Niet al te lang na de finish van de triathlon van Almere in 2013 vroeg iemand mij vrolijk “en Erik volgend jaar weer?”. “Nou, daar denk ik nog heel even over na” was mijn antwoord. Niet heel vreemd na een hele lange koude en vooral natte dag. Toch was het besluit snel genomen. Ik doe er nog eentje, mijn laatste hele maar dan wel in een warm land. Enkele weken later heb ik me ingeschreven voor Ironman Barcelona.

Na een leuke pittige voorbereidingsperiode met hoogtepunten in Limburg (o.a. trainingsweekend), Embrun (trainen samen met onze eigen Embrunhelden) en Luxemburg (Ironman 70.3) zijn Fenna en ik naar Spanje vertrokken.

Gelukkig zijn we al enkele dagen voor de wedstrijd in Spanje. We verblijven zo’n 2 a 3 kilometer van de start, vlak aan het strand. We beginnen met een dagje regen, maar daarna klaart het op. Het is warm en wordt steeds warmer.

Na een rustige weekje waarin ik lekker heb kunnen uitrusten begint de drukte toe te nemen. Op de boulevard is het ondertussen levensgevaarlijk. Aan alle kanten flitsen triathleten voorbij, zowel lopend als fietsen. Uiteraard allemaal in hun nieuwste en stoerste finisher-shirt. Ik word daar altijd een beetje onzeker van, gelukkig weet ik beter.

Het TVD kamp begint ook vorm te krijgen. Marcel, Hannie, Laura en Irvin zijn ook gearriveerd en verblijven op steenworp afstand ;-). Gezellig!

Het is zaterdagmiddag 15:30 uur. Mijn fiets staat te glimmen in het parc fermé en de tasjes hangen op de juiste plaats. Voordat ik terug naar de camping ga drink ik nog even een kop koffie met mijn vader en moeder die vlakbij de zwemstart logeren. Leuk dat ze er ook zijn!

Zondagochtend 2:30 uur, ik schrik wakker. Onweer en harde regen. “Alles wat nu valt, valt straks niet” bedenk ik me….. Ik draai me nog maar eens om.

Zondagochtend 6:20 uur, de wekker gaat! Shit, het regent nog steeds “Alles wat nu valt, valt straks niet” bedenk ik me….. Ik neem een licht ontbijt en controleer alle spullen nog eens.

Zondagochtend 7:15 uur, Irvin staat voor de deur om mij bij de start af te leveren. Het is hoog water op de camping, en op de weg, en op de boulevard, overal eigenlijk. Dat droogt straks wel weer op als de zon gaat schijnen bedenk ik me. Gelijktijdig realiseer ik me dat er met onweer niet gezwommen wordt….. Ik begin het wat benauwd te krijgen.

Terwijl iedereen staat te trappelen om te starten een mededeling: “we willen geen geroosterde triathleten, daarom stellen we de start een half uur uit”. Ondertussen gaat er het gerucht dat het een run – bike – run wordt. Weer een mededeling “goed nieuws; de 1e wave start om 9:00 uur!”. Yes, daar gaan we.

Het is zover. Paarse badmutsen de voorstartkooi in. Even zwaaien en rennen voor een plekje vooraan. Ik sta tweede rij. “On your marks”. Kanonschot, volle bak zwemmen door de branding heen. Perfect, ik ben los van de groep. Voetjes zoeken en peddelen maar. De zee is ruig, maar wat is het gaaf om te doen. Ondertussen drie keer over mijn nek van het zeewater. Ik haal mensen in, veel mensen. Het zal wel goed gaan. Om de laatste boei heen en richting de kant. Waar is het ergens? Ik zie alleen maar mensen, rijen dik. Gelukkig zie ik tussen de golven wat boeien liggen. Ik klim het water uit, zwemtijd: 1:05. Gezien de omstandigheden prima!

Snel wisselen dan maar. Schoenen alvast aan en richting balk. Slechts een enkele atleet beheerst het schoen op de fiets aan kunstje zo blijkt maar weer. Leuk om te zien. Ik zit op de fiets, even opletten de weg is erg nat maar de zon schijnt gelukkig.

Terwijl ik me druk aan het maken ben over mijn veel te lage hartslag voel ik mijn achterband zacht worden. Na zo’n 18 kilometer sta ik stil met een lekke achterband. Niet irriteren, snel wisselen bedenk ik me. Na een kleine acht minuten ben ik weer op toeren. Concentreren, eten, drinken, zwaaien naar supporters, nog een rondje en nog een klein rondje. Ik dender het centrum weer in richting parc fermé. Netto fietstijd 5:29, jammer van de lekke band.

Vlak voordat ik naar buiten ren voor de vier rondjes nog even langs de Iron Girls. Deze meiden staan klaar met grote hoeveelheden zonnebrand en smeren iedereen in. Top!

Eerste rondje van 10,5 volgens plan. Tweede rondje van 10,5 nog steeds volgens plan. Derde rondje… twee grote blaren onder mijn linkervoet. Shit, ik voel dat de blaren groot zijn. Zal ik de EBHO tent ingaan vraag ik me af? Kom ik daar dan nog wel weg? En met de Spaanse relaxedheid zal het wel ff duren voordat ze klaar zijn. Ik besluit door te lopen. Rechtdoor gaat prima, bochtjes waren waarschijnlijk komisch om te zien. Ik besluit na zo’n 28 kilometer steeds 1 km te lopen en daarna even te wandelen. Dat gaat gelukkig prima. Helaas gaat het met andere atleten een stuk minder, ik zie een jonge vrouw liggen die gereanimeerd wordt. Gelukkig heeft ze hulp. De laatste drie kilometers loop ik in één keer door richting finish (voor zover ik me kan herinneren).

En dan het moment dat je het Ironman stadion binnen gaat. Iedereen door dolle heen, high five hier, high five daar. Een enorme lichtshow, muziek en de magische woorden op de finish “you are an Ironman!” Na de finish felicitaties in ontvangst genomen. Mijn eindtijd is 11:37, ik word 1240ste van de 2488.

Iedereen bedankt voor alle support, felicitaties en gelukwensen. Speciale dank voor iedereen die naar Spanje is gekomen om mij supporteren en niet te vergeten mijn trainingsmaatjes. Top!

Op naar de Challenge in Roth …

Hoi clubgenoten,

Marcel heeft De Speld aan mij doorgegeven. Aangezien ik niet zo’n schrijver ben, heeft het even geduurd, maar hier is dan het lang verwachte stukje van mij.
Ik zal me even voor stellen voor diegenen die mij nog niet kennen.
Ik ben Redmer Bultema ben 42 jaar en woon met mijn gezin in Alblasserdam.

Zo’n 25 jaar geleden ben ik begonnen met triathlon. Mijn broer Harry en ik gingen mee met mijn vader, die toen al lid was van de TVD. Een aantal jaren heb ik het rustiger aan gedaan, maar het begon toch weer te kriebelen.
Vorig jaar zou ik al gaan meedoen met de 1e Divisie. Maar door een val met mijn MTB heb ik heel de zomer aan de kant gestaan. Afgelopen winter ben ik weer begonnen met zwemmen, hoewel dat met mijn schouderblessure zeer lastig was. Na de winter weer geprobeerd, om mijn conditie op pijl te krijgen, waarna ik mij heb aangemeld bij de vereniging voor de 1e divisiewedstrijden. Na wat testwedstrijdjes kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen. Ik heb mij toen in geschreven voor de 5 wedstrijden van de 1e Divisie. Dit waren Teamtriathlon Enschede, Stayer Sprint Triathlon Almere, OD Triathlon Oud Gastel, Sprint Triathlon Utrecht& OD Triathlon Maastricht.

De eerste wedstrijd Teamtriathlon Enschede hebben we gedaan met Marcel Bezemer, Michael Raaimakers, Albert de Vries en mijn persoontje. Dit was een zeer leuke wedstrijd. Goed geregeld daar en bij ons ging het ook heel goed. Na een dag lang hard sporten waren we 8e geworden. Hier waren we zeer blij mee.

De tweede wedstrijd die op het programma stond was Stayer Sprint Triathlon Almere. Dit hebben wij in de samenstelling gedaan Michael Raaimakers, Albert de Vries, Remi Boon en ik.
Na het zwemmen moesten we over de dijk heen en weer fietsen. Dit mochten we doen met stayeren. Na het fietsen kregen we nog twee zware looprondjes voorgeschoteld. Dit ging namelijk ook stukken door het zand. Nadat iedereen zijn uiterste best had gedaan en veilig over de finish was gekomen, kregen wij te horen dat we 17de waren geworden.

De derde wedstrijd was een OD Triathlon in Oud Gastel. Ook deze wedstrijd stonden wij weer met 4 man aan de start. Marcel Bezemer, Albert de Vries, Coen van der Kamp en ik. We wisten dat dit een zware wedstrijd zou worden. Dit bleek ook wel; na afloop was iedereen gesloopt, niet alleen door de warmte maar ook door de afstand. Ik had van mij zelf verwacht (gehoopt) dat ik wat harder zou lopen, maar doordat ik vrij veel had gegeven met fietsen ging het lopen wat minder. Moest ook een stuk wandelen door kramp . Maar nadat wij allemaal uitgeteld over de finish zijn gekomen, horen we er dat we 19de zijn geworden. Wat zeker niet slecht was omdat wij het allemaal wat moeilijk hadden tijdens deze wedstrijd.
Wedstrijd vier stond op ons programma: Sprint Triathlon Utrecht. Met Marcel Bezemer, Leo de Bruijn, Albert de Vries en mijzelf gingen we van start. Het tempo lag hoog, mede omdat het een sprinttriathlon was. Maar ook hier hebben wij ons van onze beste kant laten zien. We waren zeker in onze element, want nadat wij hier weer zonder kleerscheuren of gele kaarten over de finish zijn gekomen, blijkt dat wij de 14de plaats hadden ingenomen.
Voor mij en menig TVD’er stond ook het WK Binnenmaas op het programma. Voor de TVD betekent dit de clubkampioenschappen. Hier stond een kwart triathlon op het programma. Nadat wij zijn weggeschoten door de starter kom ik samen met Marcel en met Leo vlak achter ons uit het water. Nadat Marcel en ik samen in de rondte hebben gefietst en Leo het gaatje net niet dicht kan krijgen, gaan we aan het lopen beginnen. Marcel heeft een iets snellere wissel dan ik, maar ik haal Marcel al snel in. Nadat ik het eerste rondje van de 4 heb volbracht, zie ik dat het gaatje wat groter is geworden. Ik merk dat ik het het laatste rondje wel heel zwaar ga krijgen, maar het gat is nu wel groot genoeg op Marcel. Leo zit daar weer een stuk achter. Als ik over de finish ben en weet dat ik clubkampioen ben geworden word ik door heel veel publiek gefeliciteerd. Ook langs de kant waren er veel aanmoedigingen en aan het einde bij de finish. Als Marcel ook over de finish is, krijg ik gelijk een hand van hem, wat ik zeer waardeerde. Maar nu blijkt dat hij toch wel heel veel last heeft gehad van een oude blessure; zijn achillespezen. Hierdoor heeft hij niet echt partij kunnen geven met lopen. Nadat Leo ook over de finish is, drinken we nog wat en praten honderduit over onze wedstrijd. Dan komt ook Judith Janszen over de finish. Zij is bij de vrouwen clubkampioen geworden. Wat een hele mooie prestatie is, omdat dit - naar wat ik later heb begrepen - haar eerste kwart triathlon is. Helaas kan ik niet naar de afsluitende barbecue van de TVD, waar ik in principe gehuldigd zou worden. Dit wordt later ruimschoots goed gemaakt blijkt later.
Nu hebben we nog 1 wedstrijd op het programma staan. OD Triathlon Maastricht. Dit blijkt voor veel mensen binnen onze vereniging een lastige te zijn. Want de mensen die eigenlijk hier opgesteld moeten worden (omdat we heel graag in de 1e Divisie willen blijven) haken een voor een af. Doordat Marcel (die nog steeds last heeft van zijn achillespezen) toch gaat starten en wij Irvin van der Waal zover hebben gekregen om mee te doen staan we met Marcel, Leo, Irvin en mijzelf aan de start. Na een wat rommelige wedstrijd - de organisatie was niet echt op orde in Maastricht - komen we als 14de over de streep. Dit blijkt genoeg te zijn om volgend jaar weer in de 1e Divisie te mogen starten. Na de 5 wedstrijden zijn we 13de in totaal geworden.
Ik moet zeggen dat ik het met de wedstrijden heel gezellig heb gehad, zowel voor als na de wedstrijden. De ene keer zijn we met ze allen in een hotel wezen overnachten, de andere keer in een huisje wat echt super gezellig is geweest. Voor de start van Maastricht komt onze voorzitter Erik ook nog even langs, om nog een lekker rondje door Limburg te fietsen (hij heeft nog een hele triathlon op zijn programma staan) en om zijn vriendin aan te moedigen en om mij te huldigen  .
Voor mij zit het seizoen er weer op. Ik hoop dat ik volgend jaar weer mee mag en kan doen.
Iedereen die zijn steentje heeft bij gedragen om deze prestatie voor elkaar te krijgen, wil ik bij deze bedanken. Zowel voor de gezelligheid als voor de prestatie. Tevens wil ik graag De Speld doorgeven aan Judith Janszen. Omdat ik erg benieuwd ben naar haar eerste triathlon ervaring en wat zij van plan is in de toekomst.
Iedereen die nog een triathlon moet doen succes en voor de rest iedereen een goede winter om nog sterker te worden. Tot volgend triathlon seizoen.

Redmer Bultema

Mijn jaardoelen voor 2014 bestonden uit finishen in de Embrunman en er daarna een sterk verhaal over schrijven. De finish heb ik gehaald dus hierbij het sterke verhaal (een verhaal met een happy ending).

Even een aanloopje,

In 2013 zag ik Johan Moree van dichtbij over de finish komen in de Embrun Long Distance. Wat mij vervolgens bezield heeft is nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik was ervan overtuigd dat ik deze wedstrijd ook moest gaan doen. Het Alpenlandschap, de fraaie zwemlocatie, het enthousiasme van het publiek en natuurlijk de bizarre uitdaging van een lange afstand triathlon met 5000 hoogtemeters erin, ergens moet het een gevoelige snaar geraakt hebben.

De aanloop naar deze wedstrijd toe heeft het seizoen al tot een succes gemaakt. Hoogtepunten waren onder andere de wintertriathlon op een Groningse zomerdag (in Groningen is het kennelijk al begin maart zomer), het traditionele TVD trainingsweekend in Limburg en de door TVD goed bezochte Ironman 70.3 Luxemburg. Verder was er nog een bijzondere trainingsstage eind mei in Embrun, op de leukste triathloncamping van Frankrijk (La Vieille Ferme), die zowel sportief als muzikaal veel inspiratie heeft opgeleverd.

De wedstrijddag,

Om 4 uur ’s nachts gaat de wekker, gespannen maar toch ontspannen (eindelijk, vandaag gaat het gebeuren) wordt er een flink ontbijt naar binnen gepropt. Onder begeleiding van mental coach Laura en mededeelnemer Johan ga ik met mijn Embrunmankratje vol spullen naar de start. Nog even wat laatste voorbereidingen in het Parc Fermé, stelt niet veel voor, want alles zit tot in den treure voorbereid in tasjes, zodat ik het denkwerk op de ochtend van de waarheid kan overslaan. Dat geeft de mogelijkheid om even rustig een banaantje te eten in het Parc Fermé en te genieten van de mierenhoop die de andere 1415 atleten om me heen creëren.

De zwemetappe,

In het “net niet pikkedonker” gaat het startschot voor een ordelijke beachstart. De daarna verwachte “wasmasjien” blijkt reuze mee te vallen, ik zit dan ook (met vele andere deelnemers wier zwemtechniek moeiteloos geëvenaard wordt door hun navigatievermogen) te ver naar links, zodat ik al vroeg in de wedstrijd op de laatste boei afkoers. Gelukkig mept de lokale kanoclub, met peddels bewapend, alle vrije zwemmers terug in de goede richting naar de echte eerste bocht die op 200 meter van de start ligt. Aldaar aangekomen blijkt het nog best druk, al zwemmend met andermans kleine teen in je neusgat, een waterplant om je arm en een achterligger op je rug. Toch verloopt dit op een of andere wijze vrij beheerst; het is net de file voor de Brienenoordbrug op maandagochtend, als je stilstaat, kun je ook geen ongelukken maken. Uiteindelijk wordt de eerste bocht genomen en kan er wat meer op techniek en minder op slagkracht worden gezwommen, eigenlijk was dit best leuk.

Inmiddels vallen de eerste zonnestralen op de nabijgelegen berg Mont Guillaume en trekt er een nevel over het zwemwater, een mooi gezicht. Slipstreamen is met dit aantal deelnemers goed te doen en het zwemmen gaat makkelijk. Na pakweg 1:10 ben ik uit het water zonder het idee te hebben dat het heel veel inspanning heeft gekost. Op weg naar het Parc Fermé ligt de eerste flauwgevallen deelnemer, die onder enorm applaus weer opkrabbelt en zijn weg vervolgt.

Het fietsrondje,

Ik neem eens lekker de tijd voor de wissel, vooral ook om alle etenswaren goed op zijn plek in het fietsshirt te krijgen, vandaag is finishen tenslotte het doel. Johan haalt mij in de wissel in, die zie ik pas weer bij het lopen. Na een fijne wandeling het Parc Fermé uit begint meteen de eerste klim van een kilometer of 5, niet supersteil maar het wordt al snel duidelijk wat de weersomstandigheden deze dag gaan brengen. Als voornaamste tegenstanders had ik vandaag de bergen en de temperatuur verwacht, typische Zuid Franse omstandigheden dus. Jazeker, ik zou wel eens last van de warmte kunnen krijgen?! Nou, na 2 uur fietsen zie ik dat het 12 graden Celsius is, en naar verluidt was het bij de start nog een graad of 6 koeler. Het fietsen is de eerste uren moeiteloos vergelijkbaar met een MTB-tocht in januari; sterker nog, menig wintertriathlon heb ik er warmer bij gezeten dan hier. Oftewel ik ben er niet goed op gekleed, in mijn zomerwielrenoutfit, handig gedaan, Waaltje.

Na pakweg 1:45 uur fietsen passeer ik Embrun richting Baratier, hier staat een haag van mensen, het lijkt wel een touretappe, geweldige sfeer. Laura en jongste zoon Luka zorgen voor de laatste aanmoedigingen uit het supportersteam waarna de resterende 140 km fietsen richting Col d’Izoard met een goed gevoel kunnen worden aangevangen. Het fietsparcours biedt fantastische uitzichten, maar ook de deelnemers zijn een bron van vermaak. Ik zie iemand met 3 belegde halve stokbroden in de zakjes van zijn fietsshirt, op een of andere manier past het, geen foto helaas.

Op de top van de Izoard incasseer ik mijn beloning in de vorm van een broodje chocopasta, 2 fruitshots en het windjack waarvan ik zo onterecht dacht het alleen in de afdaling van de Izoard nodig te hebben. De afdaling van de Izoard gaat bepaald niet “als een baksteen”, dalen is niet mijn ding, vooral niet als mijn fiets bij 70 per uur weer eens een flinke trilling vertoont, toch nog maar wat vaker in de remmen dan. Ik bedenk spontaan een nieuw doel voor volgend seizoen, een nieuwe fiets (met remparachute).

Na pakweg 5 uur fietsen, met de afdaling van de Col d’Izoard achter mij, blijk ik nog steeds voeten te hebben en is ook de rest van mijn lijf weer op normale temperatuur. Tussen Briancon en Embrun zitten nog wel een paar uitdagingen, voornamelijk tegenwind en een paar venijnige klimmetjes (zoals de muur van Pallon, stijging 10% gemiddeld, maar het lijkt steiler). Inmiddels begint een hamstring te protesteren (tegen kramp aan), dus het toch al niet zo hoge fietstempo wordt nog verder gematigd tot survivaltempo. De ongemakkelijke gedachte bekruipt mij dat er vandaag ook nog een marathon op het programma staat. Op dit moment zie ik het nog niet gebeuren, maar gelukkig start ik pas over een paar uur met die marathon, dat geeft wat lucht, eerst het fietsen maar eens afmaken, misschien herstel ik wel.

Na een eindeloos lijkende fietstocht arriveer ik in Embrun om nog even de laatste 375 hoogtemeters mee te pakken, gevolgd door een afdaling over het slechtste asfalt van de dag (dit stukje afdaling heb ik de afgelopen week 3 keer getraind, om zeker te weten dat ik het niet verknal in de laatste fietskilometers). Maar de beloning is groot, het fietsen zit erop. De laatste 2 uur van de fietsrit heb ik mijn tijd nuttig besteed aan het buffet op de fiets, verbazingwekkend genoeg voelen de benen weer goed genoeg aan om een stukje te gaan hardlopen.

De beste fiets/loop wissel ooit,

Mijn beste wissel ooit volgt. Na een volledige wissel van fietstenue naar trisuit op het gemakkie, bieden 2 leuke dames in het Parc Fermé een massage aan. Schoorvoetend accepteer ik dit aanbod (een juichend “yes, please”), de afweging makend of dat geen onacceptabel lange wisseltijd gaat worden. Zelden zal een massage zo goed geland zijn als deze, al multitaskend eet ik nog even alles op wat onder handbereik is. Ik hoef hier eigenlijk helemaal niet meer weg, maar de dames spotten een nog knappere man om te masseren en laten mij aan mijn lot over. Deze fysieke oppepper geeft in ieder geval ook een mentale boost en in opperbeste stemming wandel ik na een wissel van 12 minuten het Parc Fermé uit. Mijn persoonlijke supporters stellen na afloop terecht kritisch dat deze langzame wissel mij een toptijd heeft gekost, maar deze scorebordjournalistiek is niet aan mij besteed, het gaat mij vooral om de kwaliteit van de wissel, niet om de kwantiteit.

Nu een stukje hardlopen,

Na een voorzichtige start op vetverbrandingstempo blijken alle lichaamsfuncties nog aanwezig, maar het zal voorzichtig lopen blijven. De eerste km’s krijg ik aardig weggelopen, en na een km of 2 kom ik om 16:15 uur Johan tegen die op weg lijkt naar een sub-13-uur tijd en nog ruim ook (in dit tempo haalt hij me nog in ook, dat zou fijn zijn voor Johan maar geeft mij toch ook wel enige druk).

Na een inspirerende passage langs camping La Vieille Ferme volgt de klim door de winkelstraat van Embrun met heel veel enthousiaste toejuichingen. Onbewust kost dit veel energie en na 7 km schiet er een hamstring in de knoop, wandelen maar. Na pakweg 500 meter wandelen doet alles weer normaal en vervolg ik mijn sukkeldrafje. De eerste 21 km gaan in pakweg 2:10 uur, ik ben er niet ontevreden mee. De volgende 21 km gaan iets moeizamer, maar al wandelend, etend&drinkend;, speedmarsend en uiteindelijk gewoon weer hardhuppelend komt er toch een finish in zicht. Dit alles wordt natuurlijk gadegeslagen door het TVD promo- en animatieteam bestaande uit de families Moree en Van der Waal, die op moeilijke momenten altijd klaar staan met motiverende tekst (allez, allez, hop, hop, hop), spandoeken en wegbeschilderingen waarvoor ik ze ontzettend dankbaar ben.

Johan blijkt, na een fantastische fietstijd binnen 7 uur en een goede eerste loopronde, toch door “l'homme avec le marteau” te zijn afgehamerd in de tweede loopronde, maagklachten spelen hem parten. Johan finisht samen met zoon Yonah op een eindtijd van 13:55 uur, nog steeds een prima tijd in deze wedstrijd maar hij had iets anders in gedachten.

Mijn tweede loopronde gaat iets langzamer dan de eerste maar uiteindelijk komt ook aan een marathon een eind, in dit geval na 4:46 uur. Zoals altijd maakt de finish alles goed. Heel veel juichende mensen in erehaag, dat doen ze goed in Embrun. De kramp is verdwenen, de euforie ervoor in de plaats, even onbeheerst juichen, toch weer kramp en stille aftocht naar het “Parc a manger” oftewel de biertent met patat en grote stokbroden. Vanuit een luie stoel met de benen omhoog, jezelf volproppen met te veel te zout eten, blijft een enorm genot. Ik kan me op dit moment weinig beters voorstellen (al zou ik best nog een massage willen).

Eindtijd 14:50 uur en een paar seconden, gefinisht, doel bereikt! Het was een geweldig seizoen, alle supporters, trainers en andere inspiratoren bedankt. Volgend jaar doe ik mee aan Challenge Roth en schrijf ik weer een sterk verhaal.

Na een goed halfuur het bizar koude water uit van Lac du Verney (onder bij Vaujany) en de fiets op, lekker 25km stroomafwaarts naar de voet van de eerste klim, Col du Grand Serre. Niet te hard natuurlijk want dit is pas het begin.....

Ik word door hele volksstammen voorbij gereden, de een al trappend op de adem, de ander zoeft licht als een veertje naar boven. Op de Col ravitailleren* en in de descent* raap ik de eerste atleten alweer op. Dit is echt mijn ding. Piepende remmen bij iedere bocht, lekker aanzetten en diep zitten.

Het glooiende verbindingstuk naar Col du Ornon gaat erin als koek. De klim van Col du Ornon is een gemene, begint vals plat en wordt steeds steiler naar het eind toe. Het laatste deel vol wind op de kop, op de top drinken pakken, jasje aan en volle bak naar beneden. Er rijdt een fata morgana* met een knalblauw Frankies tenue met Dubai op de kont voor me die iedere bocht perfect aansnijdt*. Ik volg, en in volle vaart dender ik Borg dÓisans binnen, jasje uit en met 40km/h door de eerste bocht van de laatste klim… “Alpe d’Huez”.

Terugschakelen en in fors tempo omhoog. Bocht voor bocht raap ik vermoeide atleten op, na 15 van de 21 bochten begin ik ook te merken dat er 100+ km in de benen zit. Al harkend de laatste bochten door. Volgens Irv was het lopen nagenoeg vlak. Yep…not! O jeee,…nu nog 3 rondjes van 7km afzien en dan de blauwe loper op voor de laatste meters.

Deze wedstrijd is echt een aanrader!
Marcel

* Voer naar binnen proppen en meenemen
* Afdaling
* Luchtspiegeling
* Alpe du Zes maatje en IHC collega uit Dubai waar ik als voorbereiding op Alpe du Zes een paar keer de Ornon mee op en af gereden ben. ;-)

De TX20 gaat even terug de Waddenzee op, er staat nu te veel wind om op positie bij het surfstrandje te komen. Dat is een fijne mededeling van de speaker!

Alle deelnemers aan de triathlon op Texel gaan eerst de boot (TX20) op, om daarna en stukje verder in de Waddenzee afgezet te worden, 1km voor de kwart en 500m voor de achtste afstand.

Bij de tweede poging lukt het de TX20 wel om aan te leggen en een voor een gaan de veelal rubber atleten aan boord. De TX20 vaart naar de start positie. De Kwart mag eerst starten. Iedereen springt of loopt van boord af. Bij de start staat zoveel wind in de nek dat het nagenoeg onmogelijk is om op positie te blijven. Bij de startlijn liggen alle atleten goed verspreid. Na het startschot en tijdens het zwemmen heb ik het gevoel dat er maar een paar zwemmers in het water liggen. Door de hoge golven en het donkere weer is je wereldje opeens heel erg klein.

Tijdens de eerste wissel regent het pijpenstelen. Na een smal kronkelpaadje van 1km draaien we een brede weg op, 7km vol wind in de rug. Dat is lekker! Door de hoge snelheid en het natte wegdek drift ik bijna met twee wielen bijna de bocht uit. Oeps…Dat ging net goed. What goes up must come down, en dat is met wind mee en tegen net zo natuurlijk. Waar je net nog rond de 50km/h kon rijden ligt de snelheid nu beduidend lager. Knokken, knokken en nog eens knokken, om de eerste volledige ronde van 20km af te leggen. Gelukkig is het de tweede ronde nog harder gaan waaien waardoor ik voor het eerst de 54/11 kan gebruiken ;-)

Het lopen gaat voor een groot deel over een fietspad aan de buitenzijde van de Waddendijk. Heerlijk…windje in de rug, niks aan het handje, niet al te hard want volgende week is immers de 1e div. wedstrijd in Utrecht. Het tweede deel van de 10km valt toch wel tegen. Door de harde wind heb je het gevoel berg op te lopen met zandzakken op de rug. Maar zoals altijd komt ook aan deze wedstrijd een eind, en ondanks het onstuimige weer staan er veel toeschouwers bij finish.

Dat was weer zo’n echte Texel wedstrijd. Met een voldaan gevoel en een zonnetje de pont op naar Den Helder.

Marcel

De TVD had drie teams van 4 atleten aan de start. Een 1e divisie dames, een 1e divisie heren, en een ”recreatief herenteam” met de gewaagde naam “Zijn we sneller dan het 1e divisie team”

De zonovergoten dag begon in de ochtend met een individuele 1/16 triathlon voor onze 12 deelnemers. Voor Elsemieke en Dirk was dit best even spannend omdat dit tevens hun eerste deelname aan een triathlon was. Al met al niets om je zorgen om te maken, zeker niet met het enthousiasme van hunzelf en de ondersteuning van de teamgenoten en de meegereisde supporters.

Na afloop nog even paniek want Dirk had een DSQ achter zijn naam staan. Na de nodige omzwervingen bleek dit onterecht en bleek het team “Zijn we sneller dan het 1e divisie team” op de vijfde plek in hun categorie te staan. De originele starttijd moest wel aangehouden worden waardoor ze vroeg moesten starten en tussen relatief langzame teams zaten.

Nog wel even de tijd gehad om lekker op een veldje te chillen tot de middagserie. Op het heetst van de dag mocht “Zijn we sneller dan het 1e divisie team” als eerste TVD team van start op de team 1/8. Coen, Dirk, Remi, en Mark (van Hemert) zijn van start tot finish bij elkaar gebleven en in een snelle tijd van 59:59 gefinisht. 7e van de 47 teams. Waarschijnlijk staat Mark nu nog steeds te springen van blijdschap!

Hierna was het de beurt aan de TVD lady’s. Elsemieke, Fenna, Hannie en Marieke hebben afgelopen weken regelmatig samen getraind en dat bleek best nuttig. Het zwemmen en fietsen ging als een trein. Bij het lopen had Elsemiek het even zwaar maar kwam in de laatste van de drie loopronden toch nog voorbij gedenderd. Wat resulteerde in een mooie tijd van 1:14:59 en plek 25 van de 27 teams.

Als klapper mocht het TVD 1e divisie als 6e team starten in de finale met de beste 7 teams uit de ochtendserie. Het zwemmen liep niet zoals in de training maar de tijd 7:50 was best ok. Als 7e uit het water en op de fiets de achtervolging ingezet op het team van TVH voor hun. De vijf rondes vliegen voorbij maar de afstand blijft nagenoeg gelijk.

TVH heeft 30sec voorsprong. Kijken of ze dat kunnen dichtlopen. Voor de verkouden Albert is het tempo net iets te hoog en Marcel, Michael en Redmer gaan met 3 verder. Na een ronde is het verschil 22 sec. Dat gaat er om hangen! Ze zien wel dat zij ook met 3 man zijn en dat er een van hun geduwd moet worden. Bij het ingaan van de laatste ronde is het verschil 6 sec. De diesel Redmer is op stoom en ze knallen er op 1km voor de finish overheen en laten dat tempo niet meer los.

Dat is hun snelste loopronde en een met eindtijd van 56:19 is ook gelijk duidelijk wat het snelste TVD team is ;-) 8e van de 26 eerste divisie teams. Na afloop even calorieën bij tanken bij de Mac en op naar de volgende wedstrijd!

Marcel Bezemer

Dit mooie weekend startte op het terras in Vaals met daarna als eerste onderdeel een Dobbel-Koppeltraining in het Vijlerbos. Het heerlijke fietsrondje werd gevolgd door gevarieerde en soms zware hardloop stukken

Na een smakelijk diner en een goede nachtrust stonden onze frisse atleten klaar voor de lange duurrit op zaterdag. De drie groepen hebben ieder op hun sportieve wijze invulling gegeven aan deze zonovergoten dag. Afgesloten met een wandeling naar het restaurant van die avond.

Ondanks de overgang naar de zomertijd lag het frisse zwembad om 8u bomvol. Na een halfuur konden de 5 gevormde teams met elkaar de strijd aangaan op het onderdeel benen met de grote mat en de 4x 50m wisselslag. In de vroege middag gevolgd door een rit op de langste klim van Nederland met aansluitend een 3.3km loop op de top van de Camerig waar geknokt werd voor ieder plekje.

Na het uitfietsen werd het enerverende weekend afgesloten met Koffie & Vlaai in de tuin van een cafe in Holset. Waar ook de niet geheel duidelijke uitslag van de onderlinge teamstrijd bekend werd gemaakt....

Dit belooft een mooi triathlonseizoen te worden.
Bedankt voor jullie enthousiasme,

Marcel