Avondmarathon in Hardinxveld – Giessendam

Het was weer zo ver, ons jaarlijkse uitje naar Hardinxveld Giessendam om daar de avondmarathon te zwemmen. De groep was iets minder groot dan vorig jaar maar dat mocht de pret niet drukken. Helaas vielen op het laatste moment door blessure en ziekte nog een paar mensen af dus hebben we de avond ervoor tijdens de training nog wat mensen benaderd of ze mee wilden doen.

 Iedereen moest 10 minuten achter elkaar zwemmen en dan aflossen met de volgende zwemmer. Soms had je een gunstige wissel en soms was de zwemmer net van de startzijde afgezwommen en moest deze zijn baantje afmaken alvorens de volgende van start ging. Dit had invloed op de tijd om je zwemafstand af te leggen. Uiteindelijk gaat het om de teamprestatie en niet om het individuele presteren. Naast het zwemmen moest je ook nog de baantjes tellen van een ander team. Helaas hebben wij onze twijfel of de tellingen klopte, de teller van TVD1 werd maar al te vaak afgeleid door de dame die naast hem zat. Voor het eindklassement had TVD1 eigenlijk 1 plekje hoger moeten staan maar 9e van de 12 en TVD2 11e van de 12 zijn prestaties waar we onze meerdere moeten herkennen in de verschillende reddings brigades. Ik denk dat we allemaal heel goed gezwommen hebben en de sfeer goed was. Ook wel eens leuk om zwemmen in teamverband te doen. Hopelijk is het volgende keer iets minder warm in het zwembad.
Hieronder een overzicht van iedereen zijn persoonlijke presaties.


TVD 1

Aafke Groot 550 - 600 - 550 - 550 - 550 = 2800
Kevin Ros 600 - 550 - 600 - 600 - 600 = 2950
Miranda Molenaar 550 - 600 - 600 - 600 - 600 = 2950
Irvin van der Waal 550 - 550 - 500 - 550 = 2150
Frank Dubbeldam 650 - 600 - 500 - 600 - 600 = 2950
totaal 13800

TVD 2

Remi Boon 650 - 650 - 650 - 550 = 2500
Marieke Soeters 500 - 550 - 500 - 500 = 2050
Marc van Hemert 550 - 500 - 500 -550 = 2100
Ronald Nuijten 400 - 400 - 400 - 400 = 1600
Hanny Soeters 600 - 600 - 550 -550 = 2300
Coen van der Kamp 500 - 550 - 550 - 550 = 2150
totaal 12700

Hopelijk zijn we volgende keer weer met 2 teams vertegenwoordigd,

Groet Frank

In navolging van de Club Competitie 2011 houden we komende winterseizoen een klassement bij van deelnemers aan wedstrijden/evenementen die uit meerdere disciplines bestaan zoals Duathlons, Wintertriathlons, Zwemlopen, Adventure Races etc.

De achterliggende doelstelling van deze Wintercompetitie is om de leden te stimuleren om aan dergelijke evenementen deel te nemen, en zo kennis te laten maken met andere sporten dan de triathlons waaraan afgelopen zomer door velen is deelgenomen.

Reglement

1. Iedere TVD-er die deelneemt aan een "Multisport" evenement wordt opgenomen in het (voorlopig) algemeen klassement.
2. Het algemeen klassement voor de wintercompetitie wordt berekend over alle wedstrijden in de periode van 1 november 2011 tot 1 mei 2012.
3. Van de wedstrijden waaraan is deelgenomen tellen de 3 beste resultaten mee voor het eindklassement.
4. Uitgangspunten voor de toegekende punten voor een wedstrijd zijn:

• Behaalde plaats
• Leefstijdscategorie (indien van toepassing)
• Aantal deelnemers (binnen de leeftijdscategorie, minimaal 3)
• Uitslagen door de organisatie van de wedstrijd vastgesteld
  

• Punten = 100 - (100 / deelnemers) x (behaalde plaats - 1)
  

6. In de wintercompetitie zijn slechts twee categorieen te weten dames en heren.

Na een periode van zo tien jaar weg te zijn geweest bij de Triathlon Vereniging Dordrecht ben ik gevraagd om trainingen te gaan verzorgen en dat met eigenlijk veel plezier. Voor een aantal leden ben ik dus bekend maar voor de meeste TVD-ers niet.

 In de afgelopen twee jaar heb ik vanwege werk maar ook zeker vanwege onze tweeling gekozen om geen trainingen te verzorgen. Met hoge uitzondering heb ik bij andere verenigingen een gasttraining of instructie avond verzorgt. In de tussenliggende periode heb ik trainingen verzorgd voor de reddingsbrigade Dordrecht dit is een geheel andere taak van de zwemsport. Waarbij het lid zijn van de brigade meer betekend dan alleen zwemmen.

De sporten waar ik altijd mee bezig ben geweest zijn, zwemmen en waterpolo. In het eerste begin bij SCOM een vereniging in Hoogvliet (o.a. in het zwembad de Papegaai wat inmiddels voor de twee keer is afgebrand). Na het behalen van het zesde zwemdiploma kon ik daar kiezen tussen hockeyen, tennis, waterpolo of wedstrijdzwemmen. Na wat rond gezworven te hebben binnen de vereniging had ik vrij snel in de gaten dat ik het wedstrijdzwemmen wel leuk vond; niet de reguliere wedstrijden maar met name de langebaanwedstrijden. Een van de stunts was om, op de 400 m1 te beginnen met een 100 m1, onder de minuut, terwijl dit op een gewone wedstrijd domweg niet ging. Ook zwom in het Haringvliet over en deed ik een poging om het IJsselmeer over te steken, helaas moest ik deze laatste tocht na 7 km staken.

Bij SCOM ben ik begonnen met het helpen bij de les voor zwemdiploma’s, het aanleren van borst- en rugcrawl bij toen zwemvaardigheid 1. Na het behalen van benodigde trainers diploma’s zwemmen (A & B). Ben ik zelfstandig trainingen gaan verzorgen bij ZPC (Zwem en Poloclub Charlois). Na deze vereniging heb ik een aantal jaren training gegeven aan de Wiekslag in Alblasserdam. Echter ik had ook een behoorlijk zware blessure op gelopen bij het waterpoloën en het vele trainen (met name een te groot verzet bij het wielrennen) hebben het stoppen bespoedigd.

Vanaf de tijd dat ik gestopt ben met zwemmen ben ik bezig gegaan met kanoën. Het is ooit heel onschuldig begonnen op de Bernisse (toen) zo’n beetje thuis, het eindigde in het bevaren van de Yukon in Alaska, en de Stikine in Canada British Columbia/Alaska. Op de zomer avonden zijn Désirée en ik nu te vinden op het Wantij of de mooie delen van de Dordse Biesbosch. Deze natuur lijkt niet op de ongerepte natuur die wij vinden bij onze huskysafaries in midden Finland en activiteit die voor komend jaar in februari op de planning staat.

De andere watersport die we samen bedrijven is zeilen, we hebben een boot in Bruinisse liggen waar we als het even kan mee zeilen op het Grevelingenmeer of andere Zeeuwse wateren. In de weekenden en de zomervakantie zijn bijna altijd aan het zeilen. En dat doen we de laatste jaren met onze tweeling Tjomme en Aaike (bijna zeven) die inmiddels op weg gaan met hun eigen zeilsloep. Verder maak ik samen met Désirée met grote regelmaat maken wij de dansvloer onveilig.

Naast mijn hobby’s ben ik dagelijks werkzaam bij het openbaar vervoer in Rotterdam (RET NV). Ik heb mij daar bezig gehouden met de realisatie van de duurzaamste remise Beverwaard. Daarnaast is mijn aandachtsveld tunnelveiligheid ik ben vooral bezig met het aanbrengen van installaties en organiseer met enige regelmaat serieuze branden. Dat laatste is een beetje vreemde de meeste van ons willen brand bestrijden ik maak ze bewust maar dan wel gecontroleerd, een baan die soms (zeer) veel tijd vraagt en onregelmatig werktijden kent.

Tot slot, als je vragen, opmerkingen of adviezen hebt of wil krijgen dan hoor ik die graag voor of na de training of is het schrijven van een e-mailt aan(remdetender@concepts) mogelijk.


Rem de Tender

INFERNO TRIATHLON 2011
De mooiste hel op aarde.


“The swimming is cancelled” zegt en atleet die tegen het muurtje tegenover mij zit te wachten op de start.
Ik zeg “WAT” en hij herhaald wat hij via de speaker gehoord heeft.
Er staat te veel wind en stroming, waardoor de organisatie de veiligheid niet kan waarborgen.

Dat is flink balen!! Zwemmen ligt me wel en ik vind dat het erbij hoort. Vanmorgen om 4 uur opgestaan omdat we nog een stuk naar de start moesten rijden, en dan gaat het zwemmen niet door. De start is van 6:30 verlaat naar 7:45, en de atleten worden per boot van Thun naar Oberhofen vervoerd, daar waar de racefietsen staan. Dat is dan wel weer leuk. We zien ook dat de kajakkers die ons hadden moeten begeleiden een aardige speelbal zijn van de wind en de golven.

7:45 Oberhofen (600hm)Daar gaan we dan! Het startschot schijnt gevallen te zijn, en we fietsen nu met een grote groep naar de eerste klim. Ik heb een hoog startnummer dus ik mocht achteraan starten.
Dat komt mooi uit, kan ik me langzaam naar voren werken. Na 2km gaat het links naar boven en ik probeer een lekker klimritme te pakken. Ik schakel nog een tandje terug!.... He! dat is raar het schakel mechanisme reageert niet, dat is niet zo gek wat tot mijn ontsteltenis zie ik dat ik al op het kleinste verzet aan het trappen ben. Gelukkig is de klim niet al te lang en de uitzichten over de Thunersee zijn erg mooi. Van dat langzaam naar voren werken komt niet echt veel terecht ik haal wel wat atleten in maar veel minder dan ik verwacht had. Ik denk…die hebben hun kruit vast verschoten op deze klim en ik ga ze nog wel pakken. Eindelijk boven hier op1200hm staan Marieke en Hannie mij aan te moedigen. Na een relatief vlak stuk, volgt de goedlopende afdaling richting Interlaken. Hierna volgt en mooi en lang vlak stuk langs de Brienzersee richting Meiringen ( 600hm). Hier kan ik me ritme snel vinden en begin zowaar wat mensen in te halen.

Nu volgt De klim op de racefiets en het begint al aardig warm te worden. Deze klim is op sommige plekken heel stijl . Mijn hartslag krijg ik moeilijk onder controle. Het kleinste verzet is eigenlijk niet klein genoeg.
Gelukkig doemt er een verzorgingspost op, even goed eten en drinken en weer verder.
Na een behoorlijke worsteling ben ik eindelijk boven op de Grosse Scheidegg, (1950hm) ik ken de steile en bochtige afdaling, en weet dat gedoseerd remmen belangrijk is. Er staan verschillende atleten aan de kant van de weg met klapbanden omdat de velg te heet geworden is. Het laaste stuk loopt wat beter en ik dender Grindelwald (950hm) binnen. Hannie en Marieke staan me ook hier weer aan te moedigen net als op andere plekken op het fietsparcours, ook best een drukke dag voor de meiden!! Voor de wisselzone lever ik de racefiets in en zie dat de wisselzone al aardig leeg is, mijn mooie CUBE STING staat er een beetje verloren bij.

Door het kleine verzet op de MTB kan ik nu wel het gewenste been tempo draaien en haal de ene na de andere deelnemer in. Af en toe even van de fiets af om de onderrug te strekken maar qua snelheid maakt dat weinig uit 6km/h op de fiets en 5km/h lopend.
Links van ons torent de 3000m hoge noordwand van de Eiger boven ons uit…erg imposant!!
Het laatste deel omhoog naar de Kleine Scheidegg (2050hm) is te steil om te fietsen.Op de top even wat voer naar binnen en met een goed gevoel de afdaling in. Deze gaat voor een deel over parcours van de Jungfraumarathon van vorig jaar.
Echt super stoer de afdaling! Maar goed dat ik gister nieuwe remblokken gestoken heb. Zere onderarmen en handen van het remmen. Na de muur van Wengen het dal in richting de laatste wissel van vandaag.

Het parc ferme in Stechelberg op 850hm staat ook al aardig vol. Ik laat de wond onder mijn voet verzorgen die ik 2 weken er voor opgelopen heb in Eupen. Na een kleine 20minuten probeer me op gang te trekken voor de 25km lange bergloop. Op naar de top van de Schilthorn / Piz Gloria (2970hm). De eerste 5km gaan flauw naar beneden. Dat ligt me wel, en ik haal best wat deelnemers in. Tot het moment dat in Lauterbrunnen 800hm de weg linksaf gaat en gaat stijgen. Het is niet eens zo stijl maar ik krijg het niet voor elkaar om te blijven hardlopen. En een voor een komen de vol trots ingehaalde deelnemers mij weer voorbij.

8km de “Eupen” voet begint nu al op te spelen, het is niet zozeer de wond zelf, maar door het vreemd belasten van de voet afgelopen twee weken is normaal afwikkelen niet zo vanzelfsprekend denk ik. Het gaat nu behoorlijk pijn doen. Ik probeer de voet wat de masseren en wandel weer verder. Ik moet nu bijna iedere 2km stoppen om de voet te masseren. Als dit zo doorgaat wordt het nog spannend of ik de finish op tijd ga halen. Op 13km wordt het wat vlakker, en ik probeer weer wat te hardlopen. Nu gaan zelfs de knie en de heup zeer doen. Dit is echt afzien.

Op 17km in Murren (1600hm)staan Marieke en Hannie me op te wachten. Ze zien dat het niet helemaal lekker gaat, maar ik ben nog op tijd om door te mogen. Hannie wandelt een stukje mee en we spreken af dat ze op het tussenpunt Birg probeert aan het parcours te staan. Vanaf nu wordt het echt stijl. Niemand in mijn omgeving probeert nog hard te lopen. Op de helling voor me sjokken de deelnemers omhoog. Harder gaat gewoon niet! Bij de volgende EHBO post stelt een verzorger voor om de voet wat te masseren. En hij begint behoorlijk hardhandig de voetgewrichten los te maken en masseren. Wat een opluchting!!! 3km later weer zo’n sessie en ik ben vlakbij de doorkomst op Birg.

De schaduwen worden nu merkbaar langer, ongemerkt is de dag voorbij gevlogen. Op Birg zie ik Hannie staan, de finish lijkt zo dichtbij hiervandaan. Ik ben nog ruim op tijd om door te mogen en krijg zowaar weer wat moraal. Het is nu zo stijl dat je af en toe ook echt moet klauteren.
De batterij is leeg, hard gaat het niet meer maar ik ga het halen.

Het uitzicht de laatste kilometer is echt fantastisch. Het parcours voert over een kam met smalle passage. De finish is nu binnen handbereik. Laatste 2km in 35min. Even een trapje op en op naar het finish plateau.

PIZ GLORIA Hiepperdepiep HOERA!!

Wat een mooie dag!! Nooit gedacht dat ik het zo zwaar zou krijgen. Ik had verwacht er 11 uur over te doen zonder me echt druk te maken. Ik ben nu blij dat ik net binnen de 12 uur en op tijd binnen ben.

Nooit meer?.........Ja wel,…maar dan met zwemmen en gezonde pootjes!

Statistieken:
300 deelnemers
4 Nederlanders

(3km zwemmen)
97km Racefiets 2145hm
30km MTB 1180hm
25km Bergloop 2175hm
Totaal 155km 5500hm

De onderlinge (hard)loopwedstrijden worden georganiseerd door Hercules en Parthenon. Er doen een aantal fanatieke TVD’ers mee. Toch laat een groot deel van de triatleten deze wedstrijden aan zich voorbij gaan. Dat vind ik jammer. Daarom hieronder mijn oproep aan alle TVD’ers om mee te doen!

Er zijn vier wedstrijden waarbij de beste drie resultaten tellen voor het eindklassement. De afstanden zijn 5000m, 1500m en 3000m op de baan en 5000m achtervolging op de weg. De wedstrijden zijn verdeeld over het seizoen. De wedstrijden worden steeds populairder, er nemen gemiddeld 100 lopers deel. Het ruime deelnemersveld wordt in diverse startgroepen ingedeeld. De groepen zijn gebaseerd op de door de lopers vooraf doorgegeven streeftijd. Zo loop je altijd tussen atleten van jouw niveau. Ook is er redelijk wat publiek, namelijk alle andere startgroepen.

De laatste onderlinge wedstrijd van het seizoen is 5000m achtervolging op de weg. Ook hierbij speelt je streeftijd een belangrijke rol. De achtervolging is zo georganiseerd dat de minst snelle loper als eerste van start gaat. Met vaste tussenpozen gaan steeds snellere lopers van start. De ontwikkeling van de wedstrijd laat zich raden. Het deelnemersveld schuift ineen. Elke loper probeert naar zijn voorganger te lopen. Er is altijd wel iemand om in te halen!

Maar het beste van de onderlinge wedstrijden is nog onderbelicht: de Methusalemfactor!

Methusalem is volgens de bijbel de oudste man ooit (Genesis 5, 21-27), maar hoe oud is hij precies? Daar lopen de meningen van Bijbeluitleggers over uiteen. Om zijn leeftijd te duiden wordt er gegoocheld met cijfers en dat zie je ook terug bij de Metusalemfactor. De Methusalemfactor is een berekening om iedereen die deelneemt aan de hardloopwedstrijden gelijke kansen te geven ongeacht sekse of leeftijd. Het officiële eindklassement van de onderlinge wedstrijden wordt berekenend aan de hand van de Methusalemfactor. Ik heb onderzocht hoe de berekening precies gemaakt wordt. De looptrainers antwoorden op mijn journalistieke vragen: “Tja, ehmm ingewikkeld...” en “Dat kan ik je niet uitleggen”. Ook Mark van Hemert heeft via Google gepoogd te achterhalen wat deze factor behelst. Hij concludeert dat het een lokaal fenomeen moet zijn. Tijdens een looptraining zei hij: “Het is heel gek, maar Google toont alleen Dordtse uitslagenlijsten”. Dit heeft mij doen besluiten ook het www te raadplegen. Ik begin bij de betrouwbaarste informatiebron: Wikipedia.org. Zoek ‘Methusalemfactor’ enter... Bedoelde u: metaaldetector? Google doet het beter: 25 resultaten. De Methusalemfactor is inderdaad een lokaal fenomeen. Toen ik de zoekresultaten bestudeerde stuitte ik op een frappant feit: Marc staat met hulp van de Methusalemfactor altijd op het podium! Behalve Marc is de Methusalemfactor ook vrouwen gunstig gezind: Er wint altijd een vrouw! Onder het motto de onderste steen boven heb ik de wedstrijdleiding aangesproken. Ook zij weten niet van de hoed en de rand. Na aandringen krijg ik te horen dat de berekening door oude mannen in de kantine bedacht is... Op naar de bar! Een oude man, die verder anoniem wil blijven vertelde me: “Deze formule is van voor mijn tijd. De berekening is van generatie op generatie doorgegeven. De eerste berekening stond in Lotus 1-2-3, via Microsoft Excel 3.0 is de berekening terecht gekomen in Excel 2007. Al deze updates heeft de betrouwbaarheid niet veel goeds gedaan. Spannend blijft het wel, want je weet nooit waar je looptijden goed voor zijn.” Ik confronteer hem met het feit dat er altijd een vrouw wint. Hij antwoord: “Ja, leuk hè? Daar geniet ik ook zo van!”.

Kortom, iedereen kan genieten van de onderlinge hardloopwedstrijden. Iedereen loopt op zijn eigen niveau. Iedereen maakt kans om als eerste te finishen. Iedereen maakt dankzij de Methusalemfactor kans om te winnen. Doe je komend seizoen mee?

Coen van der Kamp

In 2012 kan je net als in 2011 punten verzamelen voor de TVD Club Competitie.

De Club Competitie 2012 bestaat in tegenstelling tot vorig jaar niet uit een aantal vooraf bepaalde wedstrijden, maar alle triathlon wedstrijden waaraan wordt deelgenomen door één of meerdere leden worden in de score meegenomen. Verder zijn er een aantal kleine veranderingen in het reglement doorgevoerd om de competitie nog eerlijker en spannender te maken.

Iedereen kan meedoen in zijn of haar categorie en daarmee punten verdienen voor het algemeen klassement. De Club Competitie staat los van het Clubkampioenschap.

 
Hieronder een voorlopig overzicht van de inschrijvingen 2012

Reglement

1. Iedere TVD'er die deelneemt aan een triathlonwedstrijd wordt opgenomen in het (voorlopig) algemeen klassement.
2. Het algemeen klassement voor de club competitie wordt berekend over de wedstrijden in de periode 1 mei 2012 t/m 30 september 2012 waaraan is deelgenomen door één of meerdere leden. 
3. Van de wedstrijden waaraan is deelgenomen tellen de 5 beste resultaten mee voor het eindklassement.
4. Uitgangspunten voor de toegekende punten voor een wedstrijd zijn:
   • Behaalde plaats
   • Leeftijdscategorie (indien van toepassing)
   • Aantal deelnemers (binnen de leeftijdscategorie minimaal 3, anders algemeen klassement)
   • Uitslagen door de organisatie van de wedstrijd vastgesteld.
5. De toegekende punten voor een wedstrijd worden als volgt berekend:
   
   Punten = 100 - (100 / aantal deelnemers) x (behaalde plaats - 1)
   
   
6. In de club competitie zijn slecht twee categorieën te weten dames en heren.
7. De prijsuitreiking zal plaats vinden tijdens het jaarlijkse Vlaaifietsen (indien mogelijk).

Seksshops & Strakke pakjes, 

Onze clubgenoot uit Hamburg en mijn TransAlp maatje van vorig jaar Robin de Ruiter had Hannie en mij uitgenodigd om mee te doen aan de “jedermannrennen” op de OD, die behoord bij de “Dextro Energy ITU World shampionship serie”. Hij was even vergeten dat je ons dan wel een heel weekend moet vermaken. Vrouw und kinder had die uit voorzorg ook maar weggestuurd. Het weekend begon op vrijdag zoals deze zomer wel vaker het geval is,… NAT!!! 

En de voorspellingen waren al niet veel beter.

Zaterdagochtend is het wonderbaarlijk genoeg droog en zitten daarom lekker bijtijds op de fiets om even lekker los te trappen voor morgen. ’s Middags bij de wereldtop op de OD langs het parcours gestaan. De elite zwemt, fietst en loopt meerdere rondjes door het centrum van Hamburg, leuk voor het publiek. Wel jammer dat stayeren bij het fietsen. 

Zondagochtend is het tegen de voorspellingen in, bijna droog!! Desondanks nemen we regenkleding mee voor in en om het parkferme. 

We nemen om 8:00u de U bahn naar de start en in 40 min staan we in het parkferme. En die is best groot hier, 4 rijen van bijna 500m aan fietsrek. Er wordt om de 10min. gestart in alfabetische volgorde, we hebben letter X, dus we mogen lekker laat starten. 

De eerste 150 van de 3.200 deelnemers zijn vanmorgen om 7:00 uur weg geschoten!! 

Om 10:30 moeten we ons melden bij de voorstart. Hierna loop je door naar het startponton. 

De minuten worden netjes afgeteld tot je mag starten. 

Om 10:45 ligt iedereen van onze serie in het water. Het startvak is heel breed, en je moet een starttouw vasthouden. Best handig! 

De speaker memoreert nog aan onze kinky goudkleurige badmutsen wat met luid gejuich door ons beantwoord wordt. 

10:50 Na de zwemstart lig ik gelijk goed vooraan in de groep. Hannie gaat ook best aardig, ook al had ze wat zwemmers in de buurt die wel heel erg graag lichamelijk contact zochten. 

Het zwemmen vindt ook midden in de stad plaats, in de “Binnen Alster”. Het is een makkelijk heen en weer parcours met duidelijke oriëntatiepunten. Heen een brug, en terug de toren van het stadhuis. De laatste 100m zwemmen is echt fantastisch 

De trappen aan het water zitten bomvol met supporters. 

Op naar het parc ferme………. 

11:15 Zo dat is een aardig stukje rennnen zeg! 

Al lopend trek ik het bovendeel van mijn wetsuit uit, bij de fiets aangekomen probeer ik het onderste deel uit te trekken. Dat gaat best lastig nu want al het water is er uit gelopen. 

Helemaal door het parc ferme naar de fietsstart. 

Het fietsen is ook een heen en weer parcours door de wijk “St. Pauli” met het nodige hoogte verschil, en een klein ommetje de “Reeperbahn” op. Daar fiets je dan in een half nat strak triathlon pak  door de roze buurt van Hamburg. 

Echt gaaf!!! 

Omdat veel Eroclubs beplakt zijn met een soort van spiegelfolie zie je, je zelf best vaak rijden. 

Het eerste en laatste deel gaan door een tunnel, alvast de schoenen uit en naar de wissel. 

12:25 Weer door het immense park fermee. Je zou er moe van worden!!! Loopschoenen aan en op naar de finish. Het parcours gaat voor een groot deel langs een park aan het binnen meer. 

De finish is op de “Rathhausmarkt” en daar staan wat tribunes zeg,.. en ze zitten nog vol ook!! 

Komt vast omdat de elite dames zo moeten starten.  

13:10 Net voor de finish staat Robin ons aan te moedigen, dat geeft en kick en ik pers er nog een sprintje uit. 

Na de wedstrijd komen we nog wat Nederlandse toppers tegen o.a (Jan van Berkel) die ons zonder kapsones te woord staat, en ook geïnteresseerd is in onze prestaties. 

Rachel Klamer komen we al warmlopend tegen, we wensen haar wat overdreven succes, wat ze beantwoord met een hele brede glimlach. 

Alle drie zijn we dik tevreden en kijken terug op een MEGA Triathlon, echt een super organisatie. 

Ook weer een aanrader!!  

De MC Donalds was ook blij met 3 uitgehongerde TVD’ers, we hebben daar gevreten voor een man of 6. 

Op maandag nog even uitgefietst en wat geslenterd door de binnenstad en snel terug naar Nederland want vrijdag vertrekken we naar Texel voor de triathlon op dat mooie Waddeneiland. 

Marcel 

Zaterdag 20 augustus was het dan zover. Mijn eerste triathlon!! Na maanden van trainen en rustig opbouwen voelde het de laatste 2 weken steeds beter!! Ik geloof dat ik er klaar voor ben. Afgelopen woensdag nog een laatste verkenningstocht rond de Binnenmaas gedaan, dus het moet goed komen.

 Mooi weer, joepie!!
Rond half 10 zit de fiets in de auto, is de tas ingepakt en zijn we op weg naar de Binnenmaas. Daar aangekomen rustig inschrijven met Ron, Peter, Mark en Aafke. We hebben tijd genoeg dus doen alles rustig aan. Rustig de fiets op zijn plek zetten en de spullen klaarleggen. De zenuwen beginnen nu wel te komen.....
Nog 1 dilemma, wel of geen wetsuit met zwemmen??? Mijn gevoel gevolgd, toch maar niet aan, zo koud kan het niet zijn.

Om half 12 starten de heren, meteen erna moeten wij te water. Helaas liggen we ruim 10 minuten af te koelen, we moeten wachten tot alle mannen uit het water zijn..... Had ik nu maar wel mijn wetsuit aangedaan. En dan ineens, een startschot. Oh jee, we zijn vertrokken......
Het zwemmen gaat lekker, goed parcours en lekker water. Na 9.30 min kom ik eruit. Iets wat duizelig met het aantrekken van mijn fietsschoenen maar het gaat best aardig. Op weg door het parc fermee naar de start voor het fietsen. Ik ken de omgeving dus weet waar ik ongeveer ben (best fijn want mijn teller deed het niet). Fietsen gaat ook prima, volgens mij heeft het fietsen in de vakantie toch echt geholpen. Na het fietsen weer door het hele parc fermee en gauw de schoenen wisselen!! Dit gaat erg goed. Maar dan.... komt het lopen..... Dit valt erg tegen, helemaal in het begin waarbij je meteen in een stuk niemandsland loopt... ik wordt aan alle kanten ingehaald. Gelukkig staan er allemaal supporters aan het einde van de eerste ronde. Ron loopt zelfs een stukje met mij mee, super!! Hij zegt "als je zo door loopt wordt je clubkampioen op de 8e bij de dames".... ik zit in een soort concentratie dus zeg: "dat zou helemaal hilarisch zijn, kan me niet voorstellen"........ Ron keert om en ik ga op weg naar mijn laatste ronde. Ik heb redelijk last van de hitte en mijn tempo gaat achteruit, maar dan als ik de laatste bocht doorkom..... ik zie in de verte de letters FINISH, ze worden steeds groter en groter. En dan is daar eindelijk de finish. Wow, dat ging best goed!!

's Avonds tijdens de TVD BBQ inderdaad een prijs als clubkampioen op de 8e bij de dames, hoe motiverend is dat!!!??

En alhoewel een prijs natuurlijk leuk is, is de manier waarop ik de afgelopen maanden heb ervaren veel belangrijker. Ik heb op sportief gebied erg veel geduld moeten hebben en alles langzaam op moeten bouwen. Via deze weg wil ik iedereen van TVD bedanken voor de manier waarop jullie mij hebben ondersteund en opgenomen binnen de vereniging. Voor mij kan hier geen prijs tegenop. Ik voel me welkom en in mijn waarde gelaten, iets waar veel andere verenigingen nog wat van kunnen leren!! Bedankt!!!

Sportieve Groetjes,
Miranda Moolenaar

Texel triathlon 23-7-2011

Vrijdag,
Toch altijd weer een bijzonder gevoel, met de veerpont naar Texel.
Echt even weg, echt Texel.

Na aankomst in het Hoorntje flink wat boodschappen ingeslagen in Den Hoorn en door naar het appartement.
De binnenkomst daar viel het toch wat tegen. De foto’s op de site waren duidelijk van een wel gerenoveerd optrekje.
Mag de pret niet drukken, het is mooi weer ten slotte… gelijk de fiets op!! Dit om Erik Voskuil wat van het eiland te laten zien en stiekem even de Start en Finish locatie te verkennen. Hannie is met Fenna een stukje wandelen door het Bos en Duin, das toevallig,.. zo heet ook ons Hotel.

Zaterdag
Wat een kut weer!!!

Miezer of regen en heel , heel, heel veel wind. Kracht 7 uit het noordwesten.
We zijn er nu toch en gaan er maar het beste van maken!
Mijn calimero helm durf ik niet op te zetten omdat anders m’n kop straks achterstevoren staat. Ja,ja….

Bij de zwemstart is het best druk bij de vloedlijn, zo te zien durven toch veel atleten de uitdaging aan.
Het zwemmen is een heen en weer parcours welke gelukkig parallel en in de luwte ligt van de Waddenzeedijk. Ik had gehoopt wat verder voorin het water uit te komen en dat ging best oke.
Anderen heb ik ook niet horen klagen over het zwemmen.
Bij het fietsen was dat wel anders, wat een gevecht zeg. Voor je gevoel maar heel weinig wind mee en heel veel in de zij. Alle hens aan dek!!!!... als je vanuit de beschutting de wind weer vol in de zij kreeg. Toch geprobeerd om op het beenritme constant te houden. Dat ging best goed, alleen de atleten die ik eerst nog in zicht had, zijn nu verdwenen en achter me zie ik zo gauw ook niemand fietsen, echt raar.
De tweede fiets ronde gaat zwaar, ook al haal ik wat fietsers in van de achtste. Net voor de wissel zie ik Fenna fietsen. Die heeft het duidelijk NIET naar haar zin.

Na 41km kom ik de wisselzone ingestormd en probeer zo snel mogelijk in een lekkere pas te lopen.
Wonder boven wonder gaat het lopen na iedere triathlon beter. Ik voel me sterk en haal zelfs wat trio-lopers in. Ook tijdens het lopen blijft het regenen en van die wind wordt je ondertussen ook knettergek! Heel ver voor me zie ik nog iemand lopen maar die ga ik niet meer inhalen, achter me daarentegen denken ze me nog wel op te kunnen peuzelen,… echt niet! Kolen op het vuur en gaan!!! Op een mooie 7e plak kom ik binnen in een verrassend snelle tijd onder deze omstandigheden.


Marcel Bezemer

Lekker weer, 25C, met weinig wind. Mooi asfalt en het glooiende landschap glijdt voorbij, terwijl ik probeer soepel te rijden op mijn eerste ironman afstand race.

Een racebericht van Martijn van Koten - clubgenoot uit Singapore..

Opeens een motorrijder, die gebaart dat ik rechts moet houden, gevolgd door een heuse volgauto met erbovenop een groot electronisch tijdsaanduidingsbord: 3:13:50. De secondes tikken weg. Onwillekeurig versnel ik wat: rijdt ik in een professionele race? Ben ik op TV? En ja Bayern 3 motor met TV camera komt langszij en dan ….. alsof ik stilsta komt Andreas Raelert voorbij. Wat zit die kerel laag .. en stil... en hij gaat HARD. En een paar minuten later dan Sebastiaan Kienle in de achtervolging. Later in de ronde komt Chrissie Wellington voorbij en tijdens de marathon komt Belinda Granger me tegemoet: dit is de 10e editie van Challenge Roth. Na afloop zou blijken dat er twee nieuwe wereldrecords zijn gereden op de hele triathlonafstand – een ongelooflijke 7:41 door Andreas Raelert bij de mannen.
Eerder die ochtend vertrokken we om 5 uur vanuit ons hotel in Nurenberg naar Roth. Er zijn weinig hotels in Roth zelf (minder dan 100 kamers), maar genoeg in Nurenberg op ongeveer 20min rijden afstand (Novotel was prima en ligt gunstig aan zuidkant). Met duitse precisie is het parkeren geregeld. De 3000 auto’s vinden snel een plek op een akker en dan is het maar 5 min lopen naar de start. De brug boven de startlijn in het water staat al vol met 6 rijen mensen: triathlon is hier heel groot! Na het klaarmaken van de fiets hebben we ruim een uur en dus kunnen we kijken bij de professionals, voordat we onze wetsuits aantrekken.


De zwem is een heen en weer parcours door het Main-Donau kanaal. Lekker schoon water en geen koersproblemen. Met links en rechts ademhalen en naar de oever kijken gaat het rechtdoor zwemmen al heel aardig, want het kanaal is maar zo’n 25 meter breed. Na 1:21 klim ik op de kant.

In vergelijking met de 55 minuten voor de halve afstand eerder dit jaar bij de Singapore 70.3 een hele verbetering. Dan op de fiets en weg. Na het spektakel met de pro’s op de fiets, komt het zware stuk. Na 150km en 1500 hoogtemeters heb ik ‘m echt zitten: wat nu? Misschien ligt het aan te weinig voeding, want ik heb net als ik doe bij de 70.3, alleen een banaantje en wat flessen sportdrank op. Eens kijken, elke 17.5 km een verzorgingsstation en een ruim aanbod: water, iso, bananen, gels, soort fruit repen, iso, water. Ik grijp een hand repen en daarna gaat het weer beter. Ben blij dat ik mijn gympen aan heb (rijdt nooit met clips) en kan mijn stijf wordende voeten goed bewegen.

Na 5:50 kom ik van de fiets en neem even 9 min ‘pauze’ in T2. Enorm verbrand op mijn schouders dus trek een shirt met lange mouwen aan: dit is een must voor in de runbag, want het kan zonnig zijn in zuid Duitsland.
De run gaat over een heel mooi parcours langs het kanaal in een grote 42km ronde. Je komt elkaar een paar keer tegen, dus dat motiveert. Bij de dorpjes hebben ze ‘stimmungsnester’ ingericht: hoempapa tenten met lange tafels waar de toeschouwers bier drinken. Leuk! Na een flinke onweersbui kom ik op de finish af en ren een heus stadion binnen. Honderden toeschouwers juichen hun vrienden en bekende toe ondanks de stromende regen.

Wauw, 11:39! Na een 2 uur durende onweersbui komt ook het Friese deel van het team aan na een heroische natte marathon. Zo een doen we volgend jaar weer: misschien Frankfurt? Challenge Roth is zeker een aanrader: www.challenge-roth.de.

Martijn

Medio vorig jaar belde Johan mij op met de vraag of ik met hem de Mamotte wilde fietsen. (De Marmotte is een fietstocht van 180km door de Franse Alpen met daarin vier Cols.) Ik had hem ooit, op een onoplettend moment, verteld dat ik deze tocht nog eens wilde maken. Waarschijnlijk was ik op het moment dat Johan mij belde er niet helemaal bij, want zonder aarzeling ging ik in op de uitnodiging.

En dus stond het voorjaar in het teken van fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Daarnaast is zo’n tocht ook een goed excuus om een nieuwe fiets aan te schaffen. Om niets aan het toeval over te laten ook nog even naar de Alpen geweest om het één en ander te testen. Aan het eind van de trainingsperiode stond mijn teller ruim boven de drie duizend kilometer, was mijn fiets een halve kilo lichter en ik zelf vijf kilo zwaarder.
Vol goede moed reizen we samen met de partners (Usula & Annegreet) en kind (Yonah) richting Frankrijk. Johan had een huisje geregeld op een camping, direct aan de voet van de Alpe d’Huez. Goed voor het moraal want dit is straks de laatste klim.
De volgende dag gaan we even infietsen. We besluiten te beginnen met de Col d'Ornon. Het weer zit mee. Het is slechts dertig graden en geen zuchtje wind. Hoewel de beklimming niet al te moeilijk is, is het toch weer even wennen. Na deze warming up, gaan we de Alpe d’Huez op. De buitentemperatuur is nu opgelopen naar bijna veertig graden. Van binnen is mijn bloed aan het koken en besluit om de klim af te breken. Dat geeft vertrouwen?!
De volgende ochtend staan we vroeg op om de Alpe opnieuw te bedwingen. De omstandigheden zijn nu een stuk aangenamer. Zonder al teveel moeite komen we boven. Nog even met Annegreet opnieuw de Ornon beklimmen. Boven spreken we renners die de tocht de dag ervoor, in de hitte, al hadden gereden (verkennen). Deze goed getrainde renners vonden de omstandigheden erg zwaar gehad. Ze hadden er alle begrip voor, als rijders de laatste col niet zouden nemen.

Donderdag is een familiedag geworden. Lekker van de omgeving genoten met een fraaie wandeling. Van eerdere ervaringen weet ik dat dit soort wandelingen nogal uit de hand kunnen lopen, wat een effect kan hebben op de fietstocht. Dus rustig aan en geen gekke dingen doen.
Op vrijdag hebben de dames de Col du Lautaret gefietst. Dit is een tocht (klim) van ongeveer veertig kilometer. Dezelfde weg zullen Johan en ik afleggen, maar dan naar beneden. Omdat morgen de tocht is hebben de mannen een rustdag en moedigen de dames onderweg aan.
Vroeg naar bed, want morgen is de grote dag. We starten al om half acht, en dat betekent dat het ontbijt om zes uur naar binnen wordt geduwd. Typisch niet-Frans vertrekken we ook inderdaad om half acht. Al na tien kilometer wacht ons de eerste klim, Le Glandon.
Dit is een lange klim van zo’n dertig kilometer die je brengt naar een hoogte van 1900 meter. Persoonlijk vind ik dit een leuke klim. Het is een lange klim met zowel variatie in klimpercentages als landschap. Ik hou mijn hartslag goed onder de 160 en kom redelijk ontspannen boven. Daar kom ik Johan tegen, die op mij heeft gewacht. Hij is zo’n tien minuten eerder boven gekomen, en begon het al behoorlijk koud te krijgen.
De afdaling is technisch. Diverse steile stukken met flink wat bochten. Onderweg zie ik nog een fietser tegen een politieauto knallen. Normaal gesproken stop je dan. Maar aangezien hulp direct aanwezig is, denk ik geen seconde na en rij door. De route vervolgt zich richting Le Telegraph. Dat is toch nog dertig kilometer over een redelijk vlakke weg.
Eindelijk mogen we weer klimmen. Om Johan niet teveel te laten wachten, spreken we af dat het vanaf nu ieder voor zich is. We zien elkaar we weer na de finish. Le Telegraph is een mooie gelijkmatige klim met diverse (haarspeld)bochten. Aangezien de top (1566 meter) nog ruim onder de boomgrens licht, kun je ook nog veel verkoeling zoeken in de schaduw. Te temperatuur is overigens met een graad of 24, vandaag een stuk aangenamer dan in het begin van de week. Je ziet zelfs mensen met lange mouwen. (vind ik zelf wel een beetje overdreven).
Boven aangekomen even een kleine pitstop. Het is druk bij de drinkpost. Slecht anderhalve kraan is beschikbaar voor het vullen van de vele bidons. Water is essentieel en dus murw ik me door de massa heen. Snel nog even een sms-je naar het thuisfront.
Ik voel met eigenlijk nog best goed als is richting le Galibier fiets. Dat is maar goed ook want de route geeft hier niet veel rust. Na een korte en lichte afdaling moeten we alweer klimmen. De Galibier heeft een top boven de 2600 meter. In deze klim zit het venijn in de staart. De klim is zo’n zeventien kilometer lang en naar gelang de top in zicht komt, worden ook de stijgingspercentages groter. De laatste kilometers zijn dik 10%.
Op de helft van de klim besluit ik even een break te nemen op een terrasje. Ik zat al een paar kilometers te smachten naar een glas cola. Ook maar een broodje eten. Vanaf het terras kan ik de klim goed zien. Ik zie dat het nog zwaar gaat worden. Diverse mensen gaan al lopend naar boven.
De korte pauze heeft me goed gedaan. Ik klim voor mijn gevoel gemakkelijk. Het valt me wel op dat ik mijn hartslag niet boven de 150 krijg. Het terrein waarin we fietsen wordt steeds ruiger. We zitten al ver boven de boomgrens. In verte is de top zichtbaar. Dat geeft moraal, maar weet en ziet ook dat het nog veel steiler gaat worden. Boven op de berg kun je door een tunnel. Dit was vroeg het hoogste punt. Speciaal voor de Tour de France hebben ze ook een weg over de berg gemaakt. Dit is nog een extra klim (10%) van een kilometer. Wij moeten uiteraard over de berg.
Boven aangekomen probeer ik van de omgeving te genieten. Op een of andere manier lukt me dat niet. Het is zeker niet warm en ik wil zo snel naar beneden. Het is inmiddels al vier uur. Ik ga ervan uit dat Johan al gefinisht is.
De route vervolgt zich met een lange afdaling richting Alpe d’Huez. Ik ken de afdaling en dat helpt. Helaas hebben we wind tegen. Daardoor kunnen we niet een topsnelheid behalen. Tijdens de afdaling kom in een groepje terecht. Even moeten we stoppen voor ongeval. Een fietser is hard gevallen.
Terwijl we afdalen, vraag ik me af of ik de Alpe d’Huez op moet. Mijn eergevoel overwint het van mijn vermoeidheid. Nog snel even de bidons vullen op de Camping. Wetende dat het er nog slecht 14 kilometer en 21 bochten te gaan zijn, begin ik aan de beklimming. Al in de eerste meters slaat de vermoeidheid in de benen. Mijn hartslag ligt rond de 135 en met 5 kilometer per uur, kruip ik omhoog. De ene na de andere renner haalt me in.
In bocht 19 staan Ursula, Annegreet en Yonah me aan te moedigen. Fijn om ze zien en te horen. Ik wil best wel even stoppen of gezellig doen, maar ben bang dat ik dan niet meer op ‘gang’ kom of zelfs afstap. Na de bocht hoor ik Annegreet roepen,” Hup Johan”. Ik kijk achter me en zie dat Johan de berg opkomt. In de aanname dat hij al boven is geweest en is gefinisht vervolg ik mijn weg. Een paar bochten verder besluit ik toch maar even te stoppen, om alle suikers die ik nog heb naar binnen te werken. Met een beetje mazzel is het nog een uur klimmen en dan komen die suikers goed van pas. Na een korte rustpauze vervolg ik de klim. Na bocht 16 wordt het wat vlakker. Hier staan ze ook met water. Ter verkoeling gooi ik het over me heen.
Of het de suikers zijn weet ik niet, maar op één of ander manier komt er weer gevoel in de benen. Mijn tempo en snelheid gaan omhoog. Ik haal zelfs fietsers in en ook hier zie je mensen nu lopend naar boven gaan.
Eindelijk het dorp en finish in zicht. De laatste kilometers gaan verbazingwekkend makkelijk. Zicht op het einde geven blijkbaar toch extra kracht en motivatie. Na ruim elf en een half uur ga onder de finish door en zit de tocht erop.
Terwijl ik boven mijn chip aan het inleveren ben, kom ik Johan tegen. Ben uiteraard blij hem te zien maar ben toch verwondert. In mijn beleving was hij allang binnen. Dat blijkt niet het geval. Ook hij is net gefinisht. Tijdens de tocht heeft hij wat langer en vaker op Terrasjes gezeten.
Als ik op de fiets stap om naar de camping te gaan, weigeren mijn benen om nog één trap te geven. Gelukkig hoef ik alleen nog maar naar beneden. Onderweg merk ik dat ik zeker niet de laatste ben. Nog veel deelnemers rijden of lopen naar boven. Kan alleen maar respect voor ze opbrengen. Weet wat ze meemaken.

Roland

Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat ik na een oproep in de krant mij aanmeldde voor de cursus “start to Tri”. Waarom ik daarvoor koos weet ik nog steeds niet. Een zwembad had ik zeker zeven jaar niet meer van binnen gezien en ook mijn racefiets had ik 20 jaar geleden al van de hand gedaan. Hardlopen deed ik dan nog wel zo af en toe, maar een vijf kilometer vond ik al heel wat. Mogelijk was het gewoon de uitdaging van de triathlon wat mij aantrok.

 Na twee 1/8ste wedstrijden in het eerste jaar besloot ik mijn doelen te stellen op de langere afstanden. Met behulp van het trainingsschema van Christel wilde ik mij goed voorbereiden op een kwart afstand waarvan de eerste die van Beesd zou zijn. De voorbereiding ging op schema totdat ik door mijn rug ging tijdens een fietstraining. Weken niet meer gefietst en een week voor de wedstrijd weer een keer kunnen oefenen op de racefiets.
Mooi weer was niet voorspeld voor de 26e triathlon van Beesd. Dat bleek ook wel het was maar 13 graden en het regende al de hele ochtend. Daar aangekomen was de ploeg vrij snel compleet, te weten Marcel, Hannie, Erik, Fenna, Coen, de tweede Erik, Hannie, Coen en Andre. Voor mij en Fenna was de kwart afstand nieuw en voor Hannie was het haar eerste achtste wedstrijd. Na een kopje thee en koffie in een buurtcafé maakten wij ons gereed voor de wedstrijd.
Het zwemmen lag circa 5 km vanaf het Parc fermé in het centrum waar de wissel was van het fietsen naar het lopen. Eerst dus een stukje fietsen naar het zwemstartpunt. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe het zou gaan dit keer met een wetsuit welke ik enkele weken geleden van Frank heb kunnen overnemen. Een beetje vreemd vond ik wel dat ik allemaal mensen zag inzwemmen, niet echt een klein stukje, zelfs tot voorbij de boei van 250 meter. Dus 500 meter inzwemmen voor 1.000 meter zwemmen. De regen was inmiddels overgegaan in miezer. Na de toeter renden wij het water in waar ik prompt meteen twee keer kort achter elkaar een flinke slok slootwater inslikte. Ik liet mij daardoor niet afleiden. Mijn bril lekte ook iets door, het klotst dan een beetje, maar het was dusdanig weinig dat ik gewoon kon doorzwemmen. Ook dit keer ook weer veel zwemmers met schoolslag, dat merk je wel bij de start in het gewoel. Enigszins zigzaggend voor mijn gevoel bereikte ik het keerpunt en vanaf daar was het rustiger en kon ik nog meer op techniek letten en bereikte zonder problemen de finish. Mijn wetsuit had ik dit keer snel uit, sneller dan met oefenen in het zwembad, maar mijn hardloopschoenen kreeg ik niet zo snel aan. Alles zat in een tas i.v.m. de regen en ik was ook vergeten mijn veters los te maken zodat ik die eerst moest losmaken. Daarna alles weer in een kleine tas doen, zodat de organisatie van Beesd ze neer kon leggen bij de Parc ferme in het centrum. Hierna een stukje hardlopend naar de fiets en kon ik gaan fietsen. Fietsen is het onderdeel dat ik minste beheers terwijl je volgens mij daar de meeste tijdwinst kan behalen. Voor mijn doen ging ik redelijk goed van start, ik zag soms 35 km/h op mijn teller. Ik probeerde dat ook vol te houden, met tegenwind kwam ik toch net onder de 30 km/h. Regelmatig werd ik ingehaald alsof ik stil stond. Marcel was daar 1 van en hij had nog tijd om mij ook nog aan te moedigen. Gewaarschuwd was voor gladheid en ik nam daarom ook geen risico’s. Een keer lette ik niet goed op en ging bijna een verkeerde kant op. Hierbij merkte ik hoe glad het was, want ik gleed hierbij best een stuk over het asfalt tijdens het remmen, maar ik bleef gelukkig overeind. De kramp schoot hierbij wel in mijn linkerkuit omdat ik daarop steunde om te keren, maar daar heb ik daarna gelukkig geen last meer van gehad. Ik probeerde mijn snelheid constant te houden en gedoseerd te fietsen omdat ik de volle 45 kilometer wilde halen. Na circa 30 kilometer kreeg ik last van mijn rechter knie. Een plaats waar ik normaal gesproken nooit last krijg en nu dus wel en het deed echt pijn. Ik ging steeds langzamer rijden. Ik probeerde nog zo goed als het kon al rijdend te masseren, maar dat werkte averechts. Ik haalde op de laatste paar kilometers nog net een treinovergang. Ik was net op tijd, de bellen rinkelde al, dikke pech voor mijn achtervolgers die er toch ook nog waren. Daarna zakte door de pijn mijn snelheid echt in elkaar. Ik kreeg amper mijn been in de rondte en was blij dat ik de Parc fermé haalde. Ik was een beetje bezorgd over of ik nog wel kon hardlopen. Mijn fiets werd aangenomen en omdat ik al hardloopschoenen aan had, had ik in ieder geval een snelle wissel. Aangemoedigd door familie aan de kant en van TVDers verderop die de achtste al hadden afgerond begon ik met hardlopen. Ik had hierbij gelukkig geen last van mijn knie. Ik merkte wel dat toen ik wilde versnellen mijn spieren dat niet toelieten, die verstijfde dusdanig dat ik weer in mijn constante tempo moest lopen. De twee keren na het keerpunt van de 2,5 kilometer ging mij het beste af en pas na 8 kilometer kon ik meer versnellen en kwam dan ook ogenschijnlijk met gemak de finish over. Na ontvangst van een mooie medaille (altijd leuk), een bidon van de Rabobank en een dorstlesser zat het er op. Voldaan en ondanks de pijn bij het fietsen heb ik een goed gevoel er aan over gehouden. Ik heb nog even gewacht op Fenna die vlak na mij binnen kwam en ben na het napraten gaan omkleden in een zeecontainer, ik had niet in de gaten dat de prijzen al werden uitgereikt. Opeens hoorde ik Marcels naam via de luidsprekers en hij mocht met zijn tweede plaats op het podium plaats nemen en de prijs in ontvangst nemen van een mooie jonge dame van de Rabo bank.
Ondanks de kou, heb ik het tijdens de wedstrijd niet koud gehad in mijn tri-suit. Mijn tijd had ik vooraf geschat op 2 uur en 50 minuten. 20 minuten voor het zwemmen, 90 minuten voor het fietsen en 60 minuten voor het hardlopen. Ik hoopte wel op 2 uur en drie kwartier, maar ik kwam met de blessure uit op 2 uur en 51 minuten. Voor mij een nette tijd. Mijn volgende wedstrijd zal die van Binnenmaas zijn en ik wil een OD doen in Spijkenisse later in het jaar.
Thuis aangekomen zag ik hoe vies en nat alles was. ’s Avonds deed mijn knie steeds meer pijn en kwam amper de trap nog op en tijdens dit schrijven op de zondag heb ik nog veel last van mijn knie. Even dus rustiger aan doen en ga straks voor een PR op de Binnenmaas.

Sportieve groet van Dick Steensma.

Een jaar of 8 heb ik bij Hercules aan hardlopen gedaan, en werd me af en toe gevraagd of triathon niets voor mij was.
Aangezien ik ben gaan hollen om wat sterker en soepeler te worden, en ik alleen stijver werd omdat hardlopen heel eenzijdig is, had ik besloten om bij TVD te gaan sporten. Een heel goede beslissing, ik voel me veel beter en heb veel minder last van blessures.
Nadat ik in September ben komen trainen bij TVD, zou Triathlon Krimpenerwaard mijn debuut worden.

 Een maand of 8 zwemles, een aantal spinninglessen, fietstrainingen en koppeltrainingen zouden zich nu moeten uitbetalen. Gelukkig had ik al de Megabike Duathlon meegedaan, een geweldige ervaring, temeer omdat het een thuiswedstrijd is, met vele aanmoedigingen. Afgelopen maandag ook nog in open water gezwommen, dus ik was er klaar voor.
s'Morgens bij het ontbijt nog even op youtube wat 'transitions' bekeken, hoe snel een wetsuit uittrekken en zo; een goede voorbereiding is het halve werk.
In Krimpen aangekomen het startnummer halen, en dan naar de start. Ik kom al heel wat leden van TVD tegen die ook meedoen, altijd leuk om met een groep deel te nemen. Aangekomen bij het parc fermé was ik mijn sticker voor op mijn fiets vergeten. Ik had de uitgereikte tas met spullen in de auto laten liggen en alleen het startnummer meegenomen... Terug bij de auto kon ik het stickertje niet vinden en besloot alles terug te doen in de tas en terug naar het inschrijfbureau te gaan. Opeens zag ik op de tas een andere naam staan, en toen ik goed keek had ook ik niet mijn eigen nummer, maar dat van een ander gekregen. Gelukkig was diegene nog niet langs geweest om zijn nummer te halen en kon de tas eenvoudig gewisseld worden.Achteraf bleek het stickertje met een paperclip aan het startnummer vast te zitten.
Terug bij het parc fermé netjes mijn spullen klaargelegd, wat gerekt en gestrekt en mijn wetsuit aangetrokken. Na wat inzwemmen (voornamelijk om mijn wetsuit vol te laten lopen, koud!) kon de wedstrijd beginnen.
Bij de zwemtrainingen in het zwembad heb ik geleerd om 1 op 3 te ademen, maar in open water, en zeker in een wedstrijd krijg ik dat niet voor elkaar, dit is echt overleven. Kijken waar je zwemt is ook al zoiets, ik geloof dat ik 600 meter slalom heb gezwommen, wat dat betreft heb ik zeker nog een hoop te leren (en te winnen!).
Enfin, eindelijk het water uit en snel naar de fiets, onderweg de muts en bril af en de armen uit de mouwen, dat ging echt goed! Bij de fiets aangekomen mijn wetsuit zo ver mogelijk naar beneden getrokken en daarna op de pijpen staan en uitstappen, dat had ik op youtube gezien. Helaas deed ik waarschijnlijk iets niet helemaal goed want op de een of andere manier trok ik een enorme scheur in een van de pijpen.... Op zo'n moment ga je natuurlijk niet de schade bekijken maar als een echte triatleet door met wat belangrijk is. Oordopjes uit, sokken aan, fietsschoenen aan, helm en bril op, startnummer om en wegwezen. Ik had van te voren bepaald dat ik niet wilde lopen zonder sokken, en als ik ze dan toch ging aantrekken, dat ik dat dan net zo goed meteen na het zwemmen kon doen, heb ik er bij het fietsen ook nog wat comfort van. De elastieken die ik van de week in mijn schoenen heb geregen doen hun werk goed.
Waar ik geen rekening mee gehouden had is dat het op het asfalt, bij het opstappen op m'n fiets, met fietsschoenen het veel gladder is als op het gras. Gelukkig kon ik nog net mijn evenwicht bewaren en kon mijn fietstocht beginnen. Het was echt geweldig weer, zonnetje en bijna geen wind, en de wind die er was kwam van opzij, soms ook nog tegengehouden door bomen. Er waren wel een paar vervelende plekken in het parcours, rare bulten bij bruggetjes, maar dat had ook een voordeel. De jongens die eigenlijk iets harder reden als ik, hadden waarschijnlijk wat duurdere fietsjes en durfden niet zo hard eroverheen zodat het telkens stuivertje wisselen was. Na 2 keer heen en weer moesten we aan het einde een fietspaadje op, dat had ik even gemist. Leek me niet zo'n probleem en dacht: ga ik toch door de berm het fietspad op! Wat ik niet bedacht had is dat dat met die dunne bandjes door een heel zachte berm niet gaat, kwam dus tot stilstand met mijn voeten in de pedalen en kukelde om. Gelukkig was de berm echt heel zacht, ben uitgeklikt en verder gaan hollen naar het parc fermé (25 meter).
Het was voor mij nog een stukje lopen naar mijn spullen, en aangekomen mijn schoenen gewisseld. Als hardloper heb ik mezelf aangeleerd aandacht te besteden aan het aantrekken van mijn schoenen, dus leek dat wel een eeuwigheid te duren. Toen ik ze eindelijk aan had en wilde beginnen aan mijn 5 km, bleek dat er nog een oordopje in mijn rechterschoen zat... Schoen weer uit, oordopje eruit, schoen weer aan, en gaan. De eerste 500 meter waren echt zwaar, ik wist eigenlijk niet wat er gebeurde, was er een beetje van in de war. Met de koppellooptrainingen had ik niet zoveel problemen, maar dit was echt andere koek. Dacht er zelfs aan om te gaan wandelen. Gelukkig kon ik mezelf bij de les houden en ging het na die 500 meter steeds beter, haalde nog een paar mensen in.
Na 1 uur, 6 minuten en 8 seconden was het voorbij, best tevreden kon ik me tegoed doen aan het fruit en gebak dat voor de atleten wat klaargezet.
Het was een heel leerzame ochtend, maar bovenal een leuke wedstrijd, niet in de laatste plaats doordat er nogal wat TVD-ers meededen en aanmoedigden!
Op naar de volgende, Marc van Hemert.

Ergens begin december meldde Irvin dat Laura en hijzelf ingeschreven stonden voor de sprintafstand van de wintertriatlon in Enschede. Erik van de Wal, onze schaatser vd TVD had hier ook wel zin in en ikzelf was ook enthousiast. Na een paar keer op de maandagavond geschaatst te hebben en eindelijk het overstappen onder controle had moest het er toch maar een keer van komen.

En dat terwijl ik zo’n 4 jaar geleden (na de Paul Veenemans prijs, onderdeel schaatsen) had gezworen nooit meer een schaatswedstrijd te rijden. Nadat Marcel uitgelachen was en mededeelde dat het meer weg had van “Sterrendansen op IJs” moest ik wel toegeven dat mijn talent daar in ieder geval niet lag. Dat wist ik zelf wel maar toen werd ik er wel erg mee geconfronteerd.

Maar goed, je moet alles een 2e kans geven. Slechter dan 4 jaar geleden kon het in ieder geval niet gaan dus:
Zaterdag 26 maart om 6.45 uur haalde Erik me op. Een kleine 2 uur rijden (enkele reis) naar Enschede (en ja, het is echt de moeite) om daar lekker (?) te sporten.

Wel weer even wennen. Thuis was ik erg lang bezig geweest om de spullen te pakken. Tja, alle sportbenodigdheden bij elkaar leggen staat nu bovenaan de prioriteitenlijst. Dat scheelt een hoop gezoek, tijd en frustratie’s.

Bij aankomst eerst koffie, daarna fiets & schaatsen in het Parc Fermee gezet. Met een bus mee die om 10 uur vertrok naar een andere sportaccomodatie. Start was om 10.45 uur. Eerst een rondje over de atletiekbaan en daarna langs het spoor richting het Parc Fermee wat naast de ijsbaan lag.

Ik liep met 3 mannen op die gezellig aan het babbelen waren (en dat tijdens een wedstrijd?). Echt geen mentaliteit maar wel leuk. Na 5 niet zo snelle km’s de fiets op. Toch een extra jasje aan. Het was heel de week prachtig weer behalve op de wedstrijddag. Toen was het somber, grijs en fris weer. Het fietsparcours was gelukkig wel droog en bestond uit 3 ronden met een heen & terugfietsstuk. Het fietsen had wel sneller gemogen maar helaas zat de snelheid niet in de benen op die dag. Het is maar goed dat de fietstrainingen weer beginnen op de woensdagavond, dat is wel nodig. Na het fietsen de schaatsen gepakt en rennend de ijshal in. Dit was de minst snelle wissel die ik in al mijn triatlonjaren mee heb gemaakt. Het ijs was super. 27 Ronden moesten we schaatsen wat erg lastig te tellen is. De laps hield ik bij op de hartslagmeter maar soms reageerde deze niet. Volgend jaar dus maar een handtellertje aanschaffen.

Na een aantal ronden zag ik Erik al op de buitenbaan schaatsen. Na geschrokken gevraagd te hebben of het wel met hem ging antwoordde hij dat hij al gefinisht was. Oh, gelukkig, geen valpartijen wat ik eigenlijk dacht.
Volgens mij heb ik 1 of 2 ronden teveel geschaatst maar bij twijfel gewoon doorschaatsen dacht ik anders heb je geen finishtijd. En dat zou toch wel heel jammer zijn.

Eindtijd: 1:42:31 uur (waarvan 2.07 & 5.08 = 7.15 wisseltijd).
We hebben alle 4 een PR dus we hebben het uitstekend gedaan. Maar volgende keer kan het sneller.

Groeten,
Hannie

Bijna net zo vrijwillig als voorgaande jaren wordt er iemand aangewezen om een stukje te schrijven over het trainingsweekeinde. Bij traditie iemand die voor de eerste keer meegaat. Helaas hoor ik bij die groep mensen, maar er waren nog meer mensen voor de eerste keer mee. Die personen weten dus wat ze te doen staat. Ik heb geen foto's gemaakt dus het wordt een taai stukje tekst.
Ik ga niet zo uitgebreid te werk als de voorgaande schrijvers Irvin, Laura en Piet, wat overigens een heel leuk stukje was om te lezen en staat nog steeds op de website staat voor de liefhebbers. Ik schrijf puur uit eigen waarneming en ik heb ook geen aantekeningen gemaakt dus het zal wel vol staan met fouten.

Voor de mensen die mij nog niet kennen; ik ben Frank Dubbeldam, een sporter die in zijn sportbeleving geen maat weet te houden en graag de grens opzoekt wat zijn lichaam aankan. Helaas weet ik ook dat de grens een keerzijde heeft en daarom zit hardlopen er voor mij niet meer in, mijn linker knie kapot getraind. Op die manier ben ik op doktersadvies gaan zwemmen, waar ik weer oude loopmaatjes tegenkwam die lid waren van de TVD. Voor mij was het een makkelijke stap om op die manier bij deze groep sport idioten aan te sluiten (hier val ik niet op als ik net iets meer wil).

Vrijdag: vandaag start het trainingsweekeind. Verzamelen om 12:00 uur op het park en gereed maken voor een run-bike-run training. Piet en ik komen met de trein naar Maastricht en fietsten het laatste stukje naar Vaals. Fenna hebben we op de hoogte gebracht dat wij 12:00 uur niet gaan redden en zijn er een kwartiertje later. De eerste kilometers van Maastricht naar Vaals gaan moeizaam, lijkt wel stroop in mijn benen te zitten. Ja, ik moet nog even wennen aan het landschap met vals plat, dat verklaart een hoop.
Er is 1 huisje ter beschikking om je om te kleden voor de run-bike-run. Het bewuste mannen huisje wat al snel werd omgedoopt tot "Homo huisje". We vertrekken massaal op de fiets naar het startpunt. Roland blijft als bewaker achter bij de fietsen en loopschoenen. Gelukkig hebben nog meer mensen meer zin om te fietsen dan te lopen, dus gaan Jan-Gerrit, Peter, Ursula, Piet, Paulo en ik een klein rondje fietsen. Lekker tempo gefietst, even rustig aan met afdalen, maar Jan-Gerrit heeft het grootste hart en laat zich naar beneden storten. We zijn net voor het einde van de training terug bij de groep en fietsen gezamenlijk terug. Spulletjes uitpakken en ik zit met Irvin, Laura, Jan-Gerrit, Remi en Albert in een huisje. Even snel het bed opgemaakt voor mijzelf en mijn slapie Jan-Gerrit. Lekker nog even wat zon opsnuiven op het terras bij het huisje en opfrissen voor het etentje bij het heigend hert. Remi is de enige man in huis die zijn benen niet heeft geschoren en dat streelt zijn mannelijkheid. Fenna hangt in ieder huisje het programma op en een lijst met belangrijke telefoonnummers. Bij het invoeren in de telefoon blijkt al snel dat het nummer van Roland verdacht veel op mijn nummer lijkt, sterker nog het is mijn nummer. Deze misvatting wordt direct rechtgezet terwijl Roland hier geen probleem in zag. Miranda en Aafke sluiten zich vanavond bij de groep aan en eten mee. Leuke eettent met prima eten. Gezellig om met de groep zo apart te zitten. Eindelijk eens de gelegenheid om met andere mensen te spreken. De meeste ken je alleen van naam en tijdens zwemmen is dit ook niet het meest geschikte moment. 's Avonds met een klein groepje mannen nog even aan de bar gehangen, waar duidelijk te merken was dat er geen vrouwen bij waren. Niemand hoeft zich benadeeld te voelen, want iedereen is over de tong gegaan, maar maak je geen zorgen niets positiefs. (geintje!)

Zaterdag: 's Morgens eerst een looptraining voor de groep en 's middags een lange fietstocht. 's Morgens met Roland, Piet en Ursula een stukje wezen trappen. Roland mag wel iets vaker omkijken waar zijn vrouwtje blijft, maar voor de rest ging het prima. Paulo is bij de huisje gebleven om o.a. Johan en Niclas en nog 2 maatjes van Angelo op te vangen. Angelo kon helaas niet komen omdat zijn vrouw in het ziekenhuis lag.
Lekker even wat eten in het huisje en gereedmaken voor het volgende onderdeel: een lange fietstocht. Er worden 3 groepen gemaakt op basis van snelheid en afstand. Het is aan een ieder vrij om te bepalen met welke groep hij of zij meefietst. Ik heb mijzelf voorgenomen om gedurende deze dagen maximaal aantal kilometers te fietsen (een soort fiets 4 daagse) met de moeilijkste of zwaarste heuvels. De groep gaat goed verdeeld op pad. Het tempo ligt aanzienlijk hoger en ik ga twijfelen of ik hier wel in de juiste groep zit. Heuvel op kost mij veel moeite, bovenop de berg staat iedereen keurig te wachten, maar zodra ik boven ben gaan we gelijk weer verder (ik kan amper op adem komen). Al snel krijg ik de tip van André om snel het juiste verzet te kiezen waarmee je boven denkt te komen en dan je cadans vinden. Jammer dat ik hierbij al vaak in het kleinste verzet stond. Het valse plat naar beneden gaat met snelheden van boven de 35km/uur en de afdalingen rond de 50km/uur. De gemiddelde snelheid is 26km/uur, geen slechte score in heuvelachtig landschap. Hoe slecht het klimmen ook gaat, ik laat mezelf niet kennen en pak ook nog de laatste klim naar het restaurant bij het stuwmeer van Eupen. Lekker even een stuk appeltaart met slagroom weggewerkt en een bak koffie naar binnen geslobberd. Het middagdeel bevat gelukkig meer afdalingen dan klimmetjes, ik knap op en nu zie ik andere mensen om me heen die het nu moeilijk krijgen. Een wijze les die ik heb geleerd om niet te eten in de beklimming. Ik was net voor de klim begonnen aan een energiereep, die ik snel in zijn volledigheid naar binnen prakte om me handen vrij te hebben voor het schakelen. Dat heb ik geweten, ik kwam niet meer aan mijn lucht. André verliest zijn bidon en bij het terugfietsen rijdt er een auto overheen, dat scheelt weer een keer bukken.
's Avonds lekker gegeten bij een Wokrestaurant in Magraten. Hier zit onze spinning instructeur en ex lid van de TVD ook te eten. 's Avond nog maar een afzakkertje genomen aan de bar op het park en daarna pitten.

Zondag: Gelukkig beginnen we de zondag zoals de meeste mensen gewend zijn met een zwemtraining. Eerst een rondje om de drijvende boei Roland heen zwemmen. In al het gewoel ben ik er nog niet uit wie zijn benen nodig moet scheren. Na afloop nog wat hoogte metertjes gepakt op de glijbaan en nog tegen de stroming in gezwommen. Na een uitgebreid ontbijtje in de zon genoten van een lekker eitje bereid door Jan-Gerrit. Irvin zorgt voor nog wat muzikaal entertainment met zijn gitaar (live). De buren zijn wat luidruchtiger met de muziek van dj Coen.
Vandaag is de dag van de Amstel Gold Race met als gezamenlijke ontmoetingsplek het terras bij "de Smitse". Een aantal mensen hebben niet zo'n behoefte om vandaag veel te fietsen en gaan vrijwel direct naar het terras. De andere groep fietst iets verder met de garantie de Amstel Gold Race te zien. De laatste groep gaat voor de grootste afstand met de kans de Amstel Gold Race te missen, daar sluit ik mij natuurlijk bij aan. Eerst even bijkomen van André zijn outfit, wat een vlaggen parade, maar Marcel vind hem geweldig hoor. Marcel neemt ons mee voor een groot deel over de zwaarste klimmetjes van de wedstrijd. Bij de klim van Partij naar Gulpen word ik van de weg gedrukt door een auto die zo nodig naar boven moet tussen alle fietsers door, afstappen geblazen. De volgende klim de Keutenberg, weer afstappen. In het iets minder steile stuk weer opgestapt. Best eng als je schoen niet gelijk vast klikt. De IJserbosweg, bekend van naam, is nu ook bekend van een korte wandeling. Zo, dat waren mijn afstapmomentjes en nu verder opmaken voor een stuk vlaai. Ron maakt nog wat andere fietsers gek door te vertellen dat hij net staat uit te hijgen van 5 x omhoog fietsen. Ook André viel op, of zijn kleding, maar zeker de hoogte van zijn zadel. Onderweg de Amstel Gol race voorbij zien razen. Vanaf het terras nogmaals de renners voorbij zien komen. Op de terugweg, via de Camerig, rijden we richting het park Hoog Vaals. Een klein clubje met Rob, Hannie en Marcel gaan we nog even langs het drielandenpunt. Bij terugkomst bij het huisje gaan we de fiets maar weer een keer poetsen en gereedmaken voor de monstertocht van morgen.
Als de dames 's avonds zijn uitgebubbeld en terugzijn bij de huisjes, zijn we op de Vijlnerberg gaan eten bij Lodge 7. Totale reistijd 1 nummer van de cd. Genoten van het fantastische uitzicht. Goede sfeer aan tafel en enorm gelachen. Helaas is mijn slapie naar huis, maar ik mag zijn onderbroek lenen voor het geval ik hem ga missen...
Maandag: Roland, Piet en ik zijn op tijd uit bed om te vertrekken naar Dordrecht op de fiets. Om 08:21 zetten we de tocht in gang. Roland heeft de route in zijn navigatie ingevoerd en ik volg de mannen wel. Ik moet zeggen dat we de tocht naar Maastricht een stuk vlotter fietste dan afgelopen vrijdag. De route gaat grotendeels door België. Even een putje in de weg, die Roland te laat opmerkt, doet zijn achterwiel aanlopen. Dit probleem hebben we snel opgelost door even het achterwiel opnieuw te plaatsen. Totaal onbekend vertrouw ik volledig op Roland zijn navigatie. Na zo'n kleine 60km even een kleine koffie break. Op ca 75km rij ik mijn achterband lek. Gezamenlijk lossen we dit op, Piet begint mijn band eraf te halen, ik pak ondertussen mijn binnenband en Roland gaat mijn buitenband inspecteren. Binnen no-time zijn we weer onderweg. We fietsen door bossen, langs kanalen, Bobbejaanland zien we in de verte liggen en fietsen vervolgens door naar Turnhout. Ik betrap mezelf erop dat ik de hele route met een lach van oor tot oor zit te genieten. Bij een benzine pomp nuttigen we nog het één en ander en vullen we onze tekorten aan. Bij Baarle Nassau komen we de grens over en via een schitterend gebied via Ulvenhout en Chaam op weg naar Ginneken bij Breda. Hier lekker op een terras in de zon van een portie bitterballen zitten snoepen en dan nog een klein stukje naar huis. De Moerdijkbrug is een lachertje geworden met zijn hoogteverschil, daar gaan we niet meer voor schakelen. Ik heb al snel uitgerekend dat als ik een totaal over 4 dagen van boven de 500km wil rijden de totale tocht boven de 209km moet liggen. Dat gaat gelukkig goed komen, anders had ik de Biesbosch nog buitenom gefietst. Ik fiets het laatste stukje met de mannen mee langs de N3. Ik kijk nog even of Peter misschien in de tuin zit, maar helaas geen buitenleven in huize van der Graaf. Na 9,5 uur fietsen thuisgekomen staat mijn teller op 212km met een gemiddelde snelheid van 25km/uur. Gelukkig komt Irvin 's avonds mijn tas met spullen langsbrengen, scheelt weer een stukje fietsen naar Papendrecht. We zijn alle drie goed door de dag gekomen, geen rugklachten, alleen de klikpedalen voelen we goed zitten. Het is een tocht die voor herhaling vatbaar is, temperatuur en windrichting waren optimaal. Roland weet nu waar hij nog efficiënter kan fietsen, nog iets meer het kanaal volgen vanaf Maastricht en dan komt het helemaal goed. Hopelijk zijn we hierdoor trendsetters geweest en volgen komend jaar meer mensen onze tocht.
Het plaatje laat de route zien die we gefietst hebben.
Ik wil hierbij alle mensen die hun steentje hebben bijgedragen in de organisatie enorm bedanken, ik heb super genoten en alles was prima geregeld.

Tot volgend jaar,
Frank Dubbeldam

Zaterdag 12 maart was het dan zover!! Met 8 meiden begonnen wij aan de eerste ladies day ooit. Om 11.45 uur hadden we afgesproken bij Parthenon. Even verdelen over de auto’s en op weg naar Antwerpen.

Uurtje later….

We zijn in Antwerpen!!

Tijd om te shoppen!

Wat een grote winkel!



Ik was hier nog nooit geweest, dus ik keek mijn ogen uit. Van allerlei sporttakken hadden ze allerlei materialen voor leuk prijzen. Vooral de aanbiedingen waren erg leuk. Gelukkig hadden ze allerlei artikelen in het ROZE, joepie!! Dus allerlei dingen gekocht; roze vestje, roze paddles, roze board, roze hartslagmeter, roze sokken……….

Fijn dat er ook een aantal ervaren atleten mee waren die een beetje advies konden geven wat wel handig is en wat niet. Bedankt daarvoor!!

Na 2 uurtjes hadden we allemaal voldoende nieuwe spullen gekocht…. Op weg naar het centrum. Lekker beetje door het centrum gelopen, Belgische wafel gegeten en nog wat winkels in en uit.

Op het grote plein nog met elkaar wat gedronken voor we naar de pizzeria gingen. Tijdens het eten heb ik een aantal andere meiden van de vereniging weer wat beter leren kennen wat ik erg leuk en gezellig vond. Ik vond het erg fijn om zo makkelijk opgenomen te worden in een groep!


Het was een superleuke dag en ik kijk nu al uit naar de volgende ladies day!!


Sportieve Groetjes Miranda Moolenaar

Na de Binnenmaas op 21 augustus had ik er toch wel een hard hoofd in. Die 10km “hard”lopen was vooral op karakter. Dit is denk ik de 1ste wedstrijd waarbij het lopen zo zwaar was dat je je afvraagt waar je mee bezig bent. Dat geeft geen goed gevoel als je over 3 weken 42 km moet hardlopen en dan nog bergop (willen is het juiste woord. Je moet natuurlijk niets).
Toch op donderdag 9 september besloten om wel te starten.

Na de Binnenmaas op 21 augustus had ik er toch wel een hard hoofd in. Die 10km “hard”lopen was vooral op karakter. Dit is denk ik de 1ste wedstrijd waarbij het lopen zo zwaar was dat je je afvraagt waar je mee bezig bent. Dat geeft geen goed gevoel als je over 3 weken 42 km moet hardlopen en dan nog bergop (willen is het juiste woord. Je moet natuurlijk niets).

Toch op donderdag 9 september besloten om wel te starten. Alles was erop afgestemd. De hele vakantieplanning en periode. Marcel’s zus Ingrid + haar man Paul & hun 2 kinderen waren er ook bij (zij hadden ook speciaal vrij genomen).
Marcel besloot diezelfde donderdagavond het startnummer van Paul over te nemen. Paul heeft een heupblessure en kon niet starten. Zo gezegd en gedaan. Na uiteraard extra kosten betaald te hebben (in Zwitserland weten ze overal aan te verdienen) voor het aanpassen van de naam was ook Marcel ingeschreven. Een slechtere voorbereiding had voor hem niet gekund. 5 Km in Made, 10 km in Binnenmaas, dat waren de km’s van Marcel dit jaar. Gelukkig wel heel veel gefietst dus met de conditie zat het wel goed. Om niet zichzelf helemaal kapot te lopen had Marcel besloten 42 km bij mij te lopen (is altijd gezelliger dan alleen alhoewel ik niet gezellig ben met wedstrijden maargoed, het is een keuze).

Voor mij was het doorkomen van de 1ste helft van de marathon (het vlakke gedeelte) het zwaarst. Door een hielblessure deed elke pas zeer (en dat 2 uur lang). Op karakter en pijnstillers kom je een heel eind. Niet verstandig maar het helpt wel.
Na 24km begon de klim “de muur van Wengen”. Hier kun je alleen wandelend omhoog. Uit een Nederlands chalet klonk de muziek van Pink Floyd – The Wall, wat een supersfeer gaf. Vanuit het treintje wat omhoog gaat hangen supporters uit de raampjes om je toe te juichen. Het deed me goed dat Marcel en ik eigenlijk makkelijk omhoog liepen. We gingen veel atleten voorbij. Sommige waren al aan het rekken en strekken. We waren nog maar op de helft dus die zouden het nog zwaar krijgen.

In Wengen stonden Paul, Ingrid & kinderen ons aan te moedigen. Nog even gestopt voor een fotootje (tja, het is vakantie immers, alles moet je vastleggen). In Wengen kun je weer hardlopen. Daarna is het vooral stevig doorwandelen, dribbelen, hardlopen. Als je hartslag te hoog gaat, dan weer wandelen en ga zo maar door (en dat tot de finish).
Langs het hele parcours stond publiek je toe te juichen. Er was muziek, dans, trommels, blaasorkesten, koeienbellen, alphoorns (onder aan de Morene) en een doedelzakspeler (bovenaan de Morene).
Dus genoeg te zien tijdens deze geweldige loop. Ook voldoende verversingsposten. De 1ste 20km om de 5 km, daarna om de 2 a 3 km. Heel veel posten voor EHBO en massage’s gezien. Heb er gelukkig geen gebruik van hoeven maken.
Als je nog 5km te gaan hebt denk je dat je er bijna bent. Dat valt dus tegen. Daar doe je ongeveer een uur over. Je gaat nl. in een file over de Morene. Je kunt niet voorbij andere deelnemers. Wel geprobeerd maar het is nogal steil, de benen worden best stram dus een misstap is zo gemaakt (wat dan in een valpartij een stuk naar beneden leidt en uiteindelijk in een “did not finish” en da’s zonde van de 5 uur die je al bezig bent). Nee, dan kun je beter genieten van de prachtige omgeving, het is niet voor niets Werelderfgoed. Uitzicht op de Mönch, Eiger en Jungfrau, wat wil je nog meer?

Heel de wedstrijd prachtig weer gehad. Strakblauwe lucht, niet te warm, wel warm genoeg voor korte broek en shirt zonder mouwen.
Kortom, het was een prachtige wedstrijd. Voor degene die van bergen & natuur houdt is dit een aanrader.
Voordeel: geen stres over eindtijd. Finishen is het doel. Je kunt deze marathon toch nooit harder lopen dan een vlakke marathon. Gewoon genieten en dat is wat we gedaan hebben.

Toch wel leuk om de tussentijden te vermelden:
21,1km Lauterbrunnen 2.14.04
30,3 km Wengen 3.31.34
37,9 km Wixi 4.45.46
42 km Kleine Scheidegg 5.42.05 uur (=ZIEL)

Grusse!
Jungfrau Hannie Soeters

Soms zit het mee en soms zit het tegen.

Grand Raid Nisramont,                                           De Ardennen 27 maart 

De wedstrijd begint altijd als het startschot klinkt. Maar het avontuur begint ervoor. Vandaag op het moment dat de wekker afgaat, raar maar waar.

Helemaal als je een uurtje te laat opsta,.................te laat? 

In 2011 kan je punten verzamelen voor de TVD Club Competitie 2011. De Club Competitie bestaat uit een aantal, met name, regionale wedstrijden. De wedstrijden zijn vastgesteld aan de hand van "Wie Wat Waar" op de website.

Iedereen kan meedoen in zijn of haar categorie en daarmee punten verdienen voor het algemeen klassement. De Club Competitie staat los van het Clubkampioenschap.

Reglement

1. Iedere TVD'er die deelneemt aan één van de wedstrijden van de club competitie wordt opgenomen in het (voorlopig) algemeen klassement.
2. Het algemeen klassement voor de club competitie wordt berekend over de wedstrijden in het onderstaand overzicht.
3. Van de wedstrijden waaraan is deelgenomen tellen de 5 beste resultaten mee voor het eindklassement.
4. Uitgangspunten voor de toegekende punten voor een wedstrijd zijn:
   • Behaalde plaats
   • Leeftijdscategorie (indien van toepassing)
     
     
   • Aantal deelnemers (binnen de leeftijdscategorie)
   • Uitslagen door de organisatie van de wedstrijd vastgesteld.
5. De toegekende punten voor een wedstrijd worden als volgt berekend:
   • Punten = 100 - (100 / aantal deelnemers) x (behaalde plaats - 1)
6. In de club competitie zijn slecht twee categorieën te weten dames en heren.
7. De prijsuitreiking zal plaats vinden tijdens het jaarlijkse Vlaaifietsen (indien mogelijk).

Dit is een van de wedstrijden waaraan ik probeer elk jaar, net als de winter triathlon in Assen, deel te nemen.
Het is een goede stimulans om ook in de winterperiode ervoor te zorgen dat de conditie op pijl wordt gehouden.

De "wedstrijd" houdt in: op zaterdag 37 km mountainbiken over het strand en zondag een halve marathon, waarbij 10 km gelopen moet worden over het strand en terug door de duinen.
Het geel vond plaats in het weekend van 8 en 9 januari j.l.
De voorbereiding voor het fietsen waren niet echt ideaal. Vorst en sneeuw, dus lekker buiten trainen was er niet bij. Als alternatief veel getraind op de hometrainer, maar na 1,5 uur ben je dat wel zat. Wel was
het lekker weer om te lopen. Niet te warm en weinig wind. In december
gestart met de echte voorbereiding, waarbij ik de laatste week van december enkele loopjes van 15, 17 en 18 km heb afgewerkt.
Op vrijdagmiddag (7 jan.) op ons gemak naar Egmond gereden, waar we dit keer een hotel vlak bij de boulevard hadden geboekt. Een prima locatie aangezien alle starts vanaf de boulvard waren. 's Avonds een heerlijke pasta gegeten en bijtijds naar bed. Wat een verrassing toen we 's ochtends uit het raam keken en de vlaggen strak zagen wapperen.
Toen we in het startvak stonden voorspelde de speaker al dat het wel eens een slijtageslag zou kunnen worden. Windkracht 5 tot 7 en pal uit het zuiden. Ik had me op dat moment al voorgenomen en waarschijnlijk velen met mij, om in ieder geval te proberen in een groepje te blijven. In je "uppie" was je met deze storm verloren.
Tijdens de 17 km tegen de wind heb ik veel, niet getrainde, korte sprintjes moeten trekken om weer aan te sluiten wanneer iemand een gaatje liet vallen. Enfin, eindelijk kwam dan toch het keerpunt in zicht, nog even doorbijten door het rulle zand en dan met wind in de rug terug.
Dat gaf weer wat extra moraal. Er moesten onderweg nog wel een aantal ingebouwde hindernissen genomen worden, maar die neem je
in dit geval weer wat makkelijker. Aangezien ik de volgende dag nog de halve moest lopen probeerde ik zo relaxed mogelijk te fietsen want de geleverde inspanning voelde ik goed in de benen.
Na een slechte nacht (heel weinig geslapen) weer langzaam prepareren
voor het lopen. Gelukkig wat minder wind en gezien de hoeveelheid lopers was het iets makkelijker om een goede positie, zoveel mogelijk uit de wind, te kiezen
De eerste 5 km waren met de nog vermoeide benen zwaar. Ik werd links en rechts voorbij gelopen, dat ben ik overigens wel gewend, maar daarna kwam ik weer wat in mijn ritme en ging het lopen over het strand wel lekker.
Weer even doorbijten door het rulle zand, een helling op en via de duinen terug. Dit gaat "op en af" wat ik ook niet getraind had, dus soms even een hellinkje lopen. De laatste paar km naar Egmond kan je niet meer stuk. Ik finishte niet als eerste maar ook niet als laatste.
Al met al was dit toch weer een geslaagd "sportweekend" en hopelijk kan ik volgend jaar weer meedoen. Ik vind dit overigens ook een aanrader voor onze triathleten. Je kan n.l ook alleen fietsen of lopen.

Mijn tijden: fietsen: 2.34.19
lopen: 2.18.37

Joop Groeneweg