook direct naar te handelen.

Dat besef werd op een gegeven moment ook van buitenaf benoemd:
misschien had ik mijn grootste breekpunt allang gehad.

Na mijn gezondheidskwestie heb ik mezelf opnieuw moeten herpakken. Sindsdien leef ik anders. Ik geniet bewuster. Ik leef niet in uitgestelde doelen, maar in het nu. Ik vier trainingen. Mooie fietstochten. Koffiemomentjes. Kleine dingen die groot blijken te zijn. Als geluksmomenten. Soms wel drie, vier keer per dag.

Toch was er ook teleurstelling.
Omdat dat moment waar ik naar zocht, dat pelgrimsmoment, maar niet kwam.

Tot die laatste nacht.

Liggend onder een eindeloze sterrenhemel, in mijn eigen zandengel, viel alles samen.
Niet met drama. Niet met tranen. Maar met helderheid.

Het moment dat ik zocht, had ik al lang. Die opmerking van mijn tentgenoot Tanya eerder die dag kwam ineens binnen. 
Ik bén al sterker dan ooit. Niet omdat alles perfect is, maar juist omdat dat niet zo is. Omdat ik blijf leren, feedback omarm en onderweg blijf bijsturen. Dus ja. ik heb gedanst en gesprongen bij elke checkpoint en bij elke finish. En dat blijf ik zo doen!

En nu?

De komende periode ga ik weer bouwen aan zwemmen en fietsen, en rustig kijken hoe de triathlon weer een plek krijgt.

Betekent dit dat ik klaar ben met ultra’s? Absoluut niet.

In het najaar start de volgende grote uitdaging: de Legends Trail.
350 kilometer door de Ardennen, in vier dagen.

En ja, dit keer verdiep ik me alvast in koude‑training 😉

Want één ding weet ik zeker:
blijven bewegen, blijven ontdekken en blijven dansen, dat is voor mij de essentie.

Keep on dancing. 💃

Met veel waardering kijken we terug op het enthousiasme en de betrokkenheid van alle deelnemers, vrijwilligers en supporters tijdens de afgelopen edities van de Dordtse Biesbosch Triathlon. Jullie energie en sportiviteit hebben het evenement gemaakt tot wat het is.

Helaas moeten we mededelen dat er in 2026 geen 4e editie van de Dordtse Biesbosch Triathlon zal plaatsvinden.
De belangrijkste reden hiervoor is een tekort aan beschikbare vrijwilligers om het evenement op een veilige en verantwoorde manier te kunnen organiseren.

We hopen in 2027 weer een mooie editie van de triathlon te kunnen realiseren.
Blijf op de hoogte via deze website en onze Facebook-pagina. Tip: abonneer je op onze Facebook-pagina om automatisch updates te ontvangen.

Dank voor jullie begrip, en hopelijk tot in 2027!