Onze Dordtse Zwemvikingen in de Sportzot 3e divisie triathlon hebben podium gepakt onder Hellevoetse Heroïsche omstandigheden. Brons na woelige wateren en winderige wielercapriolen voor Niels, Ferdi, Richel en Emiel.

Rekenkundig zat het eraan te komen, van een 9e naar een 6e plaats naar een…? Statistisch gezien was het wat ingewikkelder, we starten tenslotte niet altijd met dezelfde basisvier. De voorbereiding was strak goed:

Emiel had de boel aardig opgejaagd in Wychen en was druk met de EK-pool en het TdF-wielerspel. Ferdi mocht de week ervoor proefdraaien bij “de grote jongens” in de 2e divisie. Niels was nog wat aan het uitbollen van Hamburg. Richel kwam net een dag of wat terug uit Zwitserland, waar hij met zijn maatjes Joost van Leusden, Joeri van der Vooren en Ernest Markesteijn zo’n 7 uur en 49 minuten wat gespeeld had in een wetsuit over 1280 hoogtemeters in 37,6 kilometer hardlopen afgewisseld met een luttele 5,75 km open waterzwemmen in ietwat koele bergmeren.

Iedereen blij, want er mocht gezwommen worden, althans… We hoorden van bondsofficial R.N. te R., dat er druk overleg was geweest of het niet afgeblazen moest worden: Windkracht 7, een zeer krachtige wind (50-61 km/uur) bij Hellevoet over het open water Windkracht 8, stormachtige wind (62-74 km/uur). “Schrap het fietsen dan maar.” was het voorstel van Ferdi. De NTB en de uitstekende organisatie van Hellevoet Heroes kozen voor omzetting van het zwemparcours: alles binnengaats, maar wél de volle 1500 meter. Er verscheen direct een twinkeling in de ogen van ons Dordtse viertal.

De kerkklok van Hellevoetsluis tinkelde, en een minuut later bij de laatste klokslag was de Sportzot 3e divisie mannen weg. Heerlijk 500 meter de haven in met klotsende wind mee, en daarna een kilometer met windkracht/golfslag 7 richting de vuurtoren. “Voor de geoefende zwemmer” stelde Hannie vast, die in de ochtend daar al een stukkie gezwommen had.

Richel als 5e uit het water, kort daarop gevolgd door Ferdi als 9e zwemmer. Emiel en Niels dicht bij elkaar op zo’n vier minuten. Van Henk-Jan -Voor wie hem niet kent: De vader van Arend Vogelaar, zilveren medaillewinnaar bij de Hellevoet Heroes Jeugdtriathlon 2024, die naar eigen zeggen het openwaterzwemmen met die golven en het fietsen bij windkracht 7 wel een beetje spannend had gevonden.- hadden we de tip gekregen om de fiets met twee handen vast te blijven houden in het parc-fermé. Een tip die door menig triatleet net iets te laat ter harte was genomen. Goede raad is duur, een tijdritfiets ook.

In de tijd dat er 40 kilometer lang gestoeid werd in de wind, kon op een bescheiden terrasje uit de wind de verjaardag van Marcel Bezemer gevierd worden. Een café latte, een cappuccino met havermelk of sojamelk en dan kiezen welk (veganistische) taartje erbij past. Het zat tegen afzien aan, en tot overmaat van ramp hadden we geen zonnebrandcrème bij ons. Edgar, assistent-official en teamcaptain appte vanuit de wisselzone: “Richel en Emiel als eerste van ons team van de fiets.” “Ferdi en Niels zijn net niet van hun fiets gewaaid.”

Nog even tien kilometer in vier rondjes rennen over de vestingwallen. Niels met haarband en glimlach als eerste van ons team over de finish. ‘Fast and Furious Ferdi’ haalde alles uit zijn tenen en tandvlees om nog net voor Richel en Emiel te eindigen.

Na het voltooien van deze “standaard afstand”, op de terugweg van finish naar wisselzone nabij de het telefoontje van TC Taale: “Als de wiedeweerga terug naar de finish, jullie hebben podium! Ze wachten speciaal voor TV Dordrecht nog 10 minuten.”

“Stand up for the champions” en Emiel met een fles champagne in zijn handen. Hellevoet Heroes 2024, wij waren erbij!

Hellevoet Heroes, 06/07/2024 : : my.race|result (raceresult.com)

Right Said Fred - Stand Up for the Champions (Lyrics) - YouTube

Stein
Zondag 30 juni, Stein, één van de oudste triathlons van Nederland. Voor de TVD-dames van de tweede divisie staat een olympische afstand op het programma. Lekker 1500 meter zwemmen in de haven van het Juliana Kanaal, op de fiets zijn er lange snelle stukken langs het kanaal, bochtige uitdagingen door de dorpjes en een fijn klimmetje over de Slingerberg en voor het lopen hebben we een uitdagend parcours met flink wat hoogtemeters.

Sterk team
We vinden elkaar snel, de sfeer is ontspannen. En dat is eigenlijk bij al onze divisiewedstrijden het geval. Niet zo gek natuurlijk, want we hebben een prima team. Met original gansters Hannie en Laura, met “diesels” Fenna en Madeline (wel met een turbo-stand trouwens), met de gretigheid van Carola en Natasja, met comeback kid Aafke en met “doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg” Annemiek en Ellen hebben we altijd een sterke opstelling. En een positieve sfeer.

Racen met een glimlach
Waar het bij de mannenteams vaak stressvol is, met blessures, invallers, misgelopen wissels, hectiek bij de boeien, lastig te vinden parcoursen en blauwe kaarten, gaat het in het damesteam heel anders. Er wordt sportief en geconcentreerd geracet en gewisseld. Ontspannen snel, met een glimlach. En dat werkt! Niet alleen gezelligheid op de wedstijddagen en trainingen, maar ook stabiele uitslagen in de afgelopen vier wedstrijden.

Op naar Roermond
Op zaterdag 14 september is de laatste divisie-wedstrijd in Roermond. Daar komen alle divisies samen, dus kun je zowel de dames als de mannen van de derde, tweede, eerste en eredivisie aanmoedigen bij hun dubbele supersprint. Gegarandeerd spektakel!
Of je kunt zelf starten in één van de individuele series natuurlijk. Na afloop wordt er een BBQ georganiseerd.
Dus wil je ons een keertje echt in actie zien, kom dan naar Roermond. Je herkent ons gemakkelijk: cool and collected, en we racen met een glimlach. 😊

Na een succesvolle wedstrijd in Oss stonden de mannen van de derde divisie weer te trappelen om van start te gaan. Een compleet andere opstelling (want Ferdi viel in bij de tweede divisie) waarvan André, Emiel en Niels vorig jaar al de Maasbandijk rond Wijchen onveilig hadden gemaakt. Vooraf waren de verwachtingen dus hooggespannen en had iedereen er zin in.

Allereerst wat uitleg bij de titel: Na onze mooie prestaties in o.a. Almere, Waalwijk en Oud-Gastel, waardoor we op een mooie 2e plaats in de tussenstand staan, werd echter in aanloop naar de wedstrijd in Oud-Gastel al duidelijk dat onze teamcaptain Remi voor de wedstrijd in Stein een flinke uitdaging had om voldoende atleten aan de startlijn te krijgen. 

Remi kwam 2 weken voor Stein er achter dat hijzelf helemaal niet kon starten, want met de kinderen ging hij op fietsvakantie. Verder binnen ons team waren er weinig opties: of op vakantie of geblesseerd. Met hulp van andere teamcaptains werden verschillende opties doorgenomen. Uiteindelijk was Ferdi bereid om te starten in Stein. John had voor het 3e divisieteam andere opties die konden starten voor hun wedstrijd in Wychen. Allebei de divisie-wedstrijden vonden op dezelfde dag plaats.

Opdracht was duidelijk: in Stein met Albert, André en Ferdi starten en de wedstrijd finishen en hopelijk met goed resultaat, zodat we niet teveel gingen zakken in de tussenstand en in Roermond mee kunnen blijven doen voor het podium in het eindklassement. 

Om 07:30uur in de auto, rond 09:15uur aangekomen om startnummers/chips op te halen bij het aanmeldbureau. Nummers op helm, startnummer opspelden, Ferdi bellen, elkaar vinden en vervolgens naar de start, welke aan de haven is in Stein, waar zowel het zwemmen en wisselzone is. Gelukkig had Albert de dag daarvoor op google earth al een verkenning gedaan van het fiets/loopparcours en vonden we vlot de weg naar de haven. Inchecken, fietsen/fietsschoenen/loopschoenen/overige accescoires klaar zetten. Geen tijd meer voor inlopen of andere vorm van warming up, want we hadden nog ongeveer 15 minuten voor de start, dus nog snel zonnebrand op (jazeker, het was voor 09:00uur gestopt met regenen en verwachting was dat de zon er doorheen zou komen. Dit gebeurde ook een aantal x tijdens de wedstrijd) en wetsuits aan.

5 minuten voor de zwemstart stonden we klaar, gingen we te water, nog een paar slagen ingezwommen en vervolgens op lijnen voor de start. Om 10:30uur klonk het startschot en waren we vertrokken voor 2x een driehoek zwemmen tussen 3 boeien. Na 1500 meter zwemmen, klommen we via de trap eruit en rennen we naar de wisselzone. Albert en André kwamen gezamenlijk in een groepje (21e tot 28e positie) uit het water. Ferdi kwam 35 seconden later uit het water. 

In de lange wisselzone (echt lang), was het oriënteren toch lastiger dan van te voren gedacht, want overal aan de linkerkant stonden bomen/struiken die op elkaar leken, bij elke verschillende afstand stonden dezelfde blauwe rekken met overal 1 oranje prullenbak, die precies op zelfde plaats t.o.v. het rek stond (wij stonden met onze fietsen ook t.h.v. een prullenbak). Bij de fiets aangekomen merkte ik dat mijn badmuts en bril 15 meter terug op de grond lagen. Normaal laat je dit liggen, maar omdat het een teamcompetitiewedstrijd is, slaat toch even wat twijfel toe en besluit ik meteen om terug te rennen en beide voorwerpen op te rapen. Ferdi komt eraan, begint te twijfelen, omdat ik terug ren en denkt: Albert is te ver doorgerend, we moeten terug. Gelukkig zie ik dit snel bij Ferdi en roep dat hij door moet lopen, ik raap snel mijn badmuts en bril op en ren terug naar mijn fiets. Vervolgens helm op, fietsbril op.....fietsbril.....waar is mijn fietsbril?.....oh, nee, vergeten klaar te leggen...gaan we zonder door of.... waar is mijn tas...oh, die ligt 3 meter verder op het muurtje.....Ik bedenk me niet verder, open mijn tas en pak mijn fietsbril en vervolgens mijn fiets en ren naar de bike-out (dit alles vind plaats binnen 30 seconden, maar was allemaal niet nodig geweest bij eerder op tijd in de wisselzone zijn en checken of je alles hebt klaar liggen). André is ondertussen al vertrokken, dus snel achter hem aan in de achtervolging.

Fietsen ging lekker, mooi parcours: een afwisseling van 9a10km vlak rijden, Slingerberg op, interessante afdaling met wat bochten richting Elsloo. De ene scherper en minder goed aangegeven dan de ander, verkeersdrempels en rotondes en een 360 graden in keerpunt bij het finishterrein in Stein om vervolgens weer richting de haven te vlammen voor de volgende ronde. 

André na 10km bij 1e x Slingerberg bijgehaald en daarna samen verder gereden. Helaas kreeg André een blauwe kaart, wegens vermeend stayeren in een lastige situatie bij het 270 graden keerpunt in het centrum (veel atleten gaan daar in de remmen wegens de rotonde en de verkeersdrempels). Laten we het erop houden wat wij dit "streng gejureerd" vonden.

In de wisselzone weer aangekomen, hield deze bijzondere wedstrijd voor mij nog niet op. Fiets weg gezet, sokken aan (ja, we gingen toch 11 km of meer heuvel op/af rennen, dus wilde ik niet risico nemen op blaren), schoenen aan, petje mee, ik loop weg en wil mijn pet opzetten...oh, wat een beginner ben ik, toch🤭...nog mijn helm op. André ziet dit gebeuren en moet er kostelijk om lachen. Gelukkig ben ik nog maar 3 meter van mijn fiets verwijderd, dus helm af en bij fiets gelegd en weer snel door. Samen met André richting run out. Bij de penalty box nemen we afscheid, want André moet hier zijn penatly pakken. 

Als 16e loop ik T2 uit, maar meteen heb ik aansluiting bij nr 15 en zie de 14e een paar meter verder voor me lopen. Via de havenstraat lopen we omhoog en laat ik deze atleten achter me. Via een paar afslagen linksaf (Wilhelminaplein) en rechtsaf (Kruisstraat), die niet staan aangegeven komen we uit op de Valderstraat. Dit is na het aanloopstuk van 1 km het loopparcours waar we straks nog 3x langs komen.  Eerst richting keerpunt bij de finish en daarna via de Valderstraat/Kruisstraat/Kelderstraat weer heuvelaf naar het lusje rondom stukje bos/weide vlakbij het water. Na het keerpunt bij de finish zie ik André aan de andere kant van de straat omhoog lopen en beginnen aan zijn 3x 3,5 km lopen.

Het lopen was zwaar. Je loopt eigenlijk heuvelop/heuvelaf, kort lusje vlak langs het water en dan weer heuvel op richitng finish. Albert bleef rond positie 14 lopen en verloor helaas net de eindsprint voor de 13e plaats (het verrassingseffect werd wellicht te niet gedaan door rechttrekken startnummer🤣). André was als 22e begonnen aan het lopen en rukte op naar de 17e plaats. Ferdi begon als 44e aan het lopen en werd in laatste meters in de eindsprint naar buiten geduwd, maar hij kon nog wel nr 36 pakken, maar helaas bleef nr. 34 uit zijn greep. Kortom een mooie 35e positie.

Na de finish nog napraten met andere atleten. Ervaringen over bewegwijzering, veiligheid parcours worden uitgewisseld en meningen worden gedeeld. Snel rekenen we ons teampuntentotaal uit en weten we dat we geen podium hebben, maar uiteindelijk behalen we een prima 5e plaats en was dit gezien de omstandigheden en ervaringen tijdens de wedstrijd het maximale haalbaar. Vooraf hadden we dit gehoopt, dus toch dik tevreden, want we doen het beter dan onze directe concurrenten en blijven op de 2e plaats staan in de tussenstand.

Op naar Roermond voor de teamcompetities finale (zaterdag 14 september) !

Ik schrik van de onverwacht luidde koeienbel. Een gejuich volgt. Ik druk op de startknop op mijn horloge en trek mezelf in gang met een paar ferme slagen. Het is nog relatief donker als de Swissman om 05.00 ’s ochtends begint…

Ik merk dat ik in mijn enthousiasme wat te hard van start ga en probeer mezelf wat te kalmeren. Met elke keer dat ik op kijk zie ik tussen de maaiende armen en spetters door een 100-tal oranje zwemboeien voor me uit dobberen. Waar is dat licht waar we op af moeten zwemmen? Ik besluit maar gewoon de rest van de zwemmers te volgen. Ik ben al wat meer in mijn slag gekomen als ik mijn horloge voel trillen, de eerste 500 meter zitten er op.

Al zwemmend dwalen mijn gedachten af: Wat doe ik hier eigenlijk, hoe ben ik hier beland? Ik denk terug aan Ironman Maastricht in 2022, wat de kers op de taart was geweest van mijn start in de triathlonsport. Ik had een aantal jaar daarvoor gezien hoe, op het oog normale mensen, de, op dat moment voor mij, ongrijpbare afstand van de hele triathlon hadden weten te voltooien, en vond voor mezelf de uitdaging om dat ook de bereiken. Na wat training en voorbereiding had ik dat ook weten te realiseren in Ironman Maastricht. Echter had ik nog genoeg energie over gehad om na de finish nog wat door Maastricht te lopen en de rest van de avond bij de finishlijn te staan om de laatste atleten binnen te halen. Het moet dus zwaarder zijn wilde ik mezelf echt kunnen uitdagen was mijn conclusie geweest. Niet lang daarna was het idee van een extreme triathlon begonnen met broeien. In 2023 begon het weer te kriebelen en was ik aan het kijken naar de Xtri in Oostenrijk, totdat een zekere Marcel B. mij de Swissman had aangeraden. Het had er prachtig uit gezien op de website, totdat ik las dat je ingeloot moest worden. 250 startplekken waarvan slechts 125 voor internationale atleten. Dat gaat natuurlijk nooit lukken had ik gedacht. Maar in de gedachte van niet geschoten is altijd mis had ik me toch maar ingeschreven. Ik was dan ook zeer verbaasd dat enige tijd later ik de bevestiging kreeg dat ik was ingeloot. Twee minuten later was mijn ticket betaald en mijn deelname aan de Swissman bevestigd. Zo was het dan ook gekomen dat ik deze ochtend om 2 uur was opgestaan. Ik wat Italiaans brood met jam had weggewerkt. Samen met mijn support team(vriendin Suzan, André, Lisyanne en broertje Rik) in de auto was gestapt om van de camping in Cannobio naar de start in Ascona te rijden om vervolgens, met mijn wetsuit al aan, samen met 236 andere atleten, aan boord te gaan van de boot die ons naar Isole di Brissago, het eiland waar gestart zou worden, zou brengen.

Ik moet niet vergeten te genieten, denk ik. Elke keer dat ik adem haal zie ik de ruige bergen die Lago Maggiore omringen langzaam aan me voorbij glijden. Verlichte huizen liggen als speldenknoppen tegen de bergen geprikt. Als ik voor me kijk zie in de verte de bomen van Ascona, waar we het water uit moeten. Ze lijken nog niks groter te zijn geworden. Bij de start was het redelijk windstil geweest, maar hier op het meer lijken de golven toe te zijn genomen. Het licht waar we op af moeten zwemmen is inmiddels goed zichtbaar en ik probeer hier recht op af te koersen. Regelmatig lijkt de watertemperatuur te veranderen, waarbij er wel een verschil van 10 graden lijkt te zitten tussen de ene en andere plek. Even later kruipt de zon over de bomen, precies boven het punt waar wij het water uit moeten. Het gevolg is dat ik niet meer kan zien waar ik heen moet. Had ik nu toch die bril met getinte glazen maar op gedaan. Ik besluit maar gewoon vooruit te zwemmen en wel te zien waar ik uit kom. Opeens verdwijnt de zon achter een voor anker liggende zeilboot waar ik nu enkele meters vanaf ben. Ik zie de finish van het zwemmen een 30 meter schuin naar rechts voor me. Ik heb soepel gezwommen denk ik en verwacht een tijd van rond de 1u10. Als het water uit strompel kijk ik op mijn horloge. 1u30, oei..

Na een stuk snellere wissel dan de gemiddelde Swissman deelnemer zit ik op de fiets. Hier voel ik me meer thuis. Ik moet me hier ook inhouden om niet te hard te starten. Ik blijf in de buurt van een atleet fietsen met een schappelijk tempo zodat ik niet te hard van stapel loop. Na het wat bochtige vertrek uit de stad is het veelal rechtdoor en trapt het lekker weg. Het echte klimwerk zou op zo’n 70km moeten gaan beginnen, met als eerste uitdaging de Gotthard Pass. Onderweg staat mijn support team op verschillende locaties klaar om mij te voorzien van de vooraf ingeplande voeding en drinken. Rond de 60km voel ik de benen al wat zwaarder worden. Oei, dat is wel erg vroeg, denk ik. Heb ik wel genoeg getraind? Ik had deze keer niet samen gewerkt met een coach en had besloten het zelf te proberen. De trainingen waren af en toe iets enthousiaster ingepland dan uitgevoerd. Ook het Nederlandse weer had niet erg meegeholpen. Die gekneusde rib waardoor ik 3 weken niet had kunnen lopen en zwemmen tijdens het laatste trainingsblok was ook niet ideaal geweest. Maar toch had ik wel wat uren gemaakt en was ik na de laatste langere trainingen nog redelijk fit geweest. De voorbereiding was dus redelijk verlopen. Ik moet het er maar mee doen concludeer ik.

Niet veel later draai ik de bijna 200 jaar oude Tremola weg van de Gotthard Pass op. Over de kinderkopjes en door de haarspeldbochten hobbel ik naar boven. Ik zit al snel op het lichtste verzet. Gelukkig had ik twee weken ervoor nog een andere cassette op mijn fiets gemonteerd, waardoor ik nu een lichter verzet op mijn fiets heb, ook al zou dit volgens de fietsenmaker officieel niet passen. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik af en toe naar de omgeving moet kijken in plaats van naar de hobbelige weg voor me. Elke keer dat ik op kijk ontvouwt zich een prachtig uitzicht met altijd wel ergens een waterval in de buurt. De sneeuw aan de zijkant van de weg verraad dat de top nadert. Bovenop gekomen is het snel een jasje aan om over de brede wegen aan de andere kant naar beneden te zeilen. De Furkapass is de volgende pukkel waar we overheen moeten. Met 2460 meter ook gelijk het hoogste punt voor vandaag. Officieel is de pass pas open sinds de vorige dag. De brede weg rolt een stuk soepeler dan de Gotthard Pass, maar de hoogte gaat me ook niet in de koude kleren zitten. Hoe dikker de laag sneeuw wordt aan de zijkant van de weg, hoe lager het wattage dat mijn fietscomputer aangeeft. Al harkend kom ik ook boven op de Furkapass. Weer het jasje aan en naar beneden. In de afdaling rij ik achterop een file van auto’s. Een stuk sneeuw is naar beneden geschoven en heeft de weg geblokkeerd. Gelukkig kan ik langs de auto’s zoeven en tussen de brokken sneeuw door die nog op de weg liggen. Nu volgt enkel nog de Grimsel Pass. Met zo’n 500 hoogtemeters een lachertje vergeleken met de eerdere 2 klimmen. Mijn support team staat nog in de file achter de lawine, dus ik hou voor deze klim mijn jasje maar aan. Niet ver onder de top zie ik al grijze wolken samentrekken. Vanaf de top van Grimsel Pass is het nog zo’n 44km tot ik mag gaan lopen. In de afdaling spat smeltwater dat over de weg loopt tegen mijn benen, mijn schoenen zijn doorweekt met ijswater. Niet veel later barst ook de regen hevig los. Ik kijk iets vaker dan slim is hoever het nog is tot de tweede wissel. Inmiddels redelijk doorweekt ben ik blij als ik de wisselzone eindelijk zie opdoemen. Ofja wisselzone, een parkeerterrein met een Swissman vlag.

Onder een dak van een houten hutje kleed ik me een beetje om. Voor de vorm doe ik nog droge sokken aan, 20 meter verder zijn deze weer doorweekt. Ik ben blij dat vriend en officiële supporter André de hele marathon met mij meeloopt. We gaan al snel een steile klim omhoog. De benen branden maar hierdoor ben ik wel gelijk weer warm. We lopen via een pad onder een waterval door, waar het water met oorverdovend lawaai naar beneden buldert en wegstroomt, nog versterkt door regenval van de voorgaande dagen. Dan dalen we weer af en lopen we langs de felblauwe Brienzersee. De regen is inmiddels gestopt en het jasje kan weer uit. De route slingert over voornamelijk gravel paden langs riviertjes en watervallen tot we na 34km aan de voet van de kleine Scheidegg komen. Vanaf hier is het nog 8km lopen en 1000 meter stijgen. Hier wordt ook gecontroleerd op verplichte warme kleding. We zien vanaf hier het pad direct steil omhoog lopen. Aan het begin staat er nog een stukje reling, waarmee ik mezelf omhoog hijs. Al snel gaat het pad van asfalt over in gravel en gras en is naar boven hiken het enige wat nog rest. Hier en daar ligt of zit er een deelnemer in het gras. We hebben er nog aardig de pas in en rapen nog wat mensen op. Al lopend trek ik enkele keren nog een extra laagje aan, want hoe hoger we komen hou kouder het wordt. Halverwege zien we dat we nog net voor 22.00, dus onder de 17 uur, kunnen finishen en proberen we de vlakkere stukken nog wat te rennen. Het begint al flink te schemeren als we in de verte de koeienbellen en het getoeter van de finish horen. Met een luidruchtige Italiaanse deelnemer vlak achter me ren ik nog een trap op en hobbel ik, met mijn supporters vlak achter me, 16 uur en 52 minuten na de startbel, tussen de vlaggen door die de finish van de Swissman signaleren.

Ik krijg na de finish een kop warme bouillon in mijn handen gedrukt en blik samen met mijn supporters terug: Het was echt een prachtige beleving in een prachtige omgeving. Maar ik realiseer me ook dat ik me nog relatief goed voel... dus... whats next?

Het vlindereffect is de sterke gevoeligheid van systemen voor verschillen in beginvoorwaarden. Dit holistisch idee speelt een belangrijke rol binnen de chaostheorie. De naam is gebaseerd op een metafoor die in 1961 werd gebruikt door de wiskundige en meteoroloog Edward Lorenz om aan te geven dat de vleugels van een vlinder in Brazilië maanden later een tornado in Texas zouden kunnen veroorzaken.

Begin mei was er een grote brand bij een distributiecentrum aan de Kanaalstraat in Oss.  Na een dag blussen bleek de brand nog steeds niet onder controle, meldde de veiligheidsregio. Een week later zaten de omwonenden nog in de stank van roet, bedorven vleeswaren, verbrand isolatiemateriaal en rubber. Het kanaal vormde een mooie opvang voor al het bluswater.

Daar stonden we dan met ons ijzersterke zwemteam aan de start in Oss. De vrijdag de week ervoor had de organisatie voor het eerst in haar lange geschiedenis haar triathlon om moeten zetten naar een run-bike-run: “De organisatie heeft na overleg met waterschap, gemeente en GHOR besloten het zwemonderdeel te schrappen.”

In Huize Driessen schoot iemand direct in een wak, in een ander Kamp werd druk overleg gepleegd met ervaren loopcoaches. “Wat doe je met die eerste 3 kilometer in een run-bike-run?” Kies je voor de tactiek van de verschroeide aarde, of ga je voor de winst op de laatste 5? Is allebei mogelijk?

Op dinsdag appte TC Taale nog: “Vergeet je de badmutsen niet?” Uiteraard werden ze vanuit een Pavlov-reactie klaargelegd, om na een dag of drie te bedenken dat dat wellicht een overbodige actie zou zijn…

Daar stonden ze dus: Ferdi, Laurens, Richel en Hans. Klaar voor de sprint op het industrieterrein van Oss. Gespannen koppies zonder badmuts met een hartslag net boven die van het Rotterdam Hardcore Terror Corps.

Zoals verwacht bleek Ferdi de sterkste loper. Als eerste weg, als vierde overall in de wisselzone. Op gepaste afstand onze drie sterke fietsers. Racend gingen Laurens en Richel va-banque. Dat was wel even wennen voor Richel, hij vond het allemaal maar onrustig druk in de wisselzone: “Dat ben ik normaliter niet gewend als ik uit het water kom.” Laurens stond zowaar direct bij zijn eigen spullen en kwam mede daardoor na het fietsen als eerste Dordtenaar de wisselzone in.

Ferdi had zich na een ‘Breakfast at Tiffany’s’ bedacht dat hij zich de komende tijd wat meer moest gaan toeleggen op het fietsen. Hans, Richel en Laurens bleken zijn mening na deze sprintafstand te delen.

De laatste 5 kilometer rennen bracht onze mannen weer een stuk dichter bij elkaar. Hans bleef heel na zijn belachelijk harde start bij het eerste looponderdeel. Laurens ging va-tout op het laatste stuk: “Het gaat mij om alles’, dus ik zet alles in.” Ferdi liep met 18:19 op de 5 km zo’n 50 triatleten voorbij alsof het niets was en Richel voltooide met een gemiddelde snelheid van 21,36 km/uur zijn drie onderdelen van deze sprint-triathlon. Een gemiddelde dat bij een “gewone” zwemsprint nooit mogelijk was geweest.

Met een plek in de top-10 en de allermooiste foto van de dag werd naar huis gereden. Sommigen kozen als tussenstop een troosteloze shoarmatent, de romantici kozen voor elkaar:

“She said, "I think I remember that film, and as I recall, I think we both kinda liked it."

And I said "Well, that's one thing we've got."

Voor de uitslag van de wedstrijd hier klikken.

Afgelopen zondag was het weer zover: de 3e wedstrijd in de Eredivisie en tevens ook het NK sprint triathlon met een zeer sterk deelnemersveld!

Om 13:00uur zou de start plaats vinden. Rechts lagen o.a. de mannen van Veenendaal met Mitch Kolkman, Hidde Mollee en de Goené-broers. Vaak gaat iedereen hierbij in de buurt liggen en krijg je een wasmachine, dus onze mannen maakte de keuze om links te gaan liggen, waar het iets rustiger is en je meteen ruimte hebt om je slagen goed te kunnen maken. Om 13:00uur was het startschot en begon het zwemgeweld. Tot het keerpunt lagen onze mannen er goed bij tussen plek 10 en 20. Echter net na het keerpunt kreeg Thomas te maken met wat klappen op zijn benen en een voet van een voorganger die tegen zijn bril aan kwam, waarna hij minder zicht had en vooral bezig was met volgen i.p.v. de voeten kunnen volgen van snellere zwemmers.

Bij de swim-exit zagen we dat de NL-toppers zoals Mitch Kolkman, Jesse Cuijpers los lagen op Ian Pennekamp en Menno Koolhaas en daarna de rest volgde met de overige atleten van Veenendaal, de Boscher-broers van Groningen en Sem Lazeroms van Trihalis.  Max, Jeroen en Ben hadden op deze groep ongeveer 30sec achterstand. Thomas helaas nog wat meer en die zat daar ongeveer 40a45seconden achter.

Op de fiets was de wedstrijdsituatie 3 ronden lang: (1) een kopgroep met Kolkman en Cuijpers achtervolgd door een 2-tal: Koolhaas en Pennekamp op 10a15seconden. Daarachter reed het groepje met de 3 overige atleten van Veenendaal, Boscher-broers van Groningen, Sem Lazeroms van Trihalis en Seppe de Graef van Spijkenisse.    Ben, Max en Jeroen reden hier in een grote groep vlak achter (1minuut achter op kopgroep). Thomas reed in een andere groep daar weer achter.

In de 4e ronde kwamen de 2-tallen vooraan bij elkaar wat resulteerde in een kopgroep van 4. De 2 groepen daarachter kwamen ook bij elkaar. Dit scenario was interessant, want daarmee had TV Dordrecht ook 3 atleten bij de eerste 20 in de wedstrijd, waardoor een teampodium mogelijk was. Veenendaal was ook deze wedstrijd weer een klasse apart met 3 atleten bij de eerste 7 en pakte ook deze keer de 1e plaats met het team.

Echter onze mannen kwamen op het looponderdeel in een mooie strijd terecht met Hellas en Trimates voor het teampodium. Jeroen liep naar een schitterende 8e plaats overall op het NK. Waarmee hij ook de eerste fulltime werkend triathleet op het NK was😉! Meteen daarachter kwam Ben op de 9e plaats. Max had het zwaar met lopen en was niet bij machte om in de laatste 2,5km de 2e en 3e atleet van Trimates (van Werch en Feenstra) en de 3e van Hellas (Siwar Kool) bij te houden. Thomas liep een uitstekend looponderdeel, maar helaas was hij met 1 minuut achterstand t.o.v. de groep van Ben, Max en Jeroen begonnen aan het looponderdeel. Ondanks de 8e looptijd van de dag, waarmee hij achter Max, die 15e werd, de 16e plaats behaalde bij de finish, waren de mannen van Trimates en Hellas ons voor gebleven bij de finish.

Uiteindelijk was de daguitslag: 1 Veenendaal 14pnt, 2 Trimates 27pnt, 3 Hellas 29pnt en 4e TV Dordrecht 32pnt.

Na afloop waren er tevreden gezichten, maar ook een enkeling die het gevoel had dat er wellicht meer in had gezeten. Echter als je de uitslag analyseert en vergelijkt met eerdere Eredivisie wedstrijden en dus de eerste 4 atleten op het NK weg laat (deze atleten namen deel vanwege de NK titel. NK Sprint en OD zijn nu eenmaal ook onderdeel van de Eredivisie competitie), dan krijg je een geheel andere uitslag. Deze zou dan in het voordeel van TV Dordrecht vallen, maar "Wat als" telt niet in de sport, maar wel lekker voor de mentale boost👍.

Kortom de mannen hebben weer goed gepresteerd in een sterk deelnemersveld. In de breedte zijn wij 1 van de sterkste team in de Eredivisie, dus dat biedt weer volop kansen voor de volgende wedstrijd.

Op naar het NK Olympic Distance in Klazienaveen op zaterdag 13 juli.

Ik hoor het mezelf nog zeggen... "Een hele Xtreme? Nee, dat zie ik mijzelf echt niet doen." We waren op Corfu, waar René diezelfde dag een geweldige prestatie wegzette en de XTRI Greek Hero won. Ik zelf had in de maand ervoor mijn eerste Xtreme ervaring op gedaan in Montenegro, bij de Black Lake Solo Point Five (een halve Xtreme triathlon). René zijn overwinning op Corfu triggerde me blijkbaar toch dusdanig, dat ik me nog geen dag later inschreef voor de ballot van de Celtman.

De Celtman is één van meest populaire Xtreme Triathlons van XTRI, waar je voor ingeloot moet worden om mee te doen. Stiekem wisten we eigenlijk wel, dat de kans dat ik ingeloot zou worden vrij groot was. Er wordt namelijk gestreefd naar een percentage van 25% vrouwelijke deelnemers en (how strange..) zijn er veel meer mannelijke triathleten die zich inschrijven voor dit soort wedstrijden dan vrouwelijke. Ongeveer een week later was mijn lot bezegeld: "Congratulations! You have succesfully registered to CELTMAN! Extreme Scottish Triathlon 2024 (XTRI World Tour)".

Ik ben met regelmaat voor gek verklaard. "De Celtman als je eerste full distance triathlon?! Kun je niet beter beginnen met Almere of iets?". Begrijpelijke reactie, maar ik had mijn zinnen gezet op de Schotse Highlands en tja, waar je mee omgaat raak je nou eenmaal mee besmet...

Zwemmen

3.4 km zwemmen van Inverbain terug naar T1 in Shieldaig. Het water was 11 graden. Koud, maar daar had ik me op ingesteld. Jellyfishes? Ongetwijfeld aanwezig. Er werd gesproken van een ‘outgoing tide’, wat zou betekenen dat we grotendeels tegen de stroming in zouden zwemmen. De zwemstart was om 5AM. Dat moment in het ‘sheep shit field’ onder het brandende Celtman logo met de traditionele Schotse muziek, was magisch! Het zwemmen ging me goed af en ik kwam na 1 uur en 5 minuten (licht zwalkend) het water uit in Shieldaig.

Fietsen

200 km met 2300 hoogtemeters. Je kan zeggen wat je wilt, maar 200 km is gewoon een eind. Maar daar heb je voor getraind. De weersomstandigheden met fietsen waren dik prima, de route was schitterend en het continu zien van mijn super supportteam (René en mijn tweelingzus Samantha) maakte dat de kilometers voorbij vlogen. De laatste 30 km voelden mentaal lang, maar ik was bijna bij mijn favoriete onderdeel aangekomen. En ik hoorde René zijn woorden in mijn hoofd: aan alles komt een einde.  

Lopen

42 km met 1500 hoogtemeters. Hier zou het onderscheid gemaakt gaan worden tussen het felbegeerde blauwe shirt of witte shirt. Om het blauwe shirt te halen, moet je binnen 11 uur bij T2A (18 km op het loopparcours) zijn, onderaan de Beinn Eighe. Van te voren wisten we dat het spannend zou worden of ik dit zou halen. Maar ik lag op schema en het lopen is doorgaans mijn sterkste onderdeel. Desondanks vielen de eerste 5 km van het lopen ontzettend tegen. Het pad (als je het al zo kon noemen), was enkel- (en soms knie)diep in de modder en ik kon er amper lopen, laat staan hardlopen. Ik wist dat het pad vervolgens heuvelopwaarts zou gaan en de moed zonk me in m’n schoenen. Eenmaal bovenaan de heuvel kwam de regen met bakken uit de hemel en ik besloot er alles aan te doen om vóór 4PM bij T2A te zijn. De laatste 3 km tot T2A waren asfalt en ik had 14 minuten over. Diep in het rood, hartslag maximaal. Maar ik haalde het op de minuut!! De beloning was het zo waard: 16 schitterende kilometers over de extreme Scottisch munros samen met René. Oprecht Xtreme waardig. Na 5 uur kwamen we de bergen uit en mocht ik de laatste 8,5 km terug naar de finish Torridon samen met Sam uithobbelen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe waardevol en bijzonder het voor mij voelde om naast René, ook mijn tweelingzus deze dag erbij te hebben.  

Wat een geweldige reis is het geweest. De maanden van voorbereiding zijn achteraf voorbij gevlogen en hoewel de lange trainingsweken (soms van 20 uur) soms voelden als een 2e baan, heb ik er ontzettend van genoten. Heel indrukwekkend en inspirerend om te voelen hoe je lichaam met de dag sterker wordt. Dit smaakt zeker naar meer!

Zondag 9 juni 2024 was het weer zo ver: race 2 in zowel de 1e divisie Zuid en de Eredivisie.

Om 11:30uur zwommen Bryan, Lennard, René en Dennis weg voor hun sprint triathlon (750m-20km-5km). Bryan en Lennard kwamen bij de eerste 10 uit het water. René zette 25 seconden later voet aan wal. Dennis had wat meer tijd nodig. Na het aanrijstuk, een 180 graden bocht naar rechts met kort daarna 180 graden bocht links om te beginnen aan het heen&weer parcours op de Eindhovense weg, zag Bryan dat hij los lag en dat ze achter hem naar elkaar keken wie er ging rijden. Bryan aarzelde niet en dacht: we gaan de vorm eens testen voor ironman Klagenfurt en de fietsbenen werden aangeslingerd (er zijn wat TVD'ers die dit wel eens hebben meegemaakt, die weten wat dit betekent 😉). Bryan zijn solo-attack was begonnen en er was maar 1 achtervolger die hem op het loopparcours pas zou terug zien. Daarachter zaten Lennard en René mooi controlerend mee in de 1e groep. René probeerde nog een uitlooppoging op einde, maar werd teruggehaald door overige atleten.

Toen Redmer en Albert aankwamen met de auto was Bryan met een voorsprong van 50seconden begonnen aan het looponderdeel. Met aanmoedigen van onze kant spoorde we Bryan, Lennard, René en Dennis aan om er alles uit te halen. De mannen lagen goed in de wedstrijd en daarmee werd, net als in Arnhem, de teamoverwinnning behaald (Bryan 2e, Lennard 7e, René 14e en Dennis 50e). 

https://www.dropbox.com/scl/fi/1yyb04ehluobsf2qv46h7/2024-1eD-zuid-M-uitslag-wed-2-Weert.pdf?rlkey=4gfcmlsibctj4lz037j6gn3bc&e=1&dl=0

Volgende wedstrijd voor de 1e divisie is op zaterdag 29 juni in Zeewolde (OD-non-stayer-afstand)

De dag was dus al goed begonnen voor de armada van TV Dordrecht en daar konden de mannen (Ben, Max, Jeroen en Thomas) van ons Eredivisie team een vervolg aan geven. Voor hun stond om 14:45uur (wat uiteindelijk 15:05 werd) een niet-alledaags format op het programma. Een dubbele superprint, waarbij je aan één stuk gaat zwemmen-fietsen-lopen-zwemmen-fietsen-lopen (350m-7km-1,5km-350m-12,7km-1,5km).

Ben, Jeroen, Max met daarachter Thomas lagen bij de start goed gepositioneerd en zwommen goed weg. Door de stroom tegen en de smalle vaart (15m breedte) wordt het begrip "de wasmachine" bij triathlon realiteit. Thomas had de pech dat hij daar middenin zat en moeite had om vrij water te vinden om hard te kunnen zwemmen. Jeroen, Ben en Max hadden daar minder last van. Jeroen kwam zelfs met de kop als 4e uit het water met een paar seconden later Ben en Max. 

Na snel wisselen (wetsuit uit, helm op, fiets pakken, rennen met fiets aan de hand), waarbij Jeroen Ben de helpende hand toestak om zijn wetsuit uit te krijgen (die was helemaal vacuüm getrokken) gingen deze 3 TVD-toppers, met hun badmuts en zwembril hun trisuit weggestoken, meteen mee in de kop van de wedstrijd. Met wind mee op het fietsparcours snelde ze weer terug naar T2 om daar de loopschoenen aan te trekken en de achtervolging in te zetten op o.a. de VZC'ers, trimates, Groningen en trihalis. Thomas had ondertussen zijn duivels ontbonden op de fiets en had met de 6e fietstijd het gat tot de 1e groep verkleind tot ongeveer 15 seconden en stoof ook weg voor zijn 1e run.

Terugkomend in T3, werden de badmutsen en zwembrillen opgezet en doken de mannen als 11e, 14e, 15e en 18e binnen 15seconden van elkaar het water in voor de 2e x 350m zwemmen. Nu brak het moment aan voor teamcaptain Albert om de fietsen in de juiste versnelling, fietsschoenen, fietshelmen en loopschoenen weer klaar te zetten voor de T4 wissel (zwem-fiets) met vooraf genomen foto's, elastiekjes in de broekzak en assistentie van Bryan werd dit klusje geklaard binnen 5 minuten. Dit was net op tijd, want 30a40seconden later kwamen de mannen weer uit het water.

Jeroen (8e), Ben (14e) en Max (17e) rende naar hun fietsen toe. Nu kon de badmuts/zwembril wel in de box (niet meer nodig), snel de fietshelm weer op en op de fiets achter de andere atleten aan om de koploper Niels van Lanen (van VZC) bij te halen. Thomas had iets meer achterstand opgelopen na 2e x zwemmen en kwam vervolgens in de 2e groep op het fietsparcours.

Tijdens 2e x fietsen konden Ben en Jeroen mooi standhouden in 1e groep. Max had geen aansluiting kunnen vinden en was nu bij de groep waar Thomas in zat beland. Thomas had wederom de fietsbenen boven getoverd op de fiets en sleurde op bepaalde momenten met 58km/u gemiddeld op kop van de groep om deze dichterbij te brengen bij de kopgroep (zoals Thomas zegt de race is vooraan). Zelfs deze snelheden waren voor Max pittig, maar hij hield stand in deze groep.

Na 12,7km knallen op de fiets, denderde de 1e groep van 11 man terug in T5. Ben had snel zijn loopschoenen aan en begon als 8e aan het lopen. Jeroen volgde kort daarachter en ging de wissel uit als 14e met een kleine achterstand op de atleten voor hem. Thomas en Max kwamen 35a40 seconden later aan in T5. Thomas maakte een snelle wissel en knalde in zijn loopschoenen en Max volgde enkele seconden later. 

De laatste 1,5km was het alles geven wat er nog in zat en proberen zoveel mogelijk atleten voor je in te halen. Ben, Jeroen en Thomas haalde een aantal triathleten van andere teams in. Uiteindelijk bereikte onze mannen als 6e (Ben), 8e (Jeroen), 15e (Thomas) en 18e (Max) de finish, wat resulteerde in een schitterende 2e plaats met het team in de daguitslag!

Dit alles werd gevierd met een limburgse vlaai op het podium, een mooie zonneklep en een bloemetje voor het thuisfront. Daarna hadden de mannen ook nog een heerlijke ijsje verdiend en werd deze net als de vlaai snel verorberd (beetje op de manier zoals Greg LeMond dat eind jaren 80 deed in de TourdeFrance met hamburgers, ijs, milkshakes. Snelle koolhydraten en eiwitten voor snel hersel). 

https://www.dropbox.com/scl/fi/wi2hlj45oaboq3gw1fbzd/2024-Ere-M-uitslag-wed-2-Weert.pdf?rlkey=o4f1du6og7s2e4auxhi3ts5g5&e=1&dl=0

Op naar de 3e wedstrijd in Rotterdam op 23 juni wat tevens ook meteen het NK sprint triathlon is.

In de tussenstand staat het 1e divisie team in de 1e divisie Zuid 1e en ons Eredivisieteam staat 2e.

Na ons geslaagde rentree in de Nederlandse Triathlon Teamcompetitie in Almere Haven, mocht TVD dames 1 afgelopen zondag op pad naar Waalwijk. Dit was het strijdtoneel voor de tweede wedstrijd in de Schuiteman Tweede Divisie Zuid. 

De heren van TV Dordrecht 3 gingen ons voor en die konden wij bij onze aankomst in Waalwijk nog net op de fiets zien springen. Zij gaven het goede voorbeeld en pakten deze dag wederom een mooie podiumplek. Lekker bezig mannen! 💪

Om 10:30 uur mochten wij van start. Onze bestelling voor net zulk mooi weer als in Almere was niet volledig gelukt, wat resulteerde in een frisse zwemstart en een modderig wisselparcours. Maar ach, we mogen niet klagen!

Carola kwam na de 750 meter zwemmen in de top 10 het water uit en werd niet veel later gevolgd door Annemiek, Fenna en Ellen. Met een aardige bak wind reden we de polders is voor het fietsparcours, om tot slot de wedstrijd te eindigen met een (deels onverhard) hardloopparcours en finish in een zandbak.

We deden het alle vier met een grote lach op ons gezicht 😊 Dit resulteerde in 2e, 31e, 35e en 65e plaats in de individuele daguitslag en een 6e plaats als team. Super gedaan weer dames! 

Dank aan de aanwezige supporters (super fijn!) en uiteraard speciale dank voor John, die voor ons team optrad als NTB assistent official. Op naar Oud-Gastel! 

Na de eerste wedstrijd in Almere haven, stond afgelopen zondag de 2e wedstrijd voor de 2e divisie zuid op programma in Waalwijk.

Door blessuregevallen moesten we in Almere Haven al gebruik maken van andere TVD-atleten. Gelukkig waren toen o.a. Bryan en Dennis bereid om mee te doen voor 2e divisie. Onder leiding van Bryan werd er op de fiets aldaar flink gebrommerd. Niet onversdienstelijk werden we daar met Bryan, Dennis, Albert en Redmer 2e met het team. Kortom een goede start voor een promovendus in een hogere divisie.

In Waalwijk mochten we van start voor een sprint triahtlon. Op het vroege starttijdstip van 09:15 waren we bijtijds rond 07:45 al op de locatie aanwezig. Aangezien we nog steeds te maken hebben met blessures van atleten in ons team, hebben we dankbaar gebruik gemaakt van het aanbod van Max om voor ons team te starten in Waalwijk.

Bij de verkenning zagen we dat er flinke stukken gelopen moesten worden tussen de surfplas naar de wisselzone, in de wisselzone richting de opstapbalk fietsen en ook weer terugkomend van het fietsparcours door de wisselzone. Bij het loopparcours konder we voorlopig zien dat we door de paarden(zand)bak moesten. 

Om 09:15 werder we weggeschoten en was het in een driehoek zwemmen in de surfplas (mooie locatie om te zwemmen). Max was als 1e uit het water en ging gezwind op de fiets en loopparcous verder voor een mooie overwining van start tot finish op kop.

Redmer  had een heel eigen avontuur vanaf het moment dat hij uit water kwam. HIj besloot om meteen zijn gehele wetsuit uit te trekken zodra hij het water uitkwam, zodat hij de 100m naar de wisselzone sneller kon afleggen. Zonder wetsuit aan, kan je sneller lopen. Snel zette hij zijn helm en pakte zijn fiets, liep weg tot hij van een offical kreeg te horen: "je startband". HIj voelde snel aan zijn middel...huh...geen startband. Hij draaide meteen om, legde zijn fiets aan de kant en terug naar zijn wisselplek. In wetsuit kijken...geen startband. Toen realiseerde hij zich dat bij het snel uittrekken van zijn wetsuit zijn startband ook was uit gegaan. Deze lag dus waarschijnlijk op het tussenstuk. Dit riep hij meteen naar de offical en dat hij dan weer de timing-mat over moest om deze te halen. Hierop zei de offical: ga maar fietsen. Redmer vervolgde zijn weg met fiets richting opstapbalk. Als je denkt dat de pech nu voorbij was helaas. Vervolgens verloor hij zijn fietsschoen door het gestuiter van de fiets. Weer stoppen, fietsschoen er op en door. Ondertussen was Albert hem in dit stuk voorbij gelopen. Achter elkaar sprongen zij, na  de opstapbalk, op de fiets. Echter toen schoot bij Redmer zijn ketting eraf. Weer stoppen, ketting erop en verder met vieze vingers. Gelukkig was de pech toen voorbij en kon Redmer door. Martin had hier allemaal geen last van; Hij had lekker gezwommen in de voeten van zijn mede-tegenstander, kwam fris uit het water en nam zijn fiets om daar mee lekker hard te fietsen door het buitengebied van Waalwijk. 

Na het fietsen was het tijd voor het hardlopen en dat was ook een hele ervaring op zich. Voor degene die eens een wedstrijd willen doen, waarbij je niet alleen op asfalt loopt, dan is Waalwijk een aanrader! Elke ondergrond mag je met je voeten belopen tijdens deze triathlon. We begonnen met gras, gravel/klei, door de paardenbak (zand/klei), gras, asfalt, gravel, rijplaten, straatstenen, gras, asfalt, onverharde paadjes, asfalt, etc... Het was een heen en weer rondje met een lus om de kleinere plas. Gelukkig bleef iedereen hier goed op de been en snelde we naar o.a. de 1e, 11e, 26e en 48e plaats in de individuele daguitslag. Dit was goed voor een teamtotaal van 38 punten, waarmee we mooi als TV Dordrecht 3 de 3e plaats op het podium behaalde. Winnaar was TV Energie Barendecht en 2e TV Hoekse Waard.

Max was bij de prijsuitreiking in vorm en knalde de champagnefles goed open en spoot de kar en de overige teams nat. We gingen naar huis met een 3-tal heerlijke fuet-worsten en een bloemetje voor het thuisfront. Kortom wederom een geslaagde dag!

Op  naar de volgende wedstrijd (teamcaptain Remi heeft nog een flinke puzzel te leggen om voldoende atleten aan de start te krijgen) in Oud-Gastel.. 

De TTT Sprint 2e Divisie Zuid in Almere op 18 mei was onze 1e wedstrijd in de Teamcompetitie dit seizoen. Een wedstrijd waar je als team samen moet werken. Dit door middel van stayeren (alleen met eigen team) en de 3e tijd telt.

Met de deelnemende dames (Carola, Ellen, Laura en ik) afgestemd hoe we deze wedstrijd in zouden gaan. En dat was in ieder geval met zijn 4-en zwemmen & fietsen. Hardlopen met zijn 3-en bij elkaar en Laura liep eigen tempo.

1 Keer een fietstraining met elkaar om het stayeren te oefenen. Marcel gaf tips hoe we dit het beste konden aanpakken. 1 Keer stayerend zwemmen geoefend en dat waren onze voorbereidingen.

Zwemmen: Liep heel anders dan wat we geoefend hadden. Carola nam Laura mee in haar voeten en Ellen hing bij mij in mijn voeten rondom het eilandje.

Fietsen: Ging fantastisch. Kop over kop hadden we een goed tempo te pakken. Korte instructies hadden we. “Ho” betekent iets langzamer, “Ja” betekent dat die persoon er weer bij is. 

Lopen: Voor Ellen en Carola een makkie. Voor mij was het wel zwaarder maar achter Ellen’s rug uit de wind en af & toe een hand van Carola in mijn onderrug om me vooruit te duwen hadden we toch best een behoorlijke looptijd.

Laura finishte iets later met een brede glimlach. Met zijn 4-en gerelaxt & nagepraat in de Brugse Zot strandstoelen met eten & drinken wat bij de finish uitgestald was. Het was een leuke wedstrijd op een mooie locatie.

We hebben ervan genoten! Op naar de volgende wedstrijd op 2 juni in Waalwijk 😊!

Afgelopen zaterdag was het zover voor onze TVD Heren: de 1e wedstrijd van een nieuw seizoen in de Eredivise.

Vanaf 12:00 zwommen alle atleten steeds om de 10sec weg voor een individuele supersprint (175m zigzag zwemmen door het zwembad, 7,6km (2 ronden) fietsen en 2,4km (2 ronden) lopen. Na dit sprintfestijn worden bij elk team de tijden van de eerste 3 atleten opgeteld en x 2/3 gedaan om de tijdsverschillen in de middagserie te bepalen. In de middagserie starten de teams dan volgens het jachtstart-prinicipe (jagen op het snelste team).

Onze jongens waren meteen goed gestart en met de 2e tijd na de ochtendserie konden ze in de middagserie (teamwedstrijd: 475m zwemmen-19km fietsen-4,8km lopen) beginnen aan een spannende strijd om de podiumplaatsen. De teams die op plaats 2 t/m 7 stonden zaten binnen 33 seconden van elkaar. De nummer 1 VZC  Veenendaal was toen al een klasse apart en begonenn de middagserie met 1min41sec voorsprong.

Ben nam de kop met zwemmen. Thomas zat even een x na zijn keerpunt te stoeien met de zwemlijn, maar met al zijn judo-ervaring kwam hij hier als winnaar uit en kon hij zijn koers vervolgen. Na 300m zwemmen gaf Ben af en nam Thomas over voor de laatste 175m. Na enige onduidelijkheid of het de laatste baan was, maar na het in koor roepen van het supportteam (bestaande uit moeder/broer van Thomas, ouders van Ben&Max, Redmer en Albert) was dit op tijd duidelijk. Als een echt team hielpen ze elkaar het bad uit te komen en werd de tussensprint naar de wisselzone ingezet.

De helmen en fietsen werden zo snel mogelijk opgezet, gepakt en begonnen ze aan het fietsonderdeel. Ook op het fietsen lagen de teams van TV Dordrecht, Groningen, Trimates, Trihalis dichtbij elkaar. Groningen passeerde onze jongens in de 2e fietsronde, maar dat was eigenlijk ideaal. Ben en Thomas maakte snel de beslissing om daarachter op stayer-afstand (25m) achter te blijven fietsen om krachten te sparen voor het looponderdeel. Als 2 teams gemiddeld 43 a 43,5km/u per fietsen, dan kost dat  heel veel energie om een ander team in te halen wat bijna net zo snel rijd, dus was dit een verstandige "in the moment" beslissing van onze mannen.

Na een snelle wissel, waarbij Max net iets langer nodig had dan de andere mannen, begonnen ze vlot aan het looponderdeel. Thomas, Ben en Jeroen haalde vrij snel Groningen in. De spanning zat er nog goed in, want  na de 1e loopronde hadden Trihalis en Trimates het tijdsverschil teruggebracht na 16 seconden, maar vanaf 2e loopronde stabiliseerde de tijdsverschillen en bleven onze mannen continue in controle. Max bleef hard doorlopen, maar kon het gaatje van 25m niet dichten (de loopvorm is goed in orde). Jeroen kreeg het nog behoorlijk zwaar in de laatste loopronde, maar met steun van Thomas en Ben werd hij over de finish gebracht en behaalde onze mannen een schitterende 2e plaats!

De toon is gezet, het nieuwe Eredivisie seizoen is begonnen. Op naar de volgede wedstrijd in Weert op zondag 9 juni. 

Uitslagen: https://www.dropbox.com/scl/fi/vra8zpo5pv5vrp9ujh8te/2024-Ere-M-uitslag-wed-1-Enschede.pdf?rlkey=xs3sdsjwvgd34cthgkdk8qe3i&e=1&dl=0

Foto's: https://triathlonbond.smugmug.com/Teamcompetities-Triathlon/2024/20240511-Enschede-Eredivisie

Afgelopen maandag hebben Albert, Aafke, Laura, Henk-Jan, Mark en Rene het examen Zwemmend redden opnieuw met een positief resultaat afgerond. 

De herhaling werd dit jaar verzorgd door de Dordtse Reddings Brigade onder leiding van Nelly en Gerrit.

Iedereen van harte gefeliciteerd!

De trainingsopbouw is voor sommigen van de vereniging nog in de opbouwfase, tegelijkertijd was daar het eerste startschot van het seizoen in het frisse zwembad van Arnhem. Direct een team time trial, best een lastige discipline om het seizoen mee te openen. Met de gelegenheidssupport van het 1e divisieteam (Jeroen, Lennart, Bryan, René) en de Dordrechtse Eendrachts Combinatie (Redmer, Björn, André de Geus, Albert) schoot ons 3e divisieteam na een fel fluitje weg in baan 3.

In de weken hiervoor werd ons M*A*S*H-team (Mario, Amir, Simon, Henk-Jan) van alle kanten voorbereid op Arnhem. In de laatste drie zwemtrainingen was -met goedkeuring van de dienstdoende trainers- tijd ingeruimd om verschillende samenwerkingsvormen te oefenen: het treintje,de V-vorm, de harmonica. Mario testte zijn spiksplinternieuwe pak, op Amir werd druk uitgeoefend om vanwege de snelheid zijn baard er af te scheren. OK, het was kort dag, maar op de dinsdagavonden waarop het kon, werd er als team gefietst. De fietsparcourskennis van teamcaptain Edgar en de Arnhemse heuvellandervaringen van Mario zorgden voor een uitgebalanceerd plan van 20 kilometer trappen tussen heel blijven en kapot gaan. De donderdag voor de wedstrijd simuleerde übercoach Albert nog aan de zwembadrand op de sportboulevard met bidons en pullbouys het ‘draaien’ van de mannen tijdens dit fietsonderdeel. Die aandachtige koppies na negenen ’s avonds gaven aan dat het goed zat.

Weg voor 475 meter zwembadwater…, bleek er nog een verdwaalde zwemmer van een vorige serie aan zijn schoolslag te beginnen??? Met een waterpoloër als eerste zwemmer zou dat geen probleem moeten zijn, maar onhandig werd dit wel. Het ritme was even weg en mede daardoor kon Henk-Jan niet aangehaakt blijven. Met een tweede zwemtijd overall in de 3e divisie zuid vlogen de eerste drie mannen de wisselzone in.

Tsja, wisselen is ook een onderdeel van de triathlon. Discussie vooraf was het wel/niet aandoen van sokken. Voor wisselkoningen als Albert en Irvin is dit niet eens een discussiepunt. Henk-Jan heeft sinds vorig jaar al geen sokken meer. Het schijnt dat hij zelfs naar zijn werk blootsvoets zijn schoenen inglijdt. Captain Taale over de wisseltijden: “Een verbeterpunt (…) als ik kijk naar de snelle wisseltijden van Henk-Jan en veel andere 3e divisie teams, zie ik dat een tijdwinst van een minuut zonder veel inspanning gerealiseerd had kunnen worden. Want de eerste wissel zou minimaal dertig seconden sneller kunnen, en de tweede zéker 20 tellen vlotter.” “Hij heeft de sokken erin” duidt in de triathlonwereld schijnbaar niet op iemand die haast heeft.

Met gezwinde spoed begonnen de eerste drie mannen aan de Arnhemse heuvels. Vooraf vanuit de captainsbriefing alles doorgesproken. “Een listig parcours met twee krappe keerpunten inclusief hoogteverschil.” Teamcaptain Taale kon niet genoeg benadrukken dat dóórfietsen, alles geven, maar in de bocht door de hekken heen vliegen geen goed plan was. Op het moment dat Edgar dit uitlegde keken de dames van Hellas hem ietwat meewarig aan. Zij zagen namelijk een man steunend op krukken iets vertellen over heel blijven.

Met 34 gemiddeld ging het redelijk lekker. Achteraf leek er best wat meer in gezeten te hebben. Toch is dat zoeken naar wat een ieder aankan. Hier zijn we door het in het echie te doen, weer een stukje gegroeid. De bandjes nog dichter naar elkaar toe, nog net iets boven je CP als je op kop rijdt, durf af te geven als het even niet gaat.. Vanaf de (stuw)wal gezien is dat makkelijk gezegd. Op de fiets moet je het in teamverband maar even doen.

Dat het samenwerken, goed praten en voor elkaar alles geven de gemiddelde snelheid omhoog brengt staat uiteraard buiten alle discussie als je kijkt naar de teamuitslagen op individueel niveau. Nergens bij het fietsen zie je iemand binnen een team die drie minuten sneller was dan zijn overige teamgenoten. Andersom zie je dat bij best veel teams wel.

In goede vorm onverhard omhoog zag er erg goed uit. Door de rollende start -waarin wij vanuit onze late starttijd vrij achter in het veld aan een inhaalslag waren begonnen- kon je als toeschouwer mooi zien hoe sommige teams heuvelop door het ijs zakten. Simon, Mario en Amir leken hier gewoon veel over te hebben. Bijna als drie flegmatieke Joegoslavische tennissers flanerend langs de terrasjes aan de kust van Istrië. Daarachter een bikkelende Henk-Jan die in de achtervolging bleef strijden voor de puntjes in het teamklassement. Alle kleine beetjes helpen tenslotte.

Aan de finish was het wachten op de uiteindelijk klassering: 14e in onze seizoensopening. Een verdienstelijk debuut voor Amir in de Sportzot 3e divisie Zuid, een zeer fitte herstart voor Simon en een mooie dag voor vader Henk-Jan die eerder op de dag zijn zoon Arend in zijn nieuwe swimsuit na twee baantjes zag versnellen richting een mooie klassering bij de jeugd.

Aanvoerder Mario: “We hebben alles dus nog in eigen hand. Niets gewonnen, niets geronnen.”

Volgende afspraak: zaterdag 15 juni de sprint afstand in Oss.

Uitslag Arnhem voor TVD4, klik hier.

Na een succesvolle eerste editie van de Dordtse Biesbosch Triathlon is er besloten om de 2e editie te organiseren op 1 Juni 2024. Dit jaar zullen er 2 startseries zijn voor de 1/8 afstand. Om 10:00 gaat de eerste serie van start en om 12:00 start de tweede serie. Extra informatie kan worden gevonden op www.dordtsebiesboschtriathlon.nl en inschrijven kan via de NTB website.

Dit voorjaar had Marcel het fantastische idee om deel te nemen aan een bijzonder evenement (wedstrijd mag je het niet noemen). Slechts met 10km rennen. Zelfs voor mij ideaal als een niet al te enthousiast hardloper. Mooie omgeving en eind oktober. Genoeg tijd om te trainen hiervoor. Dat leek me wel wat, eindelijk een doel, dat werkt motiverend. Snel ingeschreven en daarna pas de afstand goed bekeken. En daar schrok ik toch wel van (93 km gravelrit met 1080 hm, 10km hardlopen met 320 hm). Het zwemmen was wel het minst angstaanjagend.
 

Natasja had hier ook wel zin in en heeft een vlucht geboekt. Marcel had een prachtig huis geboekt op 25km van Girona. 

Om aan hoogtemeters te komen veel in Frankrijk gefietst & een aantal keren naar de Veluwe gereden voor lange duurtrainingen met pannenkoeken als afsluiter van die ritten.
 

En voor je het weet is het zover. Spanje is wel een eind rijden dus het evenement midden in 2 weken gepland. Het is immers ook vakantie! Op donderdag 19 oktober Natasja opgehaald van de luchthaven. Vervolgens met zijn 3-en van alles ondernomen. Fietsen in de omgeving, gewandeld in Girona (is echt een aanrader). Veel wieler-& koffiewinkels. Die stad ademt sport!

Zaterdag 21 oktober besloten Marcel & Natasja nog een georganiseerde gravelrit te rijden. En ook nog fietsend vanaf ons huis (toch zo’n 64 km totaal). Die dag de fietsen ingeleverd zodat de organisatie deze naar het startpunt Cadaques konden brengen. 

Zondag 22 oktober, 05:45 uur bus vanuit Girona naar Cadaques. Natasja nam nog 3 donuts voor de start. Er was ook een prijs “meeste donuts” waar zij voor in aanmerking kon komen. Ook verse koffie, bananen, M&M’s, sportdrank, water kon je nemen voor en na het zwemmen.

09:00 Start; heerlijk gezwommen in zee in de baai van Cadaques.

We hadden besloten bij elkaar te blijven. Maw, Marcel kon rustig aan doen om zich om te kleden voor het fietsonderdeel.
 

Gedrieën op de fiets voor 93km gravelrit. Ik was heel blij dat ik de MTB bij me had. Die afdalingen waren heel comfortabel vergeleken met de gravelbikes. Marcel was de motor van ons. Wij erachter aan. Er waren meer deelnemers die aanhaakten want dat constante tempo is wel zo prettig fietsen. 2 Stops met vanalles om aan te vullen. Die spaanse ommelet smaakte me overigens prima. Tegen het einde van de rit zei een Belgische deelneemster dat we nog maar 10km te gaan hadden. Dat was goed voor mijn moraal. Die 10 zou ik echt nog wel volhouden.

Na 4,5 uur stapten we de fiets af. Lange wisseltijd want we moesten weer aanvullen (dit keer maar geen Spaanse omelet genomen, daar krijg je last van met hardlopen).
 

Laatste onderdeel, 10km totaal (wandelen bergop & rennen naar beneden).

De route liep door de bossen. Alweer een prachtige omgeving. Echt snel ging het niet (1:20 minuten) maar we hebben genoten van dit evenement. Na 7:00:53 uur kwamen we over de finish. Alle deelnemers ontvingen een beker die ook nog bruikbaar is. 

Daarna uitgebreid gegeten & gedronken. Met een volle maag verlieten we na enkele uren de finishlocatie.

De SGRAIL is een mooie afsluiter van dit triatlonseizoen. Echt een aanrader voor gravelliefhebbers👍.

Deze Griekse sage begint eigenlijk zes weken eerder in Montenegro. Mijn trainingsjaar was gericht op Black Lake Extreme Triathlon, waar een directe kwalificatie moest worden afgedwongen voor de Norseman. De voorbereidingen verliepen volgens plan en ik was er klaar voor. Tot twee dagen voor de wedstrijd: ik werd ziek. De race ben ik nog wel gestart en waar het zwemmen nog wel aardig ging, was het op de fiets meteen duidelijk: dit ging hem niet worden. Na 23 km ben ik afgestapt en in de auto gestapt. Einde race, einde Norseman ambities.

Toen de eerste teleurstelling weggezakt was, trokken we de stoute schoenen aan om te kijken welke Xtri wedstrijden er dit jaar nog in Europa zouden zijn.  Zo kwamen we uit op The Greek Hero op Corfu op 22 oktober. In de tussen liggende periode heb ik nog een goed trainingsblok kunnen draaien en was ik weer topfit.

Vooraf waren de weersvoorspellingen niet al te best, veel wind en wat regen. Bij de briefing op vrijdag werd er al medegedeeld dat het zwemmen geen point-to-point langs de kust zou worden, maar 3 rondes in de baai. Dit om de veiligheid te garanderen, vanwege de harde wind die werd voorspeld. Na de briefing moest er nog een korte stop bij een lokale fietsenmaker gemaakt worden, voordat we terug naar het hotel gingen om ons klaar te maken en te slapen.

De volgende ochtend werd er medegedeeld dat de wind nog harder waaide dan was voorspeld en dat er daarom slechts één ronde van ongeveer 1200 meter gezwommen zou worden. Ook werd de start iets uitgesteld zodat er in het licht gezwommen kon worden. Nadat ik mijn fiets en spullen had klaargezet in de wisselzone, werd er gestart vanuit het water. Eerst een stukje tegen de golven in, daarna het lange stuk met de golven mee. Ik dacht hier in de kopgroep van 3 te zitten, omdat er voor ons een kano voer. Op de terugweg was het lastig navigeren vanwege de hoge golven en misten we bijna een boei door de (verkeerde) aanwijzingen van deze kanoër. Ik kwam als 4de uit het water, want bijna 5 minuten voor ons bleek een oud Zweeds professional al als eerste het land weer te hebben bereikt.  

Op de fiets was het de eerste 15 km vlak en windje mee. Wel natuurlijk Grieks asfalt, dus het was de hele ronde goed op blijven letten. Ik reed al snel in een niemandsland, met niemand meer voor of achter mij in het zicht. Op de eerste klim kwam ik erachter dat ik mijn zadel niet goed had vastgedraaid, want die zakte bij elke hobbel een beetje. Gelukkig was mijn vriendin, partner in crime en super supporter, nooit ver weg. Na een kleine minuut stil gestaan te hebben om het zadel goed te zetten en vast te draaien, kon ik weer verder. We fietsten eerst richting het noorden om daar langs de kust te rijden. Ik heb er eerlijk gezegd niet veel van mee gekregen, want ik zat goed in de wedstrijd en was geconcentreerd om geen stuurfouten te maken. Vanaf km 59 tot 92 mochten de supportwagens niet volgen, dus ik zag Carola pas weer bij het 92 km punt. Hier hoorde ik dat de nummer 3 in de wedstrijd had liggen overgeven, wat mij wel vleugels gaf, want nog geen 5 km later haalde ik hem in. Ik lag nu op podiumkoers! Hiervandaan reden we op een goede N weg richting het zuiden, met wind tegen weliswaar, maar ik kon nog steeds het vermogen trappen wat ik wilde. Hier lag ik zo gefocust te fietsen, dat ik tot 2x toe Carola gemist heb. Na het laagste punt bereikt te hebben, ging het weer richting het noorden en dus weer wind mee. Hier was ook weer een lange strook waar er niet gesupporterd mocht worden. Ook dit was weer een mooie, smalle weg langs de kust, door kleine dorpjes en langs stranden en boulevards. Aan het einde stond de nummer 2 in de wedstrijd met een lekke band, ik lag dus nu 2de in een Xtri wedstrijd. Vanaf hier begon ik toch wel wat krampverschijnselen te krijgen in de benen en kon de laatste beklimming richting T2 ook niet meer zittend klimmen. De 175 km met 2400 hoogtemeters had ik afgeraffeld in 5:50 uur.

Ondanks de beginnende krampen voelde ik me sterk van de fiets af komen en kon ik prima lopen. De eerste 10 km was redelijk vlak en leidde ons door het binnenland van Corfu, door kleine dorpjes en bossen. Daarna kwamen de stukken langs de kust, stranden en rotsen. Vlak voor de eerste rotspartij waar je met handen en voeten overheen moest, zag ik de nummer 3 weer vlak achter me lopen. Maar na de rotsen en een 2de stuk strand zag ik hem niet meer terug. Na het 3e strandstukje en een beklimming naar boven, zag ik ineens de nummer 1 lopen. Hij was op een vlak stuk aan het wandelen. Bij het passeren vroeg ik nog of alles goed was. Het antwoord stemde mij tevreden, want hij had zichzelf opgeblazen. Achteraf gaf hij aan te weinig water te hebben meegenomen en dus gedehydrateerd was. Op km 16 zag ik mijn supporter weer en ze had (ondanks een slecht werkende tracker) door dat ik eerste lag. Maar ze wist niet wat mijn voorsprong was en wat de anderen daarachter weer deden. Ik moest dus wel blijven pushen met lopen. Vanaf T2A moest er een supporter mee lopen. En omdat Carola nog herstellende is van een achillespeesblessure, kreeg ik een lokale held toegewezen. Hij was wel een goede ultra loper, maar niet snel en hij zag er dus ook wel een beetje tegenop om met mij te moeten lopen. Hij had met de organisatie al afgesproken, dat ik door mocht lopen als hij het niet bij kon houden. Dat heb ik dan maar ook gedaan na 3 km. Carola bleef bij T2A staan wachten om live mijn voorsprong te klokken. Dat bleek al een ruim kwartier te zijn. Ik wist dus dat ik geen risico’s hoefde te nemen. Op het 32 km punt zag ik Carola weer en hier bleek dat ik de wedstrijd rustig uit kon gaan lopen. De finish was aan de voet van het kasteel Angelkastro. Na 10:31 kwam ik als eerste over de finish van de Greek Hero en mag ik me een Xtri winnaar noemen. Dit betekende ook een directe kwalificatie voor het Xtri World Championship tijdens de Norseman 2024!

Normaal is het lopen mijn zwakste onderdeel, maar vandaag heb ik een loopparcoursrecord neergezet. Mijn supporter en lieve vriendin Carola was ook deze dag weer super in vorm.

"Na modder en regen komt altijd doucheschuim bij de Passaatcross." (Ben Muller - Papendrecht, 4 november)

12.45 zaterdagmiddag -  In Dordrecht pakt Ellen voor de vierde keer haar leesbril en checkt buienradar op haar telefoon. Te Sliedrecht zegt Sam tegen Mandy: “Denk dat ik toch maar mee doe aan de lange cross, hadden we onze hardloopspullen al uitgepakt na de vakantie?” In de Nieuw Lekkerland draait Ben zijn spikes wat vaster aan. Op naar de modder van de Passaatcross.

13.30 PApendrecht Sliedrecht SAmen Atletiek – De regenstart van de korte cross, 3 kilometer in 2 rondjes. Wat weinig deelnemers, maar direct op plek 2 de zwevende lange benen onder een TVD-shirt. Ellen op jacht naar de 1e plek bij de vrouwen. Zeer adequaat balancerend door de modder, versnellend op het middenterrein van de atletiekbaan. Modder op schoenen en kleren blijkt onvermijdelijk, maar als tweede achter Fortius-meerkamper Ruben van Rosmalen stelt ze glimlachend haar podiumplek veilig.(14m10s)

14.00 Start lange cross -  Bij het natte inlopen checken de atleten elkaar. Er zijn ook prijzen te winnen in verschillende leeftijdscategorieen.  Maar ja, sommigen zien er veel ouder oud dan hun geboortedatum doet vermoeden. Na wat tips van de korte crossers over glibberige bruggetjes en scherpe bochtjes langs slootjes zijn we weg. De Passaat-Top 3 schiet de bosschages in. Ben Muller(Passaat/TVD), Sam Kraaijeveld (Passaat/TVD) en Jochem Wiersma (Passaat) zijn direct weg van de rest. Sam en Jochem blijken in de blubber net wat vaardiger en lopen na de eerste ronde iets weg van Ben. Ergens liet de passaatman het liggen, dus ging Sam er overheen. En passant zet hij vlak voor zijn finish TVD'er John nog even op een ronde. Sam 1e in 21:32, Ben MSEN 21:49.

Bij de prijsuitreiking bleken alle TVD’ers prijs te hebben. Naast bovengenoemden bleek John 1e bij M55 (28:55). De prijs in natura: handdoekje, kaars, deo en al voorspeld door Ben… doucheschuim.

Na een middagje spelen in de modder zijn de haren weer droog, liggen de schoenen te drogen, en is de modder van de kuiten afgedoucht. Heerlijk die doucheschuim!

TVD Zomeractiviteit – Swim Run

De Barkley Marathon is berucht vanwege het duistere inschrijfprotocol en de monsterlijke uitdaging. Inschrijving bij het genootschap Swimrun Dordrecht schijnt zelfs nog lastiger te zijn. Onder toezegging van onze geweldige evenementen commissie dat ze de slot act mochten doen, hebben ze 1 keer een uitzondering gemaakt. Onder leiding van Joost van Leusden en Ernest Markesteijn is er een parcours uitgezet bij onze geliefde Zijderbrug, waar menig Barkley deelnemer van zou verbleken.

Het parcours bestond uit minimaal 8 km zwemmen en hardlopen, alhoewel er ook deelnemers zijn die minimaal het dubbele hebben geklokt. Er was veel afwisseling met korte en lange stukken hardlopen en zwemmen. De transities waren bijzonder uitdagend te noemen en op enkele plaatsen moesten deelnemers met vereende krachten de hoge wal beklimmen. Letterlijk en figuurlijk is niet iedereen hier zonder (beperkte) kleerscheren uit gekomen.

Desondanks hebben we veel enthousiaste reacties mogen ontvangen!

Ter inspiratie nog een aantal lokale locaties en mooie evenementen om aan deel te nemen:

• Zuidhaven/Oosthaven/Natuurpad: mooie trail en zwemen in bezinkplas en strandje bij de Zuidhaven
• Boezem/Zijdebrug: route kan doorgetrokken worden naar Kinderdijk
• Waaltje/Heerjansdam
• Galderse meren
• https://40mijl.nl/evenementen/swimrun-nederland/
• https://otilloswimrun.com/
• https://swimrunfrance.fr/
• https://www.swimrun-advice.com/swimrun-calendar-europe-2023.html

Al met al een geweldige afsluiting van een mooie serie zomer activiteiten.

Emiel en Marcel Bedankt!!

Een tijdrit kan niet ontbreken in de serie van de zomeractiviteiten.

Woensdagavond stonden er 16 tijdritspecialisten aan de start

Elke deelnemer startte om de minuut en dan een kwartier vol gas

Het parcours was bij de Dordtse Kil met 3 bochten, een ideaal parcours uitgezet door de routemaster.

Martin nam toch nog een paar extra bochten mee en winnaar René had overduidelijk haast.

* sommige deelnemers hebben geen Strava of hebben een verborgen startpunt dan wordt het segment niet openbaar getoond.

** uitslag onder voorbehoud

Na de vele regen overdag werd het 's avonds eindelijk droog en werden we beloond met een prachtige zomeravond voor een TVD Tourkoppelrit.

Met een select gezelschap werd er onder begeleiding van polder-legend Marcel een fietsroute afgelegd met wisselende stops voor een loop. Terwijl de atleten zich nog verder in het zweet werkten, fungeerde de polder-legend tevens als fiets-bewaker, zo multifunctioneel die man!

Het was een leuke route! Met nieuwe wegen door de polder waar ik toch regelmatig fiets (iets met gewoontes..)  Ook de stoplocaties voor de run waren onverwacht waaronder het Europarcs vakantiepark naast de Moerdijk. Uiteindelijk hadden we 4 stops voor een loop die precies 5km opleverden (fijn voor Richel en zijn nummers ;-) )

Al met al een heerlijke zomeravond!

Natasja

Na maanden van voorbereiding, vergunningaanvraag, parcourswijzigingen ect. ect. Stond er woensdag een prachtige groep atleten aan de start van onze eigen SmulBosLoop.

Het gevarieerde parcours voert door de natuurgebieden de Elzen en de Nieuwe Dordtse Biesbosch.

De atleten genoten er zichtbaar van.

Dat het goed loopweer was bleek wel uit de tijd van onze snelste man Edgar in een mooi PR.

Bij de finish werden de atleten opgewacht door (Moeder-overste) Emiel met zijn bekende after party kofferbak heerlijkheden.

Bedankt voor jullie enthousiasme,

Emiel en Marcel

En het bleef nog lang gezellig na de finish...

5km

De TVD-trainers genieten van hun welverdiende rust in de zomerperiode.

Echter triatleten kunnen niet stilzitten en zijn altijd in voor activiteit met een competitief element.

De activiteitencommissie heeft een aantal plaatsvervangende activiteiten ;) bedacht in deze trainingsloze periode.

De aftrap was de TVD-zwemkilometer bij de Zijdebrug. Dit mag inmiddels een klassieker worden genoemd. Er stonden 23 leden aan de start op zoek naar verkoeling. 

Om half acht precies was de start van de TVD-zwemkilometer. Marcel is niet alleen een begenadigd triatleet maar ook de supboard kent geen geheimen voor hem. Sam had na de 3e plek met het eredivisieteam in Klazieneveen nog genoeg energie over om van start tot finish de leiding te nemen en te houden. Het resultaat van de "el-sp-dh" oefeningen was duidelijk zichtbaar bij de rest van de zwemmers. Er werd flink wat water gestuwd. Bijna moesten er nog straffen worden uitgedeeld na wat ellebogenwerk en afwijken van de rechte lijn in de laatste meters. De VAR hield het bij een waarschuwing. Na afloop werd er nog lang nagepraat over de wedstrijd en de vakantieplannen.

onder voorbehoud van wijzigingen

De twee teamleiders met de support van zonnebrandteam Ellen en Natasja ondersteunden afgelopen zondag het 4e divisieteam rondom Hotel-Restaurant Zalencentrum Hoogeerd in Wychen/Niftrik. Met André Stappers, Laurens Markusse, Niels de Bruijn en Emiel van Antwerpen in de basis werd door sommigen al het woord ‘podium’ gefluisterd.

Onder ideale omstandigheden, je weet wel: "zwemwater van 23,5 graden Celsius, een buitentemperatuur van 90 graden Fahrenheit en een parcours zonder schaduw ingeleid door een transitiezone van 400 meter vanuit het water over een dijk", werd er vanuit de waterstart zo’n 10 minuutjes in een driehoek gezwommen. Zoals verwacht kwamen Emiel en Laurens als eerste TVD’ers uit het water en zat Emiel als eerste op zijn racemonster. Wat ging daaraan vooraf?

De één zat tot aan de dag van de race op hoogtestage, de ander bereidde zich voor met een festivalletje (zonder pillen) en een weekendbarbecue. De derde werd overgehaald met een Affligem 0.0 na de donderdagse zwemtraining en een geboren ultraloper had het na Geraardsbergen wat rustiger aan gedaan met een honderdje fietsen, enkele zwemsessies en wat (koppel)loopjes rond de 5min/km. Eenieder volgt daarin zijn/haar eigen smalle pad naar de top. Mooi om te zien dat er verschillende wegen naar Wychense prestaties leiden.

Vanaf de dijk langs de Loonse Waard lag het parc fermé waar Niels het in de eerste wissel vrij lang naar zijn zin had. Laurens liep wat heen-en-weer voor een plek om zijn fiets op te hangen en supporter Natasja riep nog iets van: “Je helm!” De door de lucht vliegende zonnebril werd netjes opgevangen door het ondersteuningsteam. Coach Edgar zag hierin een verbeterpunt en liet de woorden “Albert” en “verplichte koppeltraining” vallen.

Na het fietsen leken de kaarten geschud. Podium zat er niet in, maar met een 9e fietstijd had “De Zwitser” zijn visitekaartje afgegeven. Vanwege privacy redenen wordt zijn gemiddelde snelheid hier niet vermeld, maar gebruik gerust deze link om het nog even te bekijken. (Bedenk daarbij dat hier drie haakse keerpunten tussen zaten.)

De coaches hadden vooraf met deze basisopstelling het harmonicamodel als wedstrijdstrategie bedacht: Na het zwemmen luchtig uitgerekt met Emiel als eerste zwemmer en André als vierde snelste. Daarna André als veelvraat op de pedalen met daarbij de robuuste Laurens en Emiel als de luchtige middenribben van de accordeon. En tijdens het lopen zou de trekzak weer dichtgetrokken worden door een jagende Niels. Hoe luider de trekharmonica, hoe hoger de klassering. Het is allemaal niet zo ingewikkeld.

Bij het lopen leek de zonnebrand-insmeersessie van de TVD-damesclubkampioenen haar vruchten af te werpen. Laurens was walking on sunshine en André ging voor een negatieve split. In de twee ronden liep Niels breed lachend complete divisieteams naar de Filistijnen. Voor Emiel was het wat hard werken, en achteraf was niet duidelijk door wie hij nou ingesmeerd was. Hij mompelde iets van dat hij het zelf gedaan had. Aandachtspuntje voor Hellevoet dus.

Met een top-10 notering en een schaduwrijke terrasplaats nam het hele team tevreden afscheid van een gastvrij Wychen. Weer veel geleerd over wissels, zwemstrategieën en grinta. Op naar Hellevoet!

Zie hier de volledige uitslag.

Toen het supportteam later die middag na een rondje zweten rond Nijmegen de fietsen op de auto zette, werd het aangesproken door een terrastoeschouwer: “Jullie zijn van de TVD? Dan kennen jullie Niels de Bruijn zeker wel? Doe hem de groeten, van z’n collega…” En wij maar denken dat wij de bekende TVD'ers waren.

Alle kasseistroken en alle klimmetjes uit de Vlaamse wielerklassiekers rijden binnen 72 uur!

Dat vond ik nu eens een superleuke uitdaging om aan te gaan. Via youtube kwam ik erachter dat Cycling in Flanders (www.cyclinginflanders.cc) een toffe challenge had bedacht. Er zijn 59 segmenten uitgezet op de weg middels markeringen en digitaal via Strava segementen. Als je alle segmenten binnen 72 hebt afgevinkt mag je jezelf een echte Flandrien noemen. En de titel Flandrien krijg je niet zomaar in Belgie. Een flandrien is een man of vrouw van staal die nooit opgeeft. En als beloning wordt je naam gelaseerd in een stukje kassei die je mag plaatsen op de Wall of fame in het Centrum van Ronde van Vlaanderen (zie foto).

Het was mij gelukt om nog iemand zover te krijgen om met mij de challenge aan te gaan. De oersterke Edgar wilde mij wel vergezellen. Wij hadden gekozen de challenge in 3 dagen af te leggen.

Dag 1

We begonnen in Ieper op vrijdag met een korte rit van 80 km met 900 hoogtemeters. Highlight van de dag was de Kemmelberg (bekend van Gent-Wevelgem). Een korte pittige kasseienklim met stukjes van 20% stijging. Klimmen op kasseien betekent nog meer kracht leveren omdat de kasseien alles behalve vlak zijn. De meeste kennen wel de Keutenberg maar dan met kasseien wordt deze klim nog zwaarder. Naast kracht moet je zorgen dat je wel goed op je fiets blijft zitten. Door de kasseien stuiter je namelijk ook nog eens alle kanten op. Zorg ook voor een (lage) bandenspanning. Dit is voor je edele delen wel zo prettig.

Vervolgens zijn we naar ons overnachtingsadres gereden dichtbij Oudenaarde. Edgar verzorgde een topmaaltijd op de bbq die genoeg krachten leverde voor de komende dagen. Ik verzorgde dat de fietsen weer op en top waren. Een lekke band rijdt eenmaal niet zo hard. In het trainingsweekend van de TVD hadden we goed geoefend met mijn groep (Ik noem geen namen maar maar hij kan goed schaken) dus dit ging als een speer. En niet onbelangrijk we hadden 9 van de 59 segment succesvol afgelegd.

Dag 2

De langste rit van de 3 dagen, 190km met 2400hoogtemeters. In het begin hadden we veel kasseienstroken (sommigen ruim 2,5 km lang zoals de Paddestraat). Edgar en vogels zijn dit jaar geen goede combinatie. We hadden een verbod om in te rijden over het hoofd gezien en niet veel later werden wij tot stoppen gedwongen. "He allee waar gaat gij naar toe? Er is een vinkentelling gaande en het moet stil zijn anders vliegen de vinken weg". We zochten nog een gaatje om op snelheid er langs te gaan maar dat was onmogelijk. Uiteindelijk een stuk omgereden. Hierdoor bijna een segment gemist die we wel moesten afvinken(...) door op en neer de Onderbossenaarstraat (Nokere Koerse) te rijden. We vervolgden onze weg en halverwege de bekendste klim van Vlaanderen, De Muur! Na een korte pitstop met een mattentaartje als lunch reden wij weer verder. Het weer was perfect en we reden vlotjes van segment naar segment. Bosberg, Berendries, Molenberg, de Jagerij en de Wolvenberg kwamen op het einde van de rit nog op ons pad. Moe maar voldaan kwamen na ruim 8 uur beweegtijd weer terug in de startplaats Oudenaarde. Wafels, pancakes, rijsttaartje en chocomel in de tank op het mooie plein van Oudenaarde. Opfrissen en ondertussen was Natasja aangekomen om de mentale support te geven en ons op de laatste dag te vergezellen. Pasta eten bij de Zwarten Engel. Thuis nog wat chocola, een pintje, nootjes, appeltje en dan ook maar het laatste stukje chocola. Honger krijg je wel door deze ritten. Oh ja en alle 25 segmenten van de dag gehaald! 

Dag 3

Deze rit was 142km met 2200 hoogtemeters en ook weer 25 segmenten. Edgar en ik hadden toch wel spijt dat we lepeltje lepeltje hadden gelegen met nog een kasseienrit voor de boeg. Je bent een flandrien of niet dus we gingen weer in het zadel. Het venijn van deze rit zat in de laatste 30km toen wij vlak achter elkaar de oude kwaremont, de paterberg en de iconische koppenberg op moesten. Duwen, verstand op nul en zorgen dat je op je fiets blijft zitten. Ja hoor alledrie zonder voetjes aan de grond naar boven gereden. Nog maar 10km en we hebben het gehaald! Hadden ze nog een kasseienstrook van 3km en de taaienberg (kasseienklim) in de de route gestopt. Heerlijk...maar we waren niet meer te stoppen.

Als beloning een heerlijk pilsje en de kasseieitjes met onze naam opgehangen in de Wall of Fame. We waren nummer 1069 en 1070 die de challenge hadden volbracht. Een eervolle vermelding voor Natasja die fantastisch gereden heeft. Als ze eenmaal in je wiel zit laat ze niet meer los.

Het waren 3 schitterende dagen met mooie wielerhistorie en hele mooi routes. Op de site vind je nog meer routes en deze zijn een aanrader voor iedereen die ook van fietsen houdt in Limburg. En vergeet niet als je er bent om de 2 TVD Flandriens op te zoeken in de Wall of Fame

Ferdi, André, Mark en Richard hadden zich de afgelopen weken klaargestoomd voor de OD in Weert. Aangekomen bij het parc fermé van de stadstriathlon bleek het hitteprotocol ingegaan te zijn. 30 graden Celsius heeft zo zijn voor- en nadelen. Warm up en cooling down krijgen dan een heel andere lading. Nu op het menu:

• Sprintafstand
• Non-wetsuit

Maar goed, met nog twintig minuten tot aan de start, werden de fietsen ingecheckt en was het kwartet klaar voor het zwemmen. “Tegen de stroom in aan de zijkant, met de stroom mee in het midden.” Was de tip die teamleider Edgar nog even vlak voor de geplande start had doorgebeld. “Hebben ze zich goed ingesmeerd?” Ja, toen moesten we echt hangen.

Vanaf de kant zag vaste supporter en klimfanaat Tiffany haar kopman Ferdi direct comfortabel in het warme water  aan de benen van het tweede groepje. De teamleider zag gelijk een trainingspuntje voor de donderdagavond op de sportboulevard. "Waarom niet aan de benen van de kopgroep?" 

Dat het er ook in de Vierde Divisie niet zachtzinnig aan toe gaat, bleek toen Richard bij het aan land komen nog even door zijn achterligger terug het water ingetrokken werd. Het is dat ik als toeschouwer geen blauwe kaart bij mij had…

Twintig kilometer fietsen is voor mannen als André en Mark uiteraard wat te weinig om hun kracht te tonen, maar ze liepen aardig in op de rest van het veld. (14e fietstijd voor André) In de drie rondjes fietsen was het rood-wit-blauw van de TVD lekker opgeschoven en vanuit de wisselzone stapte Dordrecht de oven van Weert in.

Extra waterposten brachten soelaas en hier werden door alle vier de lopers punten gepakt tot aan de finish. Het leek wel alsof Mark ogenschijnlijk lichtvoetig zo’n twintig man helemaal zoek liep en Ferdi elk keerpunt een bijna tekenfilmachtige versnelling achter de hand had. André werd in een spannende eindsprint op de meet geklopt door Johan Beukema van TT Leidschendam, maar Richard compenseerde dat door nog even twee man van eenzelfde vereniging achter zich te laten. Teamefficiëntie ten top!

De gastvrijheid van de Limburgers aan de finish was zoals verwacht. Lekkere snackjes, snoepjes en voor Mark een extra verrassing: twee fysiotherapeuten gaven advies, behandeling en een stereomassage. Meer informatie hierover vind je via www.topfysiotherapieweert.nl.

Het was weer een mooie dag en we zijn wat plekjes opgeschoven. Op naar Wijchen!

De volledige uitslag vind je hier. (Tussenstand na twee wedstrijden.)