Vakantiepark De Rimboe-Woeste Hoogte in Hoenderloo was afgelopen weekend de plek voor het mtb/gravel weekend. Heel mooi gelegen in het bos, goeie keus van Dennis en Richel. 👍 Het weer zag er ook goed uit, koud maar droog. We mochten pas om 3 uur in de huisjes, maar om 1 uur stonden we al met een aantal te trappelen bij de receptie. Een heel aardige dame vertelde dat de 3 huisjes al gereed waren en legde ons alles uit over slagbomen, pincodes, afval etc., wij wilden alleen maar fietsen.😀 Emiel had al een Vos gespot; supersnel in Jumbo Visma tenue maar Natasja wist haar te tekkelen voor een fotomoment! Om 2 uur gingen we in 3 groepen lekker crossen door nationaal park Veluwezoom. Prachtige rit op dit moment van het jaar, wat een mooie kleuren en alles lekker droog, we kwamen schoon weer terug.😁 Douchen en omkleden en op naar Brasserie Delicat in Hoenderloo. Was gezellig met elkaar en lekker gegeten. Er moest nog wel aardig wat friet extra bij komen voor deze hongerige groep tri-atleten. Na een goede nachtrust, heerlijk ontbijt om 10 uur verzamelen (of was het 10.15?) om weer een lekkere rit te gaan maken. Routes waren gedeeld en dit keer naar het noorden met een lunchstop bij bakker Piet in Elspeet. Goede tip van Mirko! De 1e groep mocht bij Piet lekker in de zithoek opwarmen, de 2e groep had boven nog een plekje. Heerlijk genoten van hamburgers, friet, kroketten, erwtensoep en bosche bollen. Daarna via een mooie route 30 km terug naar het park. Wederom een prachtige rit! In de huisjes aangekomen, ging iedereen aan de slag voor het gezamenlijke avondeten. Huisje 342 het voorgerecht, huisje 325 het hoofdgerecht en huisje 347 het toetje, rekening houdend met vegan, noten en gluten. Om half 7 kon iedereen in 325 aanschuiven, allemaal eigen borden, bestek en drinken mee. Pompoen soep vooraf, een geweldig Aziatisch gevarieerd hoofdgerecht (applaus voor Mirko en Edgar) en een heerlijk gebakken appeltaart door Niels. Was een gezellige drukke avond, met z'n 15-en in een 6-persoons huisje. Zondag weer om 10 uur verzamelen en weer op pad. Op dag 3 is het ook nog wat mistig, maar minder koud en af en toe een klein beetje zon. Geen klagen, we zijn buitensporters. Dit keer gingen de routes naar het zuiden. De groep met John, Ellen, Natasja, Richard en Annemiek hadden een koffiestop met heerlijke honingwalnoottaart. Deze rit was ook weer mooi en gevarieerd. Na terugkomst op het park nog met elkaar nagepraat en pannenkoeken gegeten. De meesten gingen nu naar huis, nog met een paar de restjes van de vorige dag gegeten en alles opgeruimd. Ik vond het een erg geslaagd weekend met een leuke sportieve gezellige groep en mooie omgeving om te fietsen! Zo mooi in de herfst, je fietst van het ene schilderij in het andere, en dat 3 dagen lang. Afwisselend rustig fietsen maar uiteraard ook sportief uitdagend met elkaar over gravel, asfalt en soms pakte we een single track mee. Voor herhaling vatbaar!👌🏼 Dennis en Richel heel erg bedankt voor het regelen!

Alle divisies van Nederland samen op 14 september in Roermond voor een dubbele supersprint. Meer dan 200 teams uit heel Nederland aan of in de Noorderplas in De Weerd nabij de binnenstad. Diezelfde zaterdag “Almere”, oftewel: als je die zaterdag buiten deze twee plaatsen was en geen trisuit aanhad, dan liggen je interesses waarschijnlijk op een ander gebied.

De spanning van een teamwedstrijd vooraf met elkaar delen: “Samen spelen, samen racen.” Een wij-gevoel door samen naar de finish te sprinten. En dat deze keer in een minuut of 40, want de dubbele supersprint stond op het programma.

Het woord “koppeltraining” kreeg in de weken voor Roermond een nieuwe betekenis. Henk-Jan en Amir gaven elkaar voor deze wedstrijd het ja-woord en Annemiek had Richard voor de gelegenheid uitgeleend aan Hans.

Als tweetal 375 meter zwemmen, 10 kilometer alles geven op de fiets en dan samen 2,5 kilometer in het rood rennen, dat is zowaar geen sinecure. Vandaar vooraf op instigatie van trainer/teamleider/atleet Albert een doordeweekse oefensessie bij ‘t Waaltje. Toen Hans en Richard hun zwembrilletje opdeden bleek Amir onverhoopt in een knusse kettingbotsing terecht gekomen te zijn. Verder niets aan de hand, behalve dan, dat zijn wedstrijdfiets achterop de auto zat.

“Komt goed!” stelde optimist Henk-Jan. “Fietsen genoeg bij ons in de schuur en voor nu hang ik wel even in de benen van Dennis of Albert.” De koppels trainden die avond meerdere rondjes met/zonder wetsuit/elastiekjes/sokken en stoomden zichzelf zo klaar voor de wedstrijddag.

Vanuit de voorbereiding stond het team geheel “dindoa” aan de start. De families Vogelaar en Warffemius hadden er een familieweekend van gemaakt: met gezin en aanhang lekker op vrijdag al een stekkie gevonden in de omgeving. Daarom, goedlachs en uitgerust dolfijnde ons eerste koppel het water in. Samen zwemmen, samen fietsen, samen lopen… Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je steunt elkaar op de wat minder sterke onderdelen, je helpt de ander bij je sterkste onderdeel. Dat is wat de supersprint echt een teamaangelegenheid maakt.

Na iets meer dan veertig minuten kon het koppel Nusteling-Willems aan de bak. Zij profiteerden van het “links uitrennen” richting de waterlijn, waarmee zeker een minuut gewonnen werd. Zoals was voorspeld, had onze beste loper moeite met het zwemonderdeel. Met fietsen profiteerden beiden van elkaars werk en steeg Hans in het laatste onderdeel boven zichzelf uit, mede door het soevereine lopen van Richard.  Nog even voor het bochtje naar de finish een puntje afgesnoept van de concurrentie en lekker in het finishgebied de felicitaties ontvangen van teamgenoot Emiel. Alles vrij “dindoa” aangepakt: “Door Inspanning Nuttig, Door Ontspanning Aangenaam.

Volgend jaar zijn we voor de gezamenlijke afsluiting van het teamcompetitieseizoen welkom in Klazienaveen.

Iedereen die dit jaar meegedaan heeft in dit beloftenteam is volgend jaar weer van de partij? Edgar en ik nemen aan van wel Ferdi, Richel, Richard, Amir, Hans, Niels, Emiel, Henk-Jan, Laurens, André en Simon!

En iedereen die wil volgend seizoen wil debuteren, terugkomt van blessureleed of koudwatervrees is uiteraard ook welkom.

Dank voor een mooi top 10-debuut in de 3e divisie-Zuid.

Na 1,5 week alles verwerkt te hebben en kunnen laten bezinken een terugblik op deze schitterende sportdag op zaterdag 14 september j.l..

Het teamcompetitie seizoen 2024 werd afgesloten met alle divisies in Roermond aan de Noorderplas op het terrein van beachclub Palm beach. Voor alle divisies stond het nieuwe format: 2x2 supersprint op het programma. Dit betekent dat je in 2-tallen 375m zwemt, 10km fietst en 2,5km hardloopt voor je het volgende koppel aantikt of als 2e koppel de finish bereikt. Dit alles mochten we doen onder perfecte omstandigheden: graad of 16a17, watertemperatuur van 20,7grd, windkracht 2 uit Noordwestelijke richting. Kortom heerlijk sportweer!

Het dubbelsprint-format hadden een aantal TVD'ers o.a. met hulp van John zijn verkeersregelaars-skills op vrijdagavond 23 augustus bij het Waaltje te Heerjansdam al een x geoefend, dus we waren klaar om nog een keer te knallen in deze laatste teamcompetitie-wedstrijd.

De mannen van TV Dordrecht 4 beten om 14:23:00 het spits af. Henk-Jan en Amir gaven het spreekwoordelijke estafette-stokje door aan Richard en Hans. Dit 4-tal finishte uitendelijk als 17e en behaalde daarmee de 8e plaats in het eindklassement van de 3e divisie zuid. Ik verwacht dat John nog wel komt met een uitgebreider relaas😉

Eaxct om 15:00:00 mochten Redmer en Marcel namens TV Dordrecht 3 beginnen aan hun race. Het zwemonderdeel legden ze als 4e af in de 2e divisie Zuid. T1 uitkomend als 3e, maar Redmer had vervolgens wat langer tijd nodig om goed in zijn fietsschoenen te komen. Echter nadat dit eenmaal was gelukt, fietsten de mannen gezamenlijk de 10km en kwamen ze als 4e weer terug in T2. Snel wisselen en door naar het lopen. Deze twee TVD-50'ers liepen gezamenlijk zo hard als ze konden en tikten Albert en Remi als 6e aan. Albert en Remi renden zo lang mogelijk langs het strand en met een paar dolfijnslagen begonnen ze te zwemmen. Remi had wat moeite om de benen te volgen van Albert, maar desondanks hadden ze weer een team ingehaald en kwamen ze als 5e in T1 aan. Met een snelle wissel stormden ze het fietsparcours op. Tactiek daar was makkelijk: Albert zoveel mogelijk op kop, Remi volgt en geeft tijdig aan of sneller/iets rustiger moet. Terug in T2 lagen ze op positie 4 en gingen snel de loopschoenen aan om de achterstand van 1min20sec op TV Arnhem in te halen. 1e loopronde gaf Albert het tempo aan en in 2e loopronde was het in de laatste kilometer de beurt aan Remi. Met een strakke looptijd van 09:25 (2,5km) behaalden de mannen met een voorsprong van 15sec op TV Arnhem een 3e plaats in de daguitslag. Dit was de 4e podiumplaats dit seizoen en resulteerde in de 2e plaats in het eindklassement van 2e divisie Zuid! 👊

Ondertussen waren de dames van TV Dordrecht ook aan het racen in de 2e divisie Zuid. Annemiek en Hannie vormden het 1e koppel en gaven na het zwemmen-fietsen-lopen als 8e over aan Natasja en Carola. Deze dames zwommen meteen richting 6e positie voor ze T1 in kwamen. Wissels gingen iets trager (volgend jaar toch vaker aanwezig zijn op de koppeltraining en de lessen van de wisselkoning toepassen😉) en ze gingen fietsen als 7e. Terug van het fietsen in T2 als 5e en op die postie ook gestart met lopen. Tijdens het lopen snelde er nog 1 team sneller naar de finish en finishten de dames als 6e in de daguitslag. Met dit resultaat erbij, eindigde het damesteam als 7e in het eindklassement. 

Vervolgens om 16:26:30 startten Lennard en René aan hun race als laatste team en koploper in de tussenstand 1e divisie zuid. Dit was het gevolg van 3x winnen (Arnhem, Weert en Leiderdorp) en een 3e plaats in Zeewolde. De mannen legden in de 1e heat als snelste koppel het 1e zwemonderdeel af. Vervolgens de fiets op. na 10km terug in T2 lagen ze nog steeds 1e. Hun directe tegenstander in deze wedstrijd Trion Nijmegen wisselde sneller en de mannen begonnen als 2e aan het lopen. Aangezien Lennard en René als enigen van hun team aanwezig waren (Bryan was in Almere bezig EK long distance agegroup kampioen aan het worden) gingen zij vandaag nogmaals een x zwemmen-fietsen-lopen, dus werd bij de 1e x lopen het tempo iets gedrukt, zodat ze in de 2e heat nog door konden knallen. Bij de start van heat 2 lagen ze 4e, maar met sterk zwemmen (deze x zonder wetsuit) schoven ze weer op naar positie 3. Met snelle wissels op naar het fietsonderdeel. Terugkomend in T2 was de achterstand op TV Breda terug gebracht van 12 naar 10 seconden. Vervolgens was het alle remmen los en taak aan René om Lennard zijn looptempo te blijven volgen. Dit lukte zo goed dat deze toppers de 2e plaats behaalden in de daguitslag. Moe en voldaan werd hiermee voor de 5e x dit seizoen een podiumplaats behaald. Met trots werd de hoogste trede op het podium van het eindklassement ingenomen en werden ze in het zonnetje gezet als "landskampioen 1e divisie zuid 2024"👏

En komt er dan al een einde aan deze dag. Jazeker, maar voor dat slotstuk mochten Max, Jeroen, Ben en Sam zorgen met de Eredivsie. Om 17:51:30 startten Max en Jeroen aan hun race. Er werd goed/snel gezwommen, als 4e in T1, als 5e uit T2. Fietsen gng rap (wordt toch 45-60sec sneller gefietst als in 1e divisie). Terug in T2 nog steeds als 5e, maar nog steeds dichtbij de teams voor hen. Tijdens het lopen was er een mooi mentaal spel gaande: 1e loopronde dacht Max "kan ik dit tempo van Jeroen blijven bijhouden" en in de 2e loopronde dacht Jeroen "kan ik dit tempo van Max blijven bijhouden"😉. Max en Jeroen haalden met dit tempo weer een team in en tikten Ben en Sam in 4e positie aan. Na zwemmen, en T1 inkomend, kwamen de mannen van VZC Veenendaal (Victor Goene en Gjalt Panjer) al langszij bij Ben en Sam. Wellicht dat hier de wat mindere wissel met wetsuit uittrekken wel wat parten speelde. Vervolgens was de afgesproken tactiek: Sam bij Ben in het wiel en die fietst zoveel mogelijk de 10km op kop. Dat werkte nog goed en ze kwamen nog steeds in 5e positie terug in T2 en verlieten T2 ook in die positie om te gaan lopen. Echter hier bleek het voor Sam erg zwaar te worden om Ben te volgen. Ben schakelde iets terug en ging Sam ook duwen. Aan de finish bleken we als 7e te zijn geeindigd en daardoor onstond er een spannende situatie, want door 2e plaats van Trihalis was hun achterstand van 5 punten op TV Dordrecht bijgehaald en stonden we gelijk in punten. Echter dankzij onze goede individuele dagresultaten in het seizoen hadden we een lager plaatsingscijfer en behielden we onze 3e plaats in het eindklassement😌👍.

Samengevat TV Dordrecht teamcompetitie seizoen 2024     

De gehele dag werd feestelijjk afgesloten met een BBQ en een tombola, zonder prijzen voor TV Dordrecht, maar desondanks hebben we weer genoten van een mooie teamcompetitie-dag en dit prachtige seizoen. Op naar volgend seizoen!

Op 14 september was het zover: de Challenge Almere, waar ik mijn tweede hele triatlon wilde voltooien en blijkbaar meedeed aan het Europees Kampioenschap Long Distance. Twee jaar geleden deed ik hier voor het eerst een hele triatlon, waarbij ik bijna de hele marathon heb gewandeld. Dit keer stond ik gelukkig veel beter voorbereid aan de start. Na maanden van intensieve trainingen, gecombineerd met een drukke baan en veel reizen tussen Antwerpen en Brussel, voelde ik me klaar voor deze uitdaging.

Het was niet altijd makkelijk om te trainen met mijn overvolle schema. Ik werk meer dan fulltime en reis vaak naar Antwerpen en Brussel, dus het was soms een hele puzzel om tijd vrij te maken. Gelukkig hebben de fietstrainingen van Iris en Sjoerd me enorm geholpen. We trainden in alle mogelijke weersomstandigheden: van harde wind tot fikse regenbuien, en af en toe een zonnige dag. Die trainingsuren waren vaak al een feestje op zich en boden een welkome afleiding van de hectische werkweken.

Naast de sportieve voorbereiding was ook de steun van mijn partner Matthew onmisbaar. Hij zorgde dat er altijd eten klaarstond, of ik nu laat thuiskwam van kantoor of snel door moest voor een training. Het was vaak een race tegen de klok om alles te combineren, maar zonder hem had ik dit nooit gered.

Op de wedstrijddag waren de omstandigheden perfect, al begon het zwemmen wat chaotisch. Het was een massastart en de eerste 1000 meter voelde als een wasmachine. Na een paar keer onder water te zijn getrokken, gaf ik iemand zelfs een stomp, omdat ik geen kant op kon. Toen het eenmaal rustiger werd, kon ik lekker doorzwemmen.

Het fietsen verliep ook goed, al was er direct een kleine uitdaging. In de eerste 10 kilometer verloor ik twee van mijn vier Nutrid-bidons op een kasseienstrook. Ik had kunnen stoppen om ze op te rapen, maar besloot om deels op Isostar te gaan. Ondanks dat kleine obstakel voelde het fietsen geweldig. Mijn hoop was een gemiddelde van 30 km/u, misschien zelfs 32 km/u, maar al snel zat ik op 34,5 km/u gemiddeld! Toen begon ik me af te vragen of ik 35 km/u kon halen, maar ik besloot het rustiger aan te doen om geen risico te nemen. Met een gemiddelde van 32,5 km/u stapte ik met frisse benen van de fiets, klaar voor de marathon.

Mijn grootste doel voor de marathon was duidelijk: ik wilde dit keer absoluut niet gaan wandelen. Dat was iets wat me bij mijn eerste hele triatlon erg hoog zat. Na de eerste 2 kilometer besloot mijn horloge ineens een update te doen, dus ik had geen idee hoe snel ik liep. Ik vertrouwde op mijn gevoel en hield een tempo aan waarvan ik wist dat ik het “makkelijk” zou moeten volhouden voor de volle 42,195 km. De kilometers gingen eigenlijk verrassend snel voorbij. Toen ik richting de finish ging, voelde ik me zo sterk dat ik mijn snelheid kon verhogen. Het publiek gaf me vleugels en toen ik de muziek van Jump Around hoorde bij de finish, kon ik het niet laten om te gaan springen.

Voor de finish stond ik bij de commentator, hoog springend van vreugde. Hij riep: ‘Is dit wel verstandig na 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km hardlopen? Als ZIJ dit kan, dan kunnen jullie dit ook!’ Het publiek sprong enthousiast mee en ik maakte nog een paar sprongen extra voordat ik mijn medaille in ontvangst nam.

Ik was ontzettend blij dat ik mijn doel had bereikt: finishen zonder te wandelen en een snellere tijd dan de vorige keer. Maar de grootste verrassing kwam de volgende dag. “Ik kreeg een berichtje van een vriend: ‘Zie ik nou goed dat je derde bent geworden in je leeftijdscategorie?’ Hij stuurde een screenshot van de uitslagen, en tot mijn verbazing zag ik een 3 voor mijn naam staan. Dus ik heb maar een duimpje en een smiley gestuurd. Later die dag kreeg ik een bericht van Ellen. Ze vroeg me: "Klopt het dat je een bronzen medaille hebt gewonnen in je age group? Op een Europees Kampioenschap?" Ik keek nog eens naar de resultaten en zag nog eens dat ik als nummer drie was geëindigd. Maar ik had geen idee wat dat eigenlijk betekende, of dat er zelfs een prijs aan verbonden was! Er was ook niets gezegd toen ik de finish overkwam, behalve dat ik heel goed kon springen en totaal niet vermoeid leek. Het drong nog niet helemaal tot me door. Ellen bevestigde dat ik zeker een prijs had gewonnen en dat er een medaille of iets voor mij klaar lag.

Blijkbaar moet ik voortaan ook wat beter op de uitslagen letten, dacht ik nog lachend. Gelukkig heb ik na een mailtje naar de organisatie alsnog mijn beker toegestuurd gekregen. Een mooi aandenken aan deze bijzondere prestatie!

Hoewel ik enorm blij ben met die derde plek, ben ik eigenlijk nog trotser op het feit dat ik niet heb gewandeld tijdens de marathon. Dat zat me blijkbaar hoog! Deze ervaring heeft me het vertrouwen gegeven om grotere doelen te stellen. Volgend jaar ga ik weer meedoen, en dit keer wil ik onder de 11 uur finishen! Op naar de trainingen bij de club – en vooral blijven genieten en gezond blijven!

 

Madeline

Zaterdag 31 augustus j.l. hebben de clubkampioenschappen op de 1/8 en 1/4 triathlon plaats gevonden in en rondom Strijensas.

De organisatie van de Hoekse waard triathlon had de laatste editie van deze triathlon in 2019 (Binnenmaas triathlon) aan de recreatieplas/sportterrein Binnenmaas georganiseerd. In 2024 zijn ze uitgeweken naar deze  nieuwe, mooie, compacte locatie in Strijensas.

Onder heerlijke weersomstandigheden: zon, frisse nacht/ochtend, maar temperatuur die snel steeg naar 20 graden en in de middag erover heen, maar met een stevige wind uit NoordWestelijke richting, die flink stond te blazen: windkracht 3 tot 4, kon de strijd om de meest belangrijke wedstrijd van het seizoen starten.

's Ochtends werd er zowel door de heren als dames gestreden om de titel op de 1/8 triathlon en in de middag om de titel op de 1/4 triathlon. 's Avonds werd deze schitterende dag afgesloten met een heerlijke BBQ in het Wantijbad en werden de TVD'ers die op het podium van het clubkampioenschap waren geeindigd in het zonnetje gezet en werder de clubbokalen uitgereikt aan de nieuwe clubkampioenen. 

1/8 triathlon Heren: (1) René Verheij, (2) Albert de Vries en (3) Dennis Blommendaal

1/8 triathlon Dames: (1) Carola Verheij-Heijden, (2) Madeline van de Rhee en (3) Hannie Soeters

1/4 triathlon Heren: (1) Ben Muller, (2) Thomas Smans en (3) Andre Brouw

1/4 triahtlon Dames: (1) Natasja Langendam, (2) Ellen Zaal en (3) Annemiek Nusteling

 

Tot slot nog een dank aan het TVD-bestuur, de BBQ-master Hans en Edgar, Master of Ceremonies Marcel voor o.a. de organisatie BBQ, klaarzetten/bereiden BBQ en prijsuitreiking aan elkaar praten/presenteren. 

 

 

Onze Dordtse Zwemvikingen in de Sportzot 3e divisie triathlon hebben podium gepakt onder Hellevoetse Heroïsche omstandigheden. Brons na woelige wateren en winderige wielercapriolen voor Niels, Ferdi, Richel en Emiel.

Rekenkundig zat het eraan te komen, van een 9e naar een 6e plaats naar een…? Statistisch gezien was het wat ingewikkelder, we starten tenslotte niet altijd met dezelfde basisvier. De voorbereiding was strak goed:

Emiel had de boel aardig opgejaagd in Wychen en was druk met de EK-pool en het TdF-wielerspel. Ferdi mocht de week ervoor proefdraaien bij “de grote jongens” in de 2e divisie. Niels was nog wat aan het uitbollen van Hamburg. Richel kwam net een dag of wat terug uit Zwitserland, waar hij met zijn maatjes Joost van Leusden, Joeri van der Vooren en Ernest Markesteijn zo’n 7 uur en 49 minuten wat gespeeld had in een wetsuit over 1280 hoogtemeters in 37,6 kilometer hardlopen afgewisseld met een luttele 5,75 km open waterzwemmen in ietwat koele bergmeren.

Iedereen blij, want er mocht gezwommen worden, althans… We hoorden van bondsofficial R.N. te R., dat er druk overleg was geweest of het niet afgeblazen moest worden: Windkracht 7, een zeer krachtige wind (50-61 km/uur) bij Hellevoet over het open water Windkracht 8, stormachtige wind (62-74 km/uur). “Schrap het fietsen dan maar.” was het voorstel van Ferdi. De NTB en de uitstekende organisatie van Hellevoet Heroes kozen voor omzetting van het zwemparcours: alles binnengaats, maar wél de volle 1500 meter. Er verscheen direct een twinkeling in de ogen van ons Dordtse viertal.

De kerkklok van Hellevoetsluis tinkelde, en een minuut later bij de laatste klokslag was de Sportzot 3e divisie mannen weg. Heerlijk 500 meter de haven in met klotsende wind mee, en daarna een kilometer met windkracht/golfslag 7 richting de vuurtoren. “Voor de geoefende zwemmer” stelde Hannie vast, die in de ochtend daar al een stukkie gezwommen had.

Richel als 5e uit het water, kort daarop gevolgd door Ferdi als 9e zwemmer. Emiel en Niels dicht bij elkaar op zo’n vier minuten. Van Henk-Jan -Voor wie hem niet kent: De vader van Arend Vogelaar, zilveren medaillewinnaar bij de Hellevoet Heroes Jeugdtriathlon 2024, die naar eigen zeggen het openwaterzwemmen met die golven en het fietsen bij windkracht 7 wel een beetje spannend had gevonden.- hadden we de tip gekregen om de fiets met twee handen vast te blijven houden in het parc-fermé. Een tip die door menig triatleet net iets te laat ter harte was genomen. Goede raad is duur, een tijdritfiets ook.

In de tijd dat er 40 kilometer lang gestoeid werd in de wind, kon op een bescheiden terrasje uit de wind de verjaardag van Marcel Bezemer gevierd worden. Een café latte, een cappuccino met havermelk of sojamelk en dan kiezen welk (veganistische) taartje erbij past. Het zat tegen afzien aan, en tot overmaat van ramp hadden we geen zonnebrandcrème bij ons. Edgar, assistent-official en teamcaptain appte vanuit de wisselzone: “Richel en Emiel als eerste van ons team van de fiets.” “Ferdi en Niels zijn net niet van hun fiets gewaaid.”

Nog even tien kilometer in vier rondjes rennen over de vestingwallen. Niels met haarband en glimlach als eerste van ons team over de finish. ‘Fast and Furious Ferdi’ haalde alles uit zijn tenen en tandvlees om nog net voor Richel en Emiel te eindigen.

Na het voltooien van deze “standaard afstand”, op de terugweg van finish naar wisselzone nabij de het telefoontje van TC Taale: “Als de wiedeweerga terug naar de finish, jullie hebben podium! Ze wachten speciaal voor TV Dordrecht nog 10 minuten.”

“Stand up for the champions” en Emiel met een fles champagne in zijn handen. Hellevoet Heroes 2024, wij waren erbij!

Hellevoet Heroes, 06/07/2024 : : my.race|result (raceresult.com)

Right Said Fred - Stand Up for the Champions (Lyrics) - YouTube

Stein
Zondag 30 juni, Stein, één van de oudste triathlons van Nederland. Voor de TVD-dames van de tweede divisie staat een olympische afstand op het programma. Lekker 1500 meter zwemmen in de haven van het Juliana Kanaal, op de fiets zijn er lange snelle stukken langs het kanaal, bochtige uitdagingen door de dorpjes en een fijn klimmetje over de Slingerberg en voor het lopen hebben we een uitdagend parcours met flink wat hoogtemeters.

Sterk team
We vinden elkaar snel, de sfeer is ontspannen. En dat is eigenlijk bij al onze divisiewedstrijden het geval. Niet zo gek natuurlijk, want we hebben een prima team. Met original gansters Hannie en Laura, met “diesels” Fenna en Madeline (wel met een turbo-stand trouwens), met de gretigheid van Carola en Natasja, met comeback kid Aafke en met “doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg” Annemiek en Ellen hebben we altijd een sterke opstelling. En een positieve sfeer.

Racen met een glimlach
Waar het bij de mannenteams vaak stressvol is, met blessures, invallers, misgelopen wissels, hectiek bij de boeien, lastig te vinden parcoursen en blauwe kaarten, gaat het in het damesteam heel anders. Er wordt sportief en geconcentreerd geracet en gewisseld. Ontspannen snel, met een glimlach. En dat werkt! Niet alleen gezelligheid op de wedstijddagen en trainingen, maar ook stabiele uitslagen in de afgelopen vier wedstrijden.

Op naar Roermond
Op zaterdag 14 september is de laatste divisie-wedstrijd in Roermond. Daar komen alle divisies samen, dus kun je zowel de dames als de mannen van de derde, tweede, eerste en eredivisie aanmoedigen bij hun dubbele supersprint. Gegarandeerd spektakel!
Of je kunt zelf starten in één van de individuele series natuurlijk. Na afloop wordt er een BBQ georganiseerd.
Dus wil je ons een keertje echt in actie zien, kom dan naar Roermond. Je herkent ons gemakkelijk: cool and collected, en we racen met een glimlach. 😊

Na een succesvolle wedstrijd in Oss stonden de mannen van de derde divisie weer te trappelen om van start te gaan. Een compleet andere opstelling (want Ferdi viel in bij de tweede divisie) waarvan André, Emiel en Niels vorig jaar al de Maasbandijk rond Wijchen onveilig hadden gemaakt. Vooraf waren de verwachtingen dus hooggespannen en had iedereen er zin in.

Allereerst wat uitleg bij de titel: Na onze mooie prestaties in o.a. Almere, Waalwijk en Oud-Gastel, waardoor we op een mooie 2e plaats in de tussenstand staan, werd echter in aanloop naar de wedstrijd in Oud-Gastel al duidelijk dat onze teamcaptain Remi voor de wedstrijd in Stein een flinke uitdaging had om voldoende atleten aan de startlijn te krijgen. 

Remi kwam 2 weken voor Stein er achter dat hijzelf helemaal niet kon starten, want met de kinderen ging hij op fietsvakantie. Verder binnen ons team waren er weinig opties: of op vakantie of geblesseerd. Met hulp van andere teamcaptains werden verschillende opties doorgenomen. Uiteindelijk was Ferdi bereid om te starten in Stein. John had voor het 3e divisieteam andere opties die konden starten voor hun wedstrijd in Wychen. Allebei de divisie-wedstrijden vonden op dezelfde dag plaats.

Opdracht was duidelijk: in Stein met Albert, André en Ferdi starten en de wedstrijd finishen en hopelijk met goed resultaat, zodat we niet teveel gingen zakken in de tussenstand en in Roermond mee kunnen blijven doen voor het podium in het eindklassement. 

Om 07:30uur in de auto, rond 09:15uur aangekomen om startnummers/chips op te halen bij het aanmeldbureau. Nummers op helm, startnummer opspelden, Ferdi bellen, elkaar vinden en vervolgens naar de start, welke aan de haven is in Stein, waar zowel het zwemmen en wisselzone is. Gelukkig had Albert de dag daarvoor op google earth al een verkenning gedaan van het fiets/loopparcours en vonden we vlot de weg naar de haven. Inchecken, fietsen/fietsschoenen/loopschoenen/overige accescoires klaar zetten. Geen tijd meer voor inlopen of andere vorm van warming up, want we hadden nog ongeveer 15 minuten voor de start, dus nog snel zonnebrand op (jazeker, het was voor 09:00uur gestopt met regenen en verwachting was dat de zon er doorheen zou komen. Dit gebeurde ook een aantal x tijdens de wedstrijd) en wetsuits aan.

5 minuten voor de zwemstart stonden we klaar, gingen we te water, nog een paar slagen ingezwommen en vervolgens op lijnen voor de start. Om 10:30uur klonk het startschot en waren we vertrokken voor 2x een driehoek zwemmen tussen 3 boeien. Na 1500 meter zwemmen, klommen we via de trap eruit en rennen we naar de wisselzone. Albert en André kwamen gezamenlijk in een groepje (21e tot 28e positie) uit het water. Ferdi kwam 35 seconden later uit het water. 

In de lange wisselzone (echt lang), was het oriënteren toch lastiger dan van te voren gedacht, want overal aan de linkerkant stonden bomen/struiken die op elkaar leken, bij elke verschillende afstand stonden dezelfde blauwe rekken met overal 1 oranje prullenbak, die precies op zelfde plaats t.o.v. het rek stond (wij stonden met onze fietsen ook t.h.v. een prullenbak). Bij de fiets aangekomen merkte ik dat mijn badmuts en bril 15 meter terug op de grond lagen. Normaal laat je dit liggen, maar omdat het een teamcompetitiewedstrijd is, slaat toch even wat twijfel toe en besluit ik meteen om terug te rennen en beide voorwerpen op te rapen. Ferdi komt eraan, begint te twijfelen, omdat ik terug ren en denkt: Albert is te ver doorgerend, we moeten terug. Gelukkig zie ik dit snel bij Ferdi en roep dat hij door moet lopen, ik raap snel mijn badmuts en bril op en ren terug naar mijn fiets. Vervolgens helm op, fietsbril op.....fietsbril.....waar is mijn fietsbril?.....oh, nee, vergeten klaar te leggen...gaan we zonder door of.... waar is mijn tas...oh, die ligt 3 meter verder op het muurtje.....Ik bedenk me niet verder, open mijn tas en pak mijn fietsbril en vervolgens mijn fiets en ren naar de bike-out (dit alles vind plaats binnen 30 seconden, maar was allemaal niet nodig geweest bij eerder op tijd in de wisselzone zijn en checken of je alles hebt klaar liggen). André is ondertussen al vertrokken, dus snel achter hem aan in de achtervolging.

Fietsen ging lekker, mooi parcours: een afwisseling van 9a10km vlak rijden, Slingerberg op, interessante afdaling met wat bochten richting Elsloo. De ene scherper en minder goed aangegeven dan de ander, verkeersdrempels en rotondes en een 360 graden in keerpunt bij het finishterrein in Stein om vervolgens weer richting de haven te vlammen voor de volgende ronde. 

André na 10km bij 1e x Slingerberg bijgehaald en daarna samen verder gereden. Helaas kreeg André een blauwe kaart, wegens vermeend stayeren in een lastige situatie bij het 270 graden keerpunt in het centrum (veel atleten gaan daar in de remmen wegens de rotonde en de verkeersdrempels). Laten we het erop houden wat wij dit "streng gejureerd" vonden.

In de wisselzone weer aangekomen, hield deze bijzondere wedstrijd voor mij nog niet op. Fiets weg gezet, sokken aan (ja, we gingen toch 11 km of meer heuvel op/af rennen, dus wilde ik niet risico nemen op blaren), schoenen aan, petje mee, ik loop weg en wil mijn pet opzetten...oh, wat een beginner ben ik, toch🤭...nog mijn helm op. André ziet dit gebeuren en moet er kostelijk om lachen. Gelukkig ben ik nog maar 3 meter van mijn fiets verwijderd, dus helm af en bij fiets gelegd en weer snel door. Samen met André richting run out. Bij de penalty box nemen we afscheid, want André moet hier zijn penatly pakken. 

Als 16e loop ik T2 uit, maar meteen heb ik aansluiting bij nr 15 en zie de 14e een paar meter verder voor me lopen. Via de havenstraat lopen we omhoog en laat ik deze atleten achter me. Via een paar afslagen linksaf (Wilhelminaplein) en rechtsaf (Kruisstraat), die niet staan aangegeven komen we uit op de Valderstraat. Dit is na het aanloopstuk van 1 km het loopparcours waar we straks nog 3x langs komen.  Eerst richting keerpunt bij de finish en daarna via de Valderstraat/Kruisstraat/Kelderstraat weer heuvelaf naar het lusje rondom stukje bos/weide vlakbij het water. Na het keerpunt bij de finish zie ik André aan de andere kant van de straat omhoog lopen en beginnen aan zijn 3x 3,5 km lopen.

Het lopen was zwaar. Je loopt eigenlijk heuvelop/heuvelaf, kort lusje vlak langs het water en dan weer heuvel op richitng finish. Albert bleef rond positie 14 lopen en verloor helaas net de eindsprint voor de 13e plaats (het verrassingseffect werd wellicht te niet gedaan door rechttrekken startnummer🤣). André was als 22e begonnen aan het lopen en rukte op naar de 17e plaats. Ferdi begon als 44e aan het lopen en werd in laatste meters in de eindsprint naar buiten geduwd, maar hij kon nog wel nr 36 pakken, maar helaas bleef nr. 34 uit zijn greep. Kortom een mooie 35e positie.

Na de finish nog napraten met andere atleten. Ervaringen over bewegwijzering, veiligheid parcours worden uitgewisseld en meningen worden gedeeld. Snel rekenen we ons teampuntentotaal uit en weten we dat we geen podium hebben, maar uiteindelijk behalen we een prima 5e plaats en was dit gezien de omstandigheden en ervaringen tijdens de wedstrijd het maximale haalbaar. Vooraf hadden we dit gehoopt, dus toch dik tevreden, want we doen het beter dan onze directe concurrenten en blijven op de 2e plaats staan in de tussenstand.

Op naar Roermond voor de teamcompetities finale (zaterdag 14 september) !

 

Ik schrik van de onverwacht luidde koeienbel. Een gejuich volgt. Ik druk op de startknop op mijn horloge en trek mezelf in gang met een paar ferme slagen. Het is nog relatief donker als de Swissman om 05.00 ’s ochtends begint…

Ik merk dat ik in mijn enthousiasme wat te hard van start ga en probeer mezelf wat te kalmeren. Met elke keer dat ik op kijk zie ik tussen de maaiende armen en spetters door een 100-tal oranje zwemboeien voor me uit dobberen. Waar is dat licht waar we op af moeten zwemmen? Ik besluit maar gewoon de rest van de zwemmers te volgen. Ik ben al wat meer in mijn slag gekomen als ik mijn horloge voel trillen, de eerste 500 meter zitten er op.

Al zwemmend dwalen mijn gedachten af: Wat doe ik hier eigenlijk, hoe ben ik hier beland? Ik denk terug aan Ironman Maastricht in 2022, wat de kers op de taart was geweest van mijn start in de triathlonsport. Ik had een aantal jaar daarvoor gezien hoe, op het oog normale mensen, de, op dat moment voor mij, ongrijpbare afstand van de hele triathlon hadden weten te voltooien, en vond voor mezelf de uitdaging om dat ook de bereiken. Na wat training en voorbereiding had ik dat ook weten te realiseren in Ironman Maastricht. Echter had ik nog genoeg energie over gehad om na de finish nog wat door Maastricht te lopen en de rest van de avond bij de finishlijn te staan om de laatste atleten binnen te halen. Het moet dus zwaarder zijn wilde ik mezelf echt kunnen uitdagen was mijn conclusie geweest. Niet lang daarna was het idee van een extreme triathlon begonnen met broeien. In 2023 begon het weer te kriebelen en was ik aan het kijken naar de Xtri in Oostenrijk, totdat een zekere Marcel B. mij de Swissman had aangeraden. Het had er prachtig uit gezien op de website, totdat ik las dat je ingeloot moest worden. 250 startplekken waarvan slechts 125 voor internationale atleten. Dat gaat natuurlijk nooit lukken had ik gedacht. Maar in de gedachte van niet geschoten is altijd mis had ik me toch maar ingeschreven. Ik was dan ook zeer verbaasd dat enige tijd later ik de bevestiging kreeg dat ik was ingeloot. Twee minuten later was mijn ticket betaald en mijn deelname aan de Swissman bevestigd. Zo was het dan ook gekomen dat ik deze ochtend om 2 uur was opgestaan. Ik wat Italiaans brood met jam had weggewerkt. Samen met mijn support team(vriendin Suzan, André, Lisyanne en broertje Rik) in de auto was gestapt om van de camping in Cannobio naar de start in Ascona te rijden om vervolgens, met mijn wetsuit al aan, samen met 236 andere atleten, aan boord te gaan van de boot die ons naar Isole di Brissago, het eiland waar gestart zou worden, zou brengen.

Ik moet niet vergeten te genieten, denk ik. Elke keer dat ik adem haal zie ik de ruige bergen die Lago Maggiore omringen langzaam aan me voorbij glijden. Verlichte huizen liggen als speldenknoppen tegen de bergen geprikt. Als ik voor me kijk zie in de verte de bomen van Ascona, waar we het water uit moeten. Ze lijken nog niks groter te zijn geworden. Bij de start was het redelijk windstil geweest, maar hier op het meer lijken de golven toe te zijn genomen. Het licht waar we op af moeten zwemmen is inmiddels goed zichtbaar en ik probeer hier recht op af te koersen. Regelmatig lijkt de watertemperatuur te veranderen, waarbij er wel een verschil van 10 graden lijkt te zitten tussen de ene en andere plek. Even later kruipt de zon over de bomen, precies boven het punt waar wij het water uit moeten. Het gevolg is dat ik niet meer kan zien waar ik heen moet. Had ik nu toch die bril met getinte glazen maar op gedaan. Ik besluit maar gewoon vooruit te zwemmen en wel te zien waar ik uit kom. Opeens verdwijnt de zon achter een voor anker liggende zeilboot waar ik nu enkele meters vanaf ben. Ik zie de finish van het zwemmen een 30 meter schuin naar rechts voor me. Ik heb soepel gezwommen denk ik en verwacht een tijd van rond de 1u10. Als het water uit strompel kijk ik op mijn horloge. 1u30, oei..

Na een stuk snellere wissel dan de gemiddelde Swissman deelnemer zit ik op de fiets. Hier voel ik me meer thuis. Ik moet me hier ook inhouden om niet te hard te starten. Ik blijf in de buurt van een atleet fietsen met een schappelijk tempo zodat ik niet te hard van stapel loop. Na het wat bochtige vertrek uit de stad is het veelal rechtdoor en trapt het lekker weg. Het echte klimwerk zou op zo’n 70km moeten gaan beginnen, met als eerste uitdaging de Gotthard Pass. Onderweg staat mijn support team op verschillende locaties klaar om mij te voorzien van de vooraf ingeplande voeding en drinken. Rond de 60km voel ik de benen al wat zwaarder worden. Oei, dat is wel erg vroeg, denk ik. Heb ik wel genoeg getraind? Ik had deze keer niet samen gewerkt met een coach en had besloten het zelf te proberen. De trainingen waren af en toe iets enthousiaster ingepland dan uitgevoerd. Ook het Nederlandse weer had niet erg meegeholpen. Die gekneusde rib waardoor ik 3 weken niet had kunnen lopen en zwemmen tijdens het laatste trainingsblok was ook niet ideaal geweest. Maar toch had ik wel wat uren gemaakt en was ik na de laatste langere trainingen nog redelijk fit geweest. De voorbereiding was dus redelijk verlopen. Ik moet het er maar mee doen concludeer ik.

Niet veel later draai ik de bijna 200 jaar oude Tremola weg van de Gotthard Pass op. Over de kinderkopjes en door de haarspeldbochten hobbel ik naar boven. Ik zit al snel op het lichtste verzet. Gelukkig had ik twee weken ervoor nog een andere cassette op mijn fiets gemonteerd, waardoor ik nu een lichter verzet op mijn fiets heb, ook al zou dit volgens de fietsenmaker officieel niet passen. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik af en toe naar de omgeving moet kijken in plaats van naar de hobbelige weg voor me. Elke keer dat ik op kijk ontvouwt zich een prachtig uitzicht met altijd wel ergens een waterval in de buurt. De sneeuw aan de zijkant van de weg verraad dat de top nadert. Bovenop gekomen is het snel een jasje aan om over de brede wegen aan de andere kant naar beneden te zeilen. De Furkapass is de volgende pukkel waar we overheen moeten. Met 2460 meter ook gelijk het hoogste punt voor vandaag. Officieel is de pass pas open sinds de vorige dag. De brede weg rolt een stuk soepeler dan de Gotthard Pass, maar de hoogte gaat me ook niet in de koude kleren zitten. Hoe dikker de laag sneeuw wordt aan de zijkant van de weg, hoe lager het wattage dat mijn fietscomputer aangeeft. Al harkend kom ik ook boven op de Furkapass. Weer het jasje aan en naar beneden. In de afdaling rij ik achterop een file van auto’s. Een stuk sneeuw is naar beneden geschoven en heeft de weg geblokkeerd. Gelukkig kan ik langs de auto’s zoeven en tussen de brokken sneeuw door die nog op de weg liggen. Nu volgt enkel nog de Grimsel Pass. Met zo’n 500 hoogtemeters een lachertje vergeleken met de eerdere 2 klimmen. Mijn support team staat nog in de file achter de lawine, dus ik hou voor deze klim mijn jasje maar aan. Niet ver onder de top zie ik al grijze wolken samentrekken. Vanaf de top van Grimsel Pass is het nog zo’n 44km tot ik mag gaan lopen. In de afdaling spat smeltwater dat over de weg loopt tegen mijn benen, mijn schoenen zijn doorweekt met ijswater. Niet veel later barst ook de regen hevig los. Ik kijk iets vaker dan slim is hoever het nog is tot de tweede wissel. Inmiddels redelijk doorweekt ben ik blij als ik de wisselzone eindelijk zie opdoemen. Ofja wisselzone, een parkeerterrein met een Swissman vlag.

Onder een dak van een houten hutje kleed ik me een beetje om. Voor de vorm doe ik nog droge sokken aan, 20 meter verder zijn deze weer doorweekt. Ik ben blij dat vriend en officiële supporter André de hele marathon met mij meeloopt. We gaan al snel een steile klim omhoog. De benen branden maar hierdoor ben ik wel gelijk weer warm. We lopen via een pad onder een waterval door, waar het water met oorverdovend lawaai naar beneden buldert en wegstroomt, nog versterkt door regenval van de voorgaande dagen. Dan dalen we weer af en lopen we langs de felblauwe Brienzersee. De regen is inmiddels gestopt en het jasje kan weer uit. De route slingert over voornamelijk gravel paden langs riviertjes en watervallen tot we na 34km aan de voet van de kleine Scheidegg komen. Vanaf hier is het nog 8km lopen en 1000 meter stijgen. Hier wordt ook gecontroleerd op verplichte warme kleding. We zien vanaf hier het pad direct steil omhoog lopen. Aan het begin staat er nog een stukje reling, waarmee ik mezelf omhoog hijs. Al snel gaat het pad van asfalt over in gravel en gras en is naar boven hiken het enige wat nog rest. Hier en daar ligt of zit er een deelnemer in het gras. We hebben er nog aardig de pas in en rapen nog wat mensen op. Al lopend trek ik enkele keren nog een extra laagje aan, want hoe hoger we komen hou kouder het wordt. Halverwege zien we dat we nog net voor 22.00, dus onder de 17 uur, kunnen finishen en proberen we de vlakkere stukken nog wat te rennen. Het begint al flink te schemeren als we in de verte de koeienbellen en het getoeter van de finish horen. Met een luidruchtige Italiaanse deelnemer vlak achter me ren ik nog een trap op en hobbel ik, met mijn supporters vlak achter me, 16 uur en 52 minuten na de startbel, tussen de vlaggen door die de finish van de Swissman signaleren.

Ik krijg na de finish een kop warme bouillon in mijn handen gedrukt en blik samen met mijn supporters terug: Het was echt een prachtige beleving in een prachtige omgeving. Maar ik realiseer me ook dat ik me nog relatief goed voel... dus... whats next?

Het vlindereffect is de sterke gevoeligheid van systemen voor verschillen in beginvoorwaarden. Dit holistisch idee speelt een belangrijke rol binnen de chaostheorie. De naam is gebaseerd op een metafoor die in 1961 werd gebruikt door de wiskundige en meteoroloog Edward Lorenz om aan te geven dat de vleugels van een vlinder in Brazilië maanden later een tornado in Texas zouden kunnen veroorzaken.

Begin mei was er een grote brand bij een distributiecentrum aan de Kanaalstraat in Oss.  Na een dag blussen bleek de brand nog steeds niet onder controle, meldde de veiligheidsregio. Een week later zaten de omwonenden nog in de stank van roet, bedorven vleeswaren, verbrand isolatiemateriaal en rubber. Het kanaal vormde een mooie opvang voor al het bluswater.

Daar stonden we dan met ons ijzersterke zwemteam aan de start in Oss. De vrijdag de week ervoor had de organisatie voor het eerst in haar lange geschiedenis haar triathlon om moeten zetten naar een run-bike-run: “De organisatie heeft na overleg met waterschap, gemeente en GHOR besloten het zwemonderdeel te schrappen.”

In Huize Driessen schoot iemand direct in een wak, in een ander Kamp werd druk overleg gepleegd met ervaren loopcoaches. “Wat doe je met die eerste 3 kilometer in een run-bike-run?” Kies je voor de tactiek van de verschroeide aarde, of ga je voor de winst op de laatste 5? Is allebei mogelijk?

Op dinsdag appte TC Taale nog: “Vergeet je de badmutsen niet?” Uiteraard werden ze vanuit een Pavlov-reactie klaargelegd, om na een dag of drie te bedenken dat dat wellicht een overbodige actie zou zijn…

Daar stonden ze dus: Ferdi, Laurens, Richel en Hans. Klaar voor de sprint op het industrieterrein van Oss. Gespannen koppies zonder badmuts met een hartslag net boven die van het Rotterdam Hardcore Terror Corps.

Zoals verwacht bleek Ferdi de sterkste loper. Als eerste weg, als vierde overall in de wisselzone. Op gepaste afstand onze drie sterke fietsers. Racend gingen Laurens en Richel va-banque. Dat was wel even wennen voor Richel, hij vond het allemaal maar onrustig druk in de wisselzone: “Dat ben ik normaliter niet gewend als ik uit het water kom.” Laurens stond zowaar direct bij zijn eigen spullen en kwam mede daardoor na het fietsen als eerste Dordtenaar de wisselzone in.

Ferdi had zich na een ‘Breakfast at Tiffany’s’ bedacht dat hij zich de komende tijd wat meer moest gaan toeleggen op het fietsen. Hans, Richel en Laurens bleken zijn mening na deze sprintafstand te delen.

De laatste 5 kilometer rennen bracht onze mannen weer een stuk dichter bij elkaar. Hans bleef heel na zijn belachelijk harde start bij het eerste looponderdeel. Laurens ging va-tout op het laatste stuk: “Het gaat mij om alles’, dus ik zet alles in.” Ferdi liep met 18:19 op de 5 km zo’n 50 triatleten voorbij alsof het niets was en Richel voltooide met een gemiddelde snelheid van 21,36 km/uur zijn drie onderdelen van deze sprint-triathlon. Een gemiddelde dat bij een “gewone” zwemsprint nooit mogelijk was geweest.

Met een plek in de top-10 en de allermooiste foto van de dag werd naar huis gereden. Sommigen kozen als tussenstop een troosteloze shoarmatent, de romantici kozen voor elkaar:

“She said, "I think I remember that film, and as I recall, I think we both kinda liked it."

And I said "Well, that's one thing we've got."

 

Voor de uitslag van de wedstrijd hier klikken.

Afgelopen zondag was het weer zover: de 3e wedstrijd in de Eredivisie en tevens ook het NK sprint triathlon met een zeer sterk deelnemersveld!

Om 13:00uur zou de start plaats vinden. Rechts lagen o.a. de mannen van Veenendaal met Mitch Kolkman, Hidde Mollee en de Goené-broers. Vaak gaat iedereen hierbij in de buurt liggen en krijg je een wasmachine, dus onze mannen maakte de keuze om links te gaan liggen, waar het iets rustiger is en je meteen ruimte hebt om je slagen goed te kunnen maken. Om 13:00uur was het startschot en begon het zwemgeweld. Tot het keerpunt lagen onze mannen er goed bij tussen plek 10 en 20. Echter net na het keerpunt kreeg Thomas te maken met wat klappen op zijn benen en een voet van een voorganger die tegen zijn bril aan kwam, waarna hij minder zicht had en vooral bezig was met volgen i.p.v. de voeten kunnen volgen van snellere zwemmers.

Bij de swim-exit zagen we dat de NL-toppers zoals Mitch Kolkman, Jesse Cuijpers los lagen op Ian Pennekamp en Menno Koolhaas en daarna de rest volgde met de overige atleten van Veenendaal, de Boscher-broers van Groningen en Sem Lazeroms van Trihalis.  Max, Jeroen en Ben hadden op deze groep ongeveer 30sec achterstand. Thomas helaas nog wat meer en die zat daar ongeveer 40a45seconden achter.

Op de fiets was de wedstrijdsituatie 3 ronden lang: (1) een kopgroep met Kolkman en Cuijpers achtervolgd door een 2-tal: Koolhaas en Pennekamp op 10a15seconden. Daarachter reed het groepje met de 3 overige atleten van Veenendaal, Boscher-broers van Groningen, Sem Lazeroms van Trihalis en Seppe de Graef van Spijkenisse.    Ben, Max en Jeroen reden hier in een grote groep vlak achter (1minuut achter op kopgroep). Thomas reed in een andere groep daar weer achter.

In de 4e ronde kwamen de 2-tallen vooraan bij elkaar wat resulteerde in een kopgroep van 4. De 2 groepen daarachter kwamen ook bij elkaar. Dit scenario was interessant, want daarmee had TV Dordrecht ook 3 atleten bij de eerste 20 in de wedstrijd, waardoor een teampodium mogelijk was. Veenendaal was ook deze wedstrijd weer een klasse apart met 3 atleten bij de eerste 7 en pakte ook deze keer de 1e plaats met het team.

Echter onze mannen kwamen op het looponderdeel in een mooie strijd terecht met Hellas en Trimates voor het teampodium. Jeroen liep naar een schitterende 8e plaats overall op het NK. Waarmee hij ook de eerste fulltime werkend triathleet op het NK was😉! Meteen daarachter kwam Ben op de 9e plaats. Max had het zwaar met lopen en was niet bij machte om in de laatste 2,5km de 2e en 3e atleet van Trimates (van Werch en Feenstra) en de 3e van Hellas (Siwar Kool) bij te houden. Thomas liep een uitstekend looponderdeel, maar helaas was hij met 1 minuut achterstand t.o.v. de groep van Ben, Max en Jeroen begonnen aan het looponderdeel. Ondanks de 8e looptijd van de dag, waarmee hij achter Max, die 15e werd, de 16e plaats behaalde bij de finish, waren de mannen van Trimates en Hellas ons voor gebleven bij de finish.

Uiteindelijk was de daguitslag: 1 Veenendaal 14pnt, 2 Trimates 27pnt, 3 Hellas 29pnt en 4e TV Dordrecht 32pnt.

Na afloop waren er tevreden gezichten, maar ook een enkeling die het gevoel had dat er wellicht meer in had gezeten. Echter als je de uitslag analyseert en vergelijkt met eerdere Eredivisie wedstrijden en dus de eerste 4 atleten op het NK weg laat (deze atleten namen deel vanwege de NK titel. NK Sprint en OD zijn nu eenmaal ook onderdeel van de Eredivisie competitie), dan krijg je een geheel andere uitslag. Deze zou dan in het voordeel van TV Dordrecht vallen, maar "Wat als" telt niet in de sport, maar wel lekker voor de mentale boost👍.

Kortom de mannen hebben weer goed gepresteerd in een sterk deelnemersveld. In de breedte zijn wij 1 van de sterkste team in de Eredivisie, dus dat biedt weer volop kansen voor de volgende wedstrijd.

Op naar het NK Olympic Distance in Klazienaveen op zaterdag 13 juli.

Ik hoor het mezelf nog zeggen... "Een hele Xtreme? Nee, dat zie ik mijzelf echt niet doen." We waren op Corfu, waar René diezelfde dag een geweldige prestatie wegzette en de XTRI Greek Hero won. Ik zelf had in de maand ervoor mijn eerste Xtreme ervaring op gedaan in Montenegro, bij de Black Lake Solo Point Five (een halve Xtreme triathlon). René zijn overwinning op Corfu triggerde me blijkbaar toch dusdanig, dat ik me nog geen dag later inschreef voor de ballot van de Celtman.

De Celtman is één van meest populaire Xtreme Triathlons van XTRI, waar je voor ingeloot moet worden om mee te doen. Stiekem wisten we eigenlijk wel, dat de kans dat ik ingeloot zou worden vrij groot was. Er wordt namelijk gestreefd naar een percentage van 25% vrouwelijke deelnemers en (how strange..) zijn er veel meer mannelijke triathleten die zich inschrijven voor dit soort wedstrijden dan vrouwelijke. Ongeveer een week later was mijn lot bezegeld: "Congratulations! You have succesfully registered to CELTMAN! Extreme Scottish Triathlon 2024 (XTRI World Tour)".

Ik ben met regelmaat voor gek verklaard. "De Celtman als je eerste full distance triathlon?! Kun je niet beter beginnen met Almere of iets?". Begrijpelijke reactie, maar ik had mijn zinnen gezet op de Schotse Highlands en tja, waar je mee omgaat raak je nou eenmaal mee besmet...

Zwemmen

3.4 km zwemmen van Inverbain terug naar T1 in Shieldaig. Het water was 11 graden. Koud, maar daar had ik me op ingesteld. Jellyfishes? Ongetwijfeld aanwezig. Er werd gesproken van een ‘outgoing tide’, wat zou betekenen dat we grotendeels tegen de stroming in zouden zwemmen. De zwemstart was om 5AM. Dat moment in het ‘sheep shit field’ onder het brandende Celtman logo met de traditionele Schotse muziek, was magisch! Het zwemmen ging me goed af en ik kwam na 1 uur en 5 minuten (licht zwalkend) het water uit in Shieldaig.

Fietsen

200 km met 2300 hoogtemeters. Je kan zeggen wat je wilt, maar 200 km is gewoon een eind. Maar daar heb je voor getraind. De weersomstandigheden met fietsen waren dik prima, de route was schitterend en het continu zien van mijn super supportteam (René en mijn tweelingzus Samantha) maakte dat de kilometers voorbij vlogen. De laatste 30 km voelden mentaal lang, maar ik was bijna bij mijn favoriete onderdeel aangekomen. En ik hoorde René zijn woorden in mijn hoofd: aan alles komt een einde.  

Lopen

42 km met 1500 hoogtemeters. Hier zou het onderscheid gemaakt gaan worden tussen het felbegeerde blauwe shirt of witte shirt. Om het blauwe shirt te halen, moet je binnen 11 uur bij T2A (18 km op het loopparcours) zijn, onderaan de Beinn Eighe. Van te voren wisten we dat het spannend zou worden of ik dit zou halen. Maar ik lag op schema en het lopen is doorgaans mijn sterkste onderdeel. Desondanks vielen de eerste 5 km van het lopen ontzettend tegen. Het pad (als je het al zo kon noemen), was enkel- (en soms knie)diep in de modder en ik kon er amper lopen, laat staan hardlopen. Ik wist dat het pad vervolgens heuvelopwaarts zou gaan en de moed zonk me in m’n schoenen. Eenmaal bovenaan de heuvel kwam de regen met bakken uit de hemel en ik besloot er alles aan te doen om vóór 4PM bij T2A te zijn. De laatste 3 km tot T2A waren asfalt en ik had 14 minuten over. Diep in het rood, hartslag maximaal. Maar ik haalde het op de minuut!! De beloning was het zo waard: 16 schitterende kilometers over de extreme Scottisch munros samen met René. Oprecht Xtreme waardig. Na 5 uur kwamen we de bergen uit en mocht ik de laatste 8,5 km terug naar de finish Torridon samen met Sam uithobbelen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe waardevol en bijzonder het voor mij voelde om naast René, ook mijn tweelingzus deze dag erbij te hebben.  

Wat een geweldige reis is het geweest. De maanden van voorbereiding zijn achteraf voorbij gevlogen en hoewel de lange trainingsweken (soms van 20 uur) soms voelden als een 2e baan, heb ik er ontzettend van genoten. Heel indrukwekkend en inspirerend om te voelen hoe je lichaam met de dag sterker wordt. Dit smaakt zeker naar meer!

Zondag 9 juni 2024 was het weer zo ver: race 2 in zowel de 1e divisie Zuid en de Eredivisie.

Om 11:30uur zwommen Bryan, Lennard, René en Dennis weg voor hun sprint triathlon (750m-20km-5km). Bryan en Lennard kwamen bij de eerste 10 uit het water. René zette 25 seconden later voet aan wal. Dennis had wat meer tijd nodig. Na het aanrijstuk, een 180 graden bocht naar rechts met kort daarna 180 graden bocht links om te beginnen aan het heen&weer parcours op de Eindhovense weg, zag Bryan dat hij los lag en dat ze achter hem naar elkaar keken wie er ging rijden. Bryan aarzelde niet en dacht: we gaan de vorm eens testen voor ironman Klagenfurt en de fietsbenen werden aangeslingerd (er zijn wat TVD'ers die dit wel eens hebben meegemaakt, die weten wat dit betekent 😉). Bryan zijn solo-attack was begonnen en er was maar 1 achtervolger die hem op het loopparcours pas zou terug zien. Daarachter zaten Lennard en René mooi controlerend mee in de 1e groep. René probeerde nog een uitlooppoging op einde, maar werd teruggehaald door overige atleten.

Toen Redmer en Albert aankwamen met de auto was Bryan met een voorsprong van 50seconden begonnen aan het looponderdeel. Met aanmoedigen van onze kant spoorde we Bryan, Lennard, René en Dennis aan om er alles uit te halen. De mannen lagen goed in de wedstrijd en daarmee werd, net als in Arnhem, de teamoverwinnning behaald (Bryan 2e, Lennard 7e, René 14e en Dennis 50e). 

https://www.dropbox.com/scl/fi/1yyb04ehluobsf2qv46h7/2024-1eD-zuid-M-uitslag-wed-2-Weert.pdf?rlkey=4gfcmlsibctj4lz037j6gn3bc&e=1&dl=0

Volgende wedstrijd voor de 1e divisie is op zaterdag 29 juni in Zeewolde (OD-non-stayer-afstand)

 

De dag was dus al goed begonnen voor de armada van TV Dordrecht en daar konden de mannen (Ben, Max, Jeroen en Thomas) van ons Eredivisie team een vervolg aan geven. Voor hun stond om 14:45uur (wat uiteindelijk 15:05 werd) een niet-alledaags format op het programma. Een dubbele superprint, waarbij je aan één stuk gaat zwemmen-fietsen-lopen-zwemmen-fietsen-lopen (350m-7km-1,5km-350m-12,7km-1,5km).

Ben, Jeroen, Max met daarachter Thomas lagen bij de start goed gepositioneerd en zwommen goed weg. Door de stroom tegen en de smalle vaart (15m breedte) wordt het begrip "de wasmachine" bij triathlon realiteit. Thomas had de pech dat hij daar middenin zat en moeite had om vrij water te vinden om hard te kunnen zwemmen. Jeroen, Ben en Max hadden daar minder last van. Jeroen kwam zelfs met de kop als 4e uit het water met een paar seconden later Ben en Max. 

Na snel wisselen (wetsuit uit, helm op, fiets pakken, rennen met fiets aan de hand), waarbij Jeroen Ben de helpende hand toestak om zijn wetsuit uit te krijgen (die was helemaal vacuüm getrokken) gingen deze 3 TVD-toppers, met hun badmuts en zwembril hun trisuit weggestoken, meteen mee in de kop van de wedstrijd. Met wind mee op het fietsparcours snelde ze weer terug naar T2 om daar de loopschoenen aan te trekken en de achtervolging in te zetten op o.a. de VZC'ers, trimates, Groningen en trihalis. Thomas had ondertussen zijn duivels ontbonden op de fiets en had met de 6e fietstijd het gat tot de 1e groep verkleind tot ongeveer 15 seconden en stoof ook weg voor zijn 1e run.

Terugkomend in T3, werden de badmutsen en zwembrillen opgezet en doken de mannen als 11e, 14e, 15e en 18e binnen 15seconden van elkaar het water in voor de 2e x 350m zwemmen. Nu brak het moment aan voor teamcaptain Albert om de fietsen in de juiste versnelling, fietsschoenen, fietshelmen en loopschoenen weer klaar te zetten voor de T4 wissel (zwem-fiets) met vooraf genomen foto's, elastiekjes in de broekzak en assistentie van Bryan werd dit klusje geklaard binnen 5 minuten. Dit was net op tijd, want 30a40seconden later kwamen de mannen weer uit het water.

Jeroen (8e), Ben (14e) en Max (17e) rende naar hun fietsen toe. Nu kon de badmuts/zwembril wel in de box (niet meer nodig), snel de fietshelm weer op en op de fiets achter de andere atleten aan om de koploper Niels van Lanen (van VZC) bij te halen. Thomas had iets meer achterstand opgelopen na 2e x zwemmen en kwam vervolgens in de 2e groep op het fietsparcours.

Tijdens 2e x fietsen konden Ben en Jeroen mooi standhouden in 1e groep. Max had geen aansluiting kunnen vinden en was nu bij de groep waar Thomas in zat beland. Thomas had wederom de fietsbenen boven getoverd op de fiets en sleurde op bepaalde momenten met 58km/u gemiddeld op kop van de groep om deze dichterbij te brengen bij de kopgroep (zoals Thomas zegt de race is vooraan). Zelfs deze snelheden waren voor Max pittig, maar hij hield stand in deze groep.

Na 12,7km knallen op de fiets, denderde de 1e groep van 11 man terug in T5. Ben had snel zijn loopschoenen aan en begon als 8e aan het lopen. Jeroen volgde kort daarachter en ging de wissel uit als 14e met een kleine achterstand op de atleten voor hem. Thomas en Max kwamen 35a40 seconden later aan in T5. Thomas maakte een snelle wissel en knalde in zijn loopschoenen en Max volgde enkele seconden later. 

De laatste 1,5km was het alles geven wat er nog in zat en proberen zoveel mogelijk atleten voor je in te halen. Ben, Jeroen en Thomas haalde een aantal triathleten van andere teams in. Uiteindelijk bereikte onze mannen als 6e (Ben), 8e (Jeroen), 15e (Thomas) en 18e (Max) de finish, wat resulteerde in een schitterende 2e plaats met het team in de daguitslag!

Dit alles werd gevierd met een limburgse vlaai op het podium, een mooie zonneklep en een bloemetje voor het thuisfront. Daarna hadden de mannen ook nog een heerlijke ijsje verdiend en werd deze net als de vlaai snel verorberd (beetje op de manier zoals Greg LeMond dat eind jaren 80 deed in de TourdeFrance met hamburgers, ijs, milkshakes. Snelle koolhydraten en eiwitten voor snel hersel). 

https://www.dropbox.com/scl/fi/wi2hlj45oaboq3gw1fbzd/2024-Ere-M-uitslag-wed-2-Weert.pdf?rlkey=o4f1du6og7s2e4auxhi3ts5g5&e=1&dl=0

Op naar de 3e wedstrijd in Rotterdam op 23 juni wat tevens ook meteen het NK sprint triathlon is.

In de tussenstand staat het 1e divisie team in de 1e divisie Zuid 1e en ons Eredivisieteam staat 2e.

Na ons geslaagde rentree in de Nederlandse Triathlon Teamcompetitie in Almere Haven, mocht TVD dames 1 afgelopen zondag op pad naar Waalwijk. Dit was het strijdtoneel voor de tweede wedstrijd in de Schuiteman Tweede Divisie Zuid. 

De heren van TV Dordrecht 3 gingen ons voor en die konden wij bij onze aankomst in Waalwijk nog net op de fiets zien springen. Zij gaven het goede voorbeeld en pakten deze dag wederom een mooie podiumplek. Lekker bezig mannen! 💪

Om 10:30 uur mochten wij van start. Onze bestelling voor net zulk mooi weer als in Almere was niet volledig gelukt, wat resulteerde in een frisse zwemstart en een modderig wisselparcours. Maar ach, we mogen niet klagen!

Carola kwam na de 750 meter zwemmen in de top 10 het water uit en werd niet veel later gevolgd door Annemiek, Fenna en Ellen. Met een aardige bak wind reden we de polders is voor het fietsparcours, om tot slot de wedstrijd te eindigen met een (deels onverhard) hardloopparcours en finish in een zandbak.

We deden het alle vier met een grote lach op ons gezicht 😊 Dit resulteerde in 2e, 31e, 35e en 65e plaats in de individuele daguitslag en een 6e plaats als team. Super gedaan weer dames! 

Dank aan de aanwezige supporters (super fijn!) en uiteraard speciale dank voor John, die voor ons team optrad als NTB assistent official. Op naar Oud-Gastel! 

Na de eerste wedstrijd in Almere haven, stond afgelopen zondag de 2e wedstrijd voor de 2e divisie zuid op programma in Waalwijk.

Door blessuregevallen moesten we in Almere Haven al gebruik maken van andere TVD-atleten. Gelukkig waren toen o.a. Bryan en Dennis bereid om mee te doen voor 2e divisie. Onder leiding van Bryan werd er op de fiets aldaar flink gebrommerd. Niet onversdienstelijk werden we daar met Bryan, Dennis, Albert en Redmer 2e met het team. Kortom een goede start voor een promovendus in een hogere divisie.

In Waalwijk mochten we van start voor een sprint triahtlon. Op het vroege starttijdstip van 09:15 waren we bijtijds rond 07:45 al op de locatie aanwezig. Aangezien we nog steeds te maken hebben met blessures van atleten in ons team, hebben we dankbaar gebruik gemaakt van het aanbod van Max om voor ons team te starten in Waalwijk.

Bij de verkenning zagen we dat er flinke stukken gelopen moesten worden tussen de surfplas naar de wisselzone, in de wisselzone richting de opstapbalk fietsen en ook weer terugkomend van het fietsparcours door de wisselzone. Bij het loopparcours konder we voorlopig zien dat we door de paarden(zand)bak moesten. 

Om 09:15 werder we weggeschoten en was het in een driehoek zwemmen in de surfplas (mooie locatie om te zwemmen). Max was als 1e uit het water en ging gezwind op de fiets en loopparcous verder voor een mooie overwining van start tot finish op kop.

Redmer  had een heel eigen avontuur vanaf het moment dat hij uit water kwam. HIj besloot om meteen zijn gehele wetsuit uit te trekken zodra hij het water uitkwam, zodat hij de 100m naar de wisselzone sneller kon afleggen. Zonder wetsuit aan, kan je sneller lopen. Snel zette hij zijn helm en pakte zijn fiets, liep weg tot hij van een offical kreeg te horen: "je startband". HIj voelde snel aan zijn middel...huh...geen startband. Hij draaide meteen om, legde zijn fiets aan de kant en terug naar zijn wisselplek. In wetsuit kijken...geen startband. Toen realiseerde hij zich dat bij het snel uittrekken van zijn wetsuit zijn startband ook was uit gegaan. Deze lag dus waarschijnlijk op het tussenstuk. Dit riep hij meteen naar de offical en dat hij dan weer de timing-mat over moest om deze te halen. Hierop zei de offical: ga maar fietsen. Redmer vervolgde zijn weg met fiets richting opstapbalk. Als je denkt dat de pech nu voorbij was helaas. Vervolgens verloor hij zijn fietsschoen door het gestuiter van de fiets. Weer stoppen, fietsschoen er op en door. Ondertussen was Albert hem in dit stuk voorbij gelopen. Achter elkaar sprongen zij, na  de opstapbalk, op de fiets. Echter toen schoot bij Redmer zijn ketting eraf. Weer stoppen, ketting erop en verder met vieze vingers. Gelukkig was de pech toen voorbij en kon Redmer door. Martin had hier allemaal geen last van; Hij had lekker gezwommen in de voeten van zijn mede-tegenstander, kwam fris uit het water en nam zijn fiets om daar mee lekker hard te fietsen door het buitengebied van Waalwijk. 

Na het fietsen was het tijd voor het hardlopen en dat was ook een hele ervaring op zich. Voor degene die eens een wedstrijd willen doen, waarbij je niet alleen op asfalt loopt, dan is Waalwijk een aanrader! Elke ondergrond mag je met je voeten belopen tijdens deze triathlon. We begonnen met gras, gravel/klei, door de paardenbak (zand/klei), gras, asfalt, gravel, rijplaten, straatstenen, gras, asfalt, onverharde paadjes, asfalt, etc... Het was een heen en weer rondje met een lus om de kleinere plas. Gelukkig bleef iedereen hier goed op de been en snelde we naar o.a. de 1e, 11e, 26e en 48e plaats in de individuele daguitslag. Dit was goed voor een teamtotaal van 38 punten, waarmee we mooi als TV Dordrecht 3 de 3e plaats op het podium behaalde. Winnaar was TV Energie Barendecht en 2e TV Hoekse Waard.

Max was bij de prijsuitreiking in vorm en knalde de champagnefles goed open en spoot de kar en de overige teams nat. We gingen naar huis met een 3-tal heerlijke fuet-worsten en een bloemetje voor het thuisfront. Kortom wederom een geslaagde dag!

Op  naar de volgende wedstrijd (teamcaptain Remi heeft nog een flinke puzzel te leggen om voldoende atleten aan de start te krijgen) in Oud-Gastel.. 

De TTT Sprint 2e Divisie Zuid in Almere op 18 mei was onze 1e wedstrijd in de Teamcompetitie dit seizoen. Een wedstrijd waar je als team samen moet werken. Dit door middel van stayeren (alleen met eigen team) en de 3e tijd telt.

Met de deelnemende dames (Carola, Ellen, Laura en ik) afgestemd hoe we deze wedstrijd in zouden gaan. En dat was in ieder geval met zijn 4-en zwemmen & fietsen. Hardlopen met zijn 3-en bij elkaar en Laura liep eigen tempo.

1 Keer een fietstraining met elkaar om het stayeren te oefenen. Marcel gaf tips hoe we dit het beste konden aanpakken. 1 Keer stayerend zwemmen geoefend en dat waren onze voorbereidingen.

Zwemmen: Liep heel anders dan wat we geoefend hadden. Carola nam Laura mee in haar voeten en Ellen hing bij mij in mijn voeten rondom het eilandje.

Fietsen: Ging fantastisch. Kop over kop hadden we een goed tempo te pakken. Korte instructies hadden we. “Ho” betekent iets langzamer, “Ja” betekent dat die persoon er weer bij is. 

Lopen: Voor Ellen en Carola een makkie. Voor mij was het wel zwaarder maar achter Ellen’s rug uit de wind en af & toe een hand van Carola in mijn onderrug om me vooruit te duwen hadden we toch best een behoorlijke looptijd.

Laura finishte iets later met een brede glimlach. Met zijn 4-en gerelaxt & nagepraat in de Brugse Zot strandstoelen met eten & drinken wat bij de finish uitgestald was. Het was een leuke wedstrijd op een mooie locatie.

We hebben ervan genoten! Op naar de volgende wedstrijd op 2 juni in Waalwijk 😊!

Afgelopen zaterdag was het zover voor onze TVD Heren: de 1e wedstrijd van een nieuw seizoen in de Eredivise.

Vanaf 12:00 zwommen alle atleten steeds om de 10sec weg voor een individuele supersprint (175m zigzag zwemmen door het zwembad, 7,6km (2 ronden) fietsen en 2,4km (2 ronden) lopen. Na dit sprintfestijn worden bij elk team de tijden van de eerste 3 atleten opgeteld en x 2/3 gedaan om de tijdsverschillen in de middagserie te bepalen. In de middagserie starten de teams dan volgens het jachtstart-prinicipe (jagen op het snelste team).

Onze jongens waren meteen goed gestart en met de 2e tijd na de ochtendserie konden ze in de middagserie (teamwedstrijd: 475m zwemmen-19km fietsen-4,8km lopen) beginnen aan een spannende strijd om de podiumplaatsen. De teams die op plaats 2 t/m 7 stonden zaten binnen 33 seconden van elkaar. De nummer 1 VZC  Veenendaal was toen al een klasse apart en begonenn de middagserie met 1min41sec voorsprong.

Ben nam de kop met zwemmen. Thomas zat even een x na zijn keerpunt te stoeien met de zwemlijn, maar met al zijn judo-ervaring kwam hij hier als winnaar uit en kon hij zijn koers vervolgen. Na 300m zwemmen gaf Ben af en nam Thomas over voor de laatste 175m. Na enige onduidelijkheid of het de laatste baan was, maar na het in koor roepen van het supportteam (bestaande uit moeder/broer van Thomas, ouders van Ben&Max, Redmer en Albert) was dit op tijd duidelijk. Als een echt team hielpen ze elkaar het bad uit te komen en werd de tussensprint naar de wisselzone ingezet.

De helmen en fietsen werden zo snel mogelijk opgezet, gepakt en begonnen ze aan het fietsonderdeel. Ook op het fietsen lagen de teams van TV Dordrecht, Groningen, Trimates, Trihalis dichtbij elkaar. Groningen passeerde onze jongens in de 2e fietsronde, maar dat was eigenlijk ideaal. Ben en Thomas maakte snel de beslissing om daarachter op stayer-afstand (25m) achter te blijven fietsen om krachten te sparen voor het looponderdeel. Als 2 teams gemiddeld 43 a 43,5km/u per fietsen, dan kost dat  heel veel energie om een ander team in te halen wat bijna net zo snel rijd, dus was dit een verstandige "in the moment" beslissing van onze mannen.

Na een snelle wissel, waarbij Max net iets langer nodig had dan de andere mannen, begonnen ze vlot aan het looponderdeel. Thomas, Ben en Jeroen haalde vrij snel Groningen in. De spanning zat er nog goed in, want  na de 1e loopronde hadden Trihalis en Trimates het tijdsverschil teruggebracht na 16 seconden, maar vanaf 2e loopronde stabiliseerde de tijdsverschillen en bleven onze mannen continue in controle. Max bleef hard doorlopen, maar kon het gaatje van 25m niet dichten (de loopvorm is goed in orde). Jeroen kreeg het nog behoorlijk zwaar in de laatste loopronde, maar met steun van Thomas en Ben werd hij over de finish gebracht en behaalde onze mannen een schitterende 2e plaats!

De toon is gezet, het nieuwe Eredivisie seizoen is begonnen. Op naar de volgede wedstrijd in Weert op zondag 9 juni. 

Uitslagen: https://www.dropbox.com/scl/fi/vra8zpo5pv5vrp9ujh8te/2024-Ere-M-uitslag-wed-1-Enschede.pdf?rlkey=xs3sdsjwvgd34cthgkdk8qe3i&e=1&dl=0

Foto's: https://triathlonbond.smugmug.com/Teamcompetities-Triathlon/2024/20240511-Enschede-Eredivisie

Afgelopen maandag hebben Albert, Aafke, Laura, Henk-Jan, Mark en Rene het examen Zwemmend redden opnieuw met een positief resultaat afgerond. 

De herhaling werd dit jaar verzorgd door de Dordtse Reddings Brigade onder leiding van Nelly en Gerrit.

Iedereen van harte gefeliciteerd!

 

 

De trainingsopbouw is voor sommigen van de vereniging nog in de opbouwfase, tegelijkertijd was daar het eerste startschot van het seizoen in het frisse zwembad van Arnhem. Direct een team time trial, best een lastige discipline om het seizoen mee te openen. Met de gelegenheidssupport van het 1e divisieteam (Jeroen, Lennart, Bryan, René) en de Dordrechtse Eendrachts Combinatie (Redmer, Björn, André de Geus, Albert) schoot ons 3e divisieteam na een fel fluitje weg in baan 3.

In de weken hiervoor werd ons M*A*S*H-team (Mario, Amir, Simon, Henk-Jan) van alle kanten voorbereid op Arnhem. In de laatste drie zwemtrainingen was -met goedkeuring van de dienstdoende trainers- tijd ingeruimd om verschillende samenwerkingsvormen te oefenen: het treintje,de V-vorm, de harmonica. Mario testte zijn spiksplinternieuwe pak, op Amir werd druk uitgeoefend om vanwege de snelheid zijn baard er af te scheren. OK, het was kort dag, maar op de dinsdagavonden waarop het kon, werd er als team gefietst. De fietsparcourskennis van teamcaptain Edgar en de Arnhemse heuvellandervaringen van Mario zorgden voor een uitgebalanceerd plan van 20 kilometer trappen tussen heel blijven en kapot gaan. De donderdag voor de wedstrijd simuleerde übercoach Albert nog aan de zwembadrand op de sportboulevard met bidons en pullbouys het ‘draaien’ van de mannen tijdens dit fietsonderdeel. Die aandachtige koppies na negenen ’s avonds gaven aan dat het goed zat.

Weg voor 475 meter zwembadwater…, bleek er nog een verdwaalde zwemmer van een vorige serie aan zijn schoolslag te beginnen??? Met een waterpoloër als eerste zwemmer zou dat geen probleem moeten zijn, maar onhandig werd dit wel. Het ritme was even weg en mede daardoor kon Henk-Jan niet aangehaakt blijven. Met een tweede zwemtijd overall in de 3e divisie zuid vlogen de eerste drie mannen de wisselzone in.

Tsja, wisselen is ook een onderdeel van de triathlon. Discussie vooraf was het wel/niet aandoen van sokken. Voor wisselkoningen als Albert en Irvin is dit niet eens een discussiepunt. Henk-Jan heeft sinds vorig jaar al geen sokken meer. Het schijnt dat hij zelfs naar zijn werk blootsvoets zijn schoenen inglijdt. Captain Taale over de wisseltijden: “Een verbeterpunt (…) als ik kijk naar de snelle wisseltijden van Henk-Jan en veel andere 3e divisie teams, zie ik dat een tijdwinst van een minuut zonder veel inspanning gerealiseerd had kunnen worden. Want de eerste wissel zou minimaal dertig seconden sneller kunnen, en de tweede zéker 20 tellen vlotter.” “Hij heeft de sokken erin” duidt in de triathlonwereld schijnbaar niet op iemand die haast heeft.

Met gezwinde spoed begonnen de eerste drie mannen aan de Arnhemse heuvels. Vooraf vanuit de captainsbriefing alles doorgesproken. “Een listig parcours met twee krappe keerpunten inclusief hoogteverschil.” Teamcaptain Taale kon niet genoeg benadrukken dat dóórfietsen, alles geven, maar in de bocht door de hekken heen vliegen geen goed plan was. Op het moment dat Edgar dit uitlegde keken de dames van Hellas hem ietwat meewarig aan. Zij zagen namelijk een man steunend op krukken iets vertellen over heel blijven.

Met 34 gemiddeld ging het redelijk lekker. Achteraf leek er best wat meer in gezeten te hebben. Toch is dat zoeken naar wat een ieder aankan. Hier zijn we door het in het echie te doen, weer een stukje gegroeid. De bandjes nog dichter naar elkaar toe, nog net iets boven je CP als je op kop rijdt, durf af te geven als het even niet gaat.. Vanaf de (stuw)wal gezien is dat makkelijk gezegd. Op de fiets moet je het in teamverband maar even doen.

Dat het samenwerken, goed praten en voor elkaar alles geven de gemiddelde snelheid omhoog brengt staat uiteraard buiten alle discussie als je kijkt naar de teamuitslagen op individueel niveau. Nergens bij het fietsen zie je iemand binnen een team die drie minuten sneller was dan zijn overige teamgenoten. Andersom zie je dat bij best veel teams wel.

In goede vorm onverhard omhoog zag er erg goed uit. Door de rollende start -waarin wij vanuit onze late starttijd vrij achter in het veld aan een inhaalslag waren begonnen- kon je als toeschouwer mooi zien hoe sommige teams heuvelop door het ijs zakten. Simon, Mario en Amir leken hier gewoon veel over te hebben. Bijna als drie flegmatieke Joegoslavische tennissers flanerend langs de terrasjes aan de kust van Istrië. Daarachter een bikkelende Henk-Jan die in de achtervolging bleef strijden voor de puntjes in het teamklassement. Alle kleine beetjes helpen tenslotte.

Aan de finish was het wachten op de uiteindelijk klassering: 14e in onze seizoensopening. Een verdienstelijk debuut voor Amir in de Sportzot 3e divisie Zuid, een zeer fitte herstart voor Simon en een mooie dag voor vader Henk-Jan die eerder op de dag zijn zoon Arend in zijn nieuwe swimsuit na twee baantjes zag versnellen richting een mooie klassering bij de jeugd.

Aanvoerder Mario: “We hebben alles dus nog in eigen hand. Niets gewonnen, niets geronnen.”

Volgende afspraak: zaterdag 15 juni de sprint afstand in Oss.

Uitslag Arnhem voor TVD4, klik hier.

Na een succesvolle eerste editie van de Dordtse Biesbosch Triathlon is er besloten om de 2e editie te organiseren op 1 Juni 2024. Dit jaar zullen er 2 startseries zijn voor de 1/8 afstand. Om 10:00 gaat de eerste serie van start en om 12:00 start de tweede serie. Extra informatie kan worden gevonden op www.dordtsebiesboschtriathlon.nl en inschrijven kan via de NTB website.