Niet al te lang na de finish van de triathlon van Almere in 2013 vroeg iemand mij vrolijk “en Erik volgend jaar weer?”. “Nou, daar denk ik nog heel even over na” was mijn antwoord. Niet heel vreemd na een hele lange koude en vooral natte dag. Toch was het besluit snel genomen. Ik doe er nog eentje, mijn laatste hele maar dan wel in een warm land. Enkele weken later heb ik me ingeschreven voor Ironman Barcelona.

Na een leuke pittige voorbereidingsperiode met hoogtepunten in Limburg (o.a. trainingsweekend), Embrun (trainen samen met onze eigen Embrunhelden) en Luxemburg (Ironman 70.3) zijn Fenna en ik naar Spanje vertrokken.

Gelukkig zijn we al enkele dagen voor de wedstrijd in Spanje. We verblijven zo’n 2 a 3 kilometer van de start, vlak aan het strand. We beginnen met een dagje regen, maar daarna klaart het op. Het is warm en wordt steeds warmer.

Na een rustige weekje waarin ik lekker heb kunnen uitrusten begint de drukte toe te nemen. Op de boulevard is het ondertussen levensgevaarlijk. Aan alle kanten flitsen triathleten voorbij, zowel lopend als fietsen. Uiteraard allemaal in hun nieuwste en stoerste finisher-shirt. Ik word daar altijd een beetje onzeker van, gelukkig weet ik beter.

Het TVD kamp begint ook vorm te krijgen. Marcel, Hannie, Laura en Irvin zijn ook gearriveerd en verblijven op steenworp afstand ;-). Gezellig!

Het is zaterdagmiddag 15:30 uur. Mijn fiets staat te glimmen in het parc fermé en de tasjes hangen op de juiste plaats. Voordat ik terug naar de camping ga drink ik nog even een kop koffie met mijn vader en moeder die vlakbij de zwemstart logeren. Leuk dat ze er ook zijn!

Zondagochtend 2:30 uur, ik schrik wakker. Onweer en harde regen. “Alles wat nu valt, valt straks niet” bedenk ik me….. Ik draai me nog maar eens om.

Zondagochtend 6:20 uur, de wekker gaat! Shit, het regent nog steeds “Alles wat nu valt, valt straks niet” bedenk ik me….. Ik neem een licht ontbijt en controleer alle spullen nog eens.

Zondagochtend 7:15 uur, Irvin staat voor de deur om mij bij de start af te leveren. Het is hoog water op de camping, en op de weg, en op de boulevard, overal eigenlijk. Dat droogt straks wel weer op als de zon gaat schijnen bedenk ik me. Gelijktijdig realiseer ik me dat er met onweer niet gezwommen wordt….. Ik begin het wat benauwd te krijgen.

Terwijl iedereen staat te trappelen om te starten een mededeling: “we willen geen geroosterde triathleten, daarom stellen we de start een half uur uit”. Ondertussen gaat er het gerucht dat het een run – bike – run wordt. Weer een mededeling “goed nieuws; de 1e wave start om 9:00 uur!”. Yes, daar gaan we.

Het is zover. Paarse badmutsen de voorstartkooi in. Even zwaaien en rennen voor een plekje vooraan. Ik sta tweede rij. “On your marks”. Kanonschot, volle bak zwemmen door de branding heen. Perfect, ik ben los van de groep. Voetjes zoeken en peddelen maar. De zee is ruig, maar wat is het gaaf om te doen. Ondertussen drie keer over mijn nek van het zeewater. Ik haal mensen in, veel mensen. Het zal wel goed gaan. Om de laatste boei heen en richting de kant. Waar is het ergens? Ik zie alleen maar mensen, rijen dik. Gelukkig zie ik tussen de golven wat boeien liggen. Ik klim het water uit, zwemtijd: 1:05. Gezien de omstandigheden prima!

Snel wisselen dan maar. Schoenen alvast aan en richting balk. Slechts een enkele atleet beheerst het schoen op de fiets aan kunstje zo blijkt maar weer. Leuk om te zien. Ik zit op de fiets, even opletten de weg is erg nat maar de zon schijnt gelukkig.

Terwijl ik me druk aan het maken ben over mijn veel te lage hartslag voel ik mijn achterband zacht worden. Na zo’n 18 kilometer sta ik stil met een lekke achterband. Niet irriteren, snel wisselen bedenk ik me. Na een kleine acht minuten ben ik weer op toeren. Concentreren, eten, drinken, zwaaien naar supporters, nog een rondje en nog een klein rondje. Ik dender het centrum weer in richting parc fermé. Netto fietstijd 5:29, jammer van de lekke band.

Vlak voordat ik naar buiten ren voor de vier rondjes nog even langs de Iron Girls. Deze meiden staan klaar met grote hoeveelheden zonnebrand en smeren iedereen in. Top!

Eerste rondje van 10,5 volgens plan. Tweede rondje van 10,5 nog steeds volgens plan. Derde rondje… twee grote blaren onder mijn linkervoet. Shit, ik voel dat de blaren groot zijn. Zal ik de EBHO tent ingaan vraag ik me af? Kom ik daar dan nog wel weg? En met de Spaanse relaxedheid zal het wel ff duren voordat ze klaar zijn. Ik besluit door te lopen. Rechtdoor gaat prima, bochtjes waren waarschijnlijk komisch om te zien. Ik besluit na zo’n 28 kilometer steeds 1 km te lopen en daarna even te wandelen. Dat gaat gelukkig prima. Helaas gaat het met andere atleten een stuk minder, ik zie een jonge vrouw liggen die gereanimeerd wordt. Gelukkig heeft ze hulp. De laatste drie kilometers loop ik in één keer door richting finish (voor zover ik me kan herinneren).

En dan het moment dat je het Ironman stadion binnen gaat. Iedereen door dolle heen, high five hier, high five daar. Een enorme lichtshow, muziek en de magische woorden op de finish “you are an Ironman!” Na de finish felicitaties in ontvangst genomen. Mijn eindtijd is 11:37, ik word 1240ste van de 2488.

Iedereen bedankt voor alle support, felicitaties en gelukwensen. Speciale dank voor iedereen die naar Spanje is gekomen om mij supporteren en niet te vergeten mijn trainingsmaatjes. Top!

Op naar de Challenge in Roth …

Hoi clubgenoten,

Marcel heeft De Speld aan mij doorgegeven. Aangezien ik niet zo’n schrijver ben, heeft het even geduurd, maar hier is dan het lang verwachte stukje van mij.
Ik zal me even voor stellen voor diegenen die mij nog niet kennen.
Ik ben Redmer Bultema ben 42 jaar en woon met mijn gezin in Alblasserdam.

Zo’n 25 jaar geleden ben ik begonnen met triathlon. Mijn broer Harry en ik gingen mee met mijn vader, die toen al lid was van de TVD. Een aantal jaren heb ik het rustiger aan gedaan, maar het begon toch weer te kriebelen.
Vorig jaar zou ik al gaan meedoen met de 1e Divisie. Maar door een val met mijn MTB heb ik heel de zomer aan de kant gestaan. Afgelopen winter ben ik weer begonnen met zwemmen, hoewel dat met mijn schouderblessure zeer lastig was. Na de winter weer geprobeerd, om mijn conditie op pijl te krijgen, waarna ik mij heb aangemeld bij de vereniging voor de 1e divisiewedstrijden. Na wat testwedstrijdjes kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen. Ik heb mij toen in geschreven voor de 5 wedstrijden van de 1e Divisie. Dit waren Teamtriathlon Enschede, Stayer Sprint Triathlon Almere, OD Triathlon Oud Gastel, Sprint Triathlon Utrecht& OD Triathlon Maastricht.

De eerste wedstrijd Teamtriathlon Enschede hebben we gedaan met Marcel Bezemer, Michael Raaimakers, Albert de Vries en mijn persoontje. Dit was een zeer leuke wedstrijd. Goed geregeld daar en bij ons ging het ook heel goed. Na een dag lang hard sporten waren we 8e geworden. Hier waren we zeer blij mee.

De tweede wedstrijd die op het programma stond was Stayer Sprint Triathlon Almere. Dit hebben wij in de samenstelling gedaan Michael Raaimakers, Albert de Vries, Remi Boon en ik.
Na het zwemmen moesten we over de dijk heen en weer fietsen. Dit mochten we doen met stayeren. Na het fietsen kregen we nog twee zware looprondjes voorgeschoteld. Dit ging namelijk ook stukken door het zand. Nadat iedereen zijn uiterste best had gedaan en veilig over de finish was gekomen, kregen wij te horen dat we 17de waren geworden.

De derde wedstrijd was een OD Triathlon in Oud Gastel. Ook deze wedstrijd stonden wij weer met 4 man aan de start. Marcel Bezemer, Albert de Vries, Coen van der Kamp en ik. We wisten dat dit een zware wedstrijd zou worden. Dit bleek ook wel; na afloop was iedereen gesloopt, niet alleen door de warmte maar ook door de afstand. Ik had van mij zelf verwacht (gehoopt) dat ik wat harder zou lopen, maar doordat ik vrij veel had gegeven met fietsen ging het lopen wat minder. Moest ook een stuk wandelen door kramp . Maar nadat wij allemaal uitgeteld over de finish zijn gekomen, horen we er dat we 19de zijn geworden. Wat zeker niet slecht was omdat wij het allemaal wat moeilijk hadden tijdens deze wedstrijd.
Wedstrijd vier stond op ons programma: Sprint Triathlon Utrecht. Met Marcel Bezemer, Leo de Bruijn, Albert de Vries en mijzelf gingen we van start. Het tempo lag hoog, mede omdat het een sprinttriathlon was. Maar ook hier hebben wij ons van onze beste kant laten zien. We waren zeker in onze element, want nadat wij hier weer zonder kleerscheuren of gele kaarten over de finish zijn gekomen, blijkt dat wij de 14de plaats hadden ingenomen.
Voor mij en menig TVD’er stond ook het WK Binnenmaas op het programma. Voor de TVD betekent dit de clubkampioenschappen. Hier stond een kwart triathlon op het programma. Nadat wij zijn weggeschoten door de starter kom ik samen met Marcel en met Leo vlak achter ons uit het water. Nadat Marcel en ik samen in de rondte hebben gefietst en Leo het gaatje net niet dicht kan krijgen, gaan we aan het lopen beginnen. Marcel heeft een iets snellere wissel dan ik, maar ik haal Marcel al snel in. Nadat ik het eerste rondje van de 4 heb volbracht, zie ik dat het gaatje wat groter is geworden. Ik merk dat ik het het laatste rondje wel heel zwaar ga krijgen, maar het gat is nu wel groot genoeg op Marcel. Leo zit daar weer een stuk achter. Als ik over de finish ben en weet dat ik clubkampioen ben geworden word ik door heel veel publiek gefeliciteerd. Ook langs de kant waren er veel aanmoedigingen en aan het einde bij de finish. Als Marcel ook over de finish is, krijg ik gelijk een hand van hem, wat ik zeer waardeerde. Maar nu blijkt dat hij toch wel heel veel last heeft gehad van een oude blessure; zijn achillespezen. Hierdoor heeft hij niet echt partij kunnen geven met lopen. Nadat Leo ook over de finish is, drinken we nog wat en praten honderduit over onze wedstrijd. Dan komt ook Judith Janszen over de finish. Zij is bij de vrouwen clubkampioen geworden. Wat een hele mooie prestatie is, omdat dit - naar wat ik later heb begrepen - haar eerste kwart triathlon is. Helaas kan ik niet naar de afsluitende barbecue van de TVD, waar ik in principe gehuldigd zou worden. Dit wordt later ruimschoots goed gemaakt blijkt later.
Nu hebben we nog 1 wedstrijd op het programma staan. OD Triathlon Maastricht. Dit blijkt voor veel mensen binnen onze vereniging een lastige te zijn. Want de mensen die eigenlijk hier opgesteld moeten worden (omdat we heel graag in de 1e Divisie willen blijven) haken een voor een af. Doordat Marcel (die nog steeds last heeft van zijn achillespezen) toch gaat starten en wij Irvin van der Waal zover hebben gekregen om mee te doen staan we met Marcel, Leo, Irvin en mijzelf aan de start. Na een wat rommelige wedstrijd - de organisatie was niet echt op orde in Maastricht - komen we als 14de over de streep. Dit blijkt genoeg te zijn om volgend jaar weer in de 1e Divisie te mogen starten. Na de 5 wedstrijden zijn we 13de in totaal geworden.
Ik moet zeggen dat ik het met de wedstrijden heel gezellig heb gehad, zowel voor als na de wedstrijden. De ene keer zijn we met ze allen in een hotel wezen overnachten, de andere keer in een huisje wat echt super gezellig is geweest. Voor de start van Maastricht komt onze voorzitter Erik ook nog even langs, om nog een lekker rondje door Limburg te fietsen (hij heeft nog een hele triathlon op zijn programma staan) en om zijn vriendin aan te moedigen en om mij te huldigen  .
Voor mij zit het seizoen er weer op. Ik hoop dat ik volgend jaar weer mee mag en kan doen.
Iedereen die zijn steentje heeft bij gedragen om deze prestatie voor elkaar te krijgen, wil ik bij deze bedanken. Zowel voor de gezelligheid als voor de prestatie. Tevens wil ik graag De Speld doorgeven aan Judith Janszen. Omdat ik erg benieuwd ben naar haar eerste triathlon ervaring en wat zij van plan is in de toekomst.
Iedereen die nog een triathlon moet doen succes en voor de rest iedereen een goede winter om nog sterker te worden. Tot volgend triathlon seizoen.

Redmer Bultema

Mijn jaardoelen voor 2014 bestonden uit finishen in de Embrunman en er daarna een sterk verhaal over schrijven. De finish heb ik gehaald dus hierbij het sterke verhaal (een verhaal met een happy ending).

Even een aanloopje,

In 2013 zag ik Johan Moree van dichtbij over de finish komen in de Embrun Long Distance. Wat mij vervolgens bezield heeft is nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik was ervan overtuigd dat ik deze wedstrijd ook moest gaan doen. Het Alpenlandschap, de fraaie zwemlocatie, het enthousiasme van het publiek en natuurlijk de bizarre uitdaging van een lange afstand triathlon met 5000 hoogtemeters erin, ergens moet het een gevoelige snaar geraakt hebben.

De aanloop naar deze wedstrijd toe heeft het seizoen al tot een succes gemaakt. Hoogtepunten waren onder andere de wintertriathlon op een Groningse zomerdag (in Groningen is het kennelijk al begin maart zomer), het traditionele TVD trainingsweekend in Limburg en de door TVD goed bezochte Ironman 70.3 Luxemburg. Verder was er nog een bijzondere trainingsstage eind mei in Embrun, op de leukste triathloncamping van Frankrijk (La Vieille Ferme), die zowel sportief als muzikaal veel inspiratie heeft opgeleverd.

De wedstrijddag,

Om 4 uur ’s nachts gaat de wekker, gespannen maar toch ontspannen (eindelijk, vandaag gaat het gebeuren) wordt er een flink ontbijt naar binnen gepropt. Onder begeleiding van mental coach Laura en mededeelnemer Johan ga ik met mijn Embrunmankratje vol spullen naar de start. Nog even wat laatste voorbereidingen in het Parc Fermé, stelt niet veel voor, want alles zit tot in den treure voorbereid in tasjes, zodat ik het denkwerk op de ochtend van de waarheid kan overslaan. Dat geeft de mogelijkheid om even rustig een banaantje te eten in het Parc Fermé en te genieten van de mierenhoop die de andere 1415 atleten om me heen creëren.

De zwemetappe,

In het “net niet pikkedonker” gaat het startschot voor een ordelijke beachstart. De daarna verwachte “wasmasjien” blijkt reuze mee te vallen, ik zit dan ook (met vele andere deelnemers wier zwemtechniek moeiteloos geëvenaard wordt door hun navigatievermogen) te ver naar links, zodat ik al vroeg in de wedstrijd op de laatste boei afkoers. Gelukkig mept de lokale kanoclub, met peddels bewapend, alle vrije zwemmers terug in de goede richting naar de echte eerste bocht die op 200 meter van de start ligt. Aldaar aangekomen blijkt het nog best druk, al zwemmend met andermans kleine teen in je neusgat, een waterplant om je arm en een achterligger op je rug. Toch verloopt dit op een of andere wijze vrij beheerst; het is net de file voor de Brienenoordbrug op maandagochtend, als je stilstaat, kun je ook geen ongelukken maken. Uiteindelijk wordt de eerste bocht genomen en kan er wat meer op techniek en minder op slagkracht worden gezwommen, eigenlijk was dit best leuk.

Inmiddels vallen de eerste zonnestralen op de nabijgelegen berg Mont Guillaume en trekt er een nevel over het zwemwater, een mooi gezicht. Slipstreamen is met dit aantal deelnemers goed te doen en het zwemmen gaat makkelijk. Na pakweg 1:10 ben ik uit het water zonder het idee te hebben dat het heel veel inspanning heeft gekost. Op weg naar het Parc Fermé ligt de eerste flauwgevallen deelnemer, die onder enorm applaus weer opkrabbelt en zijn weg vervolgt.

Het fietsrondje,

Ik neem eens lekker de tijd voor de wissel, vooral ook om alle etenswaren goed op zijn plek in het fietsshirt te krijgen, vandaag is finishen tenslotte het doel. Johan haalt mij in de wissel in, die zie ik pas weer bij het lopen. Na een fijne wandeling het Parc Fermé uit begint meteen de eerste klim van een kilometer of 5, niet supersteil maar het wordt al snel duidelijk wat de weersomstandigheden deze dag gaan brengen. Als voornaamste tegenstanders had ik vandaag de bergen en de temperatuur verwacht, typische Zuid Franse omstandigheden dus. Jazeker, ik zou wel eens last van de warmte kunnen krijgen?! Nou, na 2 uur fietsen zie ik dat het 12 graden Celsius is, en naar verluidt was het bij de start nog een graad of 6 koeler. Het fietsen is de eerste uren moeiteloos vergelijkbaar met een MTB-tocht in januari; sterker nog, menig wintertriathlon heb ik er warmer bij gezeten dan hier. Oftewel ik ben er niet goed op gekleed, in mijn zomerwielrenoutfit, handig gedaan, Waaltje.

Na pakweg 1:45 uur fietsen passeer ik Embrun richting Baratier, hier staat een haag van mensen, het lijkt wel een touretappe, geweldige sfeer. Laura en jongste zoon Luka zorgen voor de laatste aanmoedigingen uit het supportersteam waarna de resterende 140 km fietsen richting Col d’Izoard met een goed gevoel kunnen worden aangevangen. Het fietsparcours biedt fantastische uitzichten, maar ook de deelnemers zijn een bron van vermaak. Ik zie iemand met 3 belegde halve stokbroden in de zakjes van zijn fietsshirt, op een of andere manier past het, geen foto helaas.

Op de top van de Izoard incasseer ik mijn beloning in de vorm van een broodje chocopasta, 2 fruitshots en het windjack waarvan ik zo onterecht dacht het alleen in de afdaling van de Izoard nodig te hebben. De afdaling van de Izoard gaat bepaald niet “als een baksteen”, dalen is niet mijn ding, vooral niet als mijn fiets bij 70 per uur weer eens een flinke trilling vertoont, toch nog maar wat vaker in de remmen dan. Ik bedenk spontaan een nieuw doel voor volgend seizoen, een nieuwe fiets (met remparachute).

Na pakweg 5 uur fietsen, met de afdaling van de Col d’Izoard achter mij, blijk ik nog steeds voeten te hebben en is ook de rest van mijn lijf weer op normale temperatuur. Tussen Briancon en Embrun zitten nog wel een paar uitdagingen, voornamelijk tegenwind en een paar venijnige klimmetjes (zoals de muur van Pallon, stijging 10% gemiddeld, maar het lijkt steiler). Inmiddels begint een hamstring te protesteren (tegen kramp aan), dus het toch al niet zo hoge fietstempo wordt nog verder gematigd tot survivaltempo. De ongemakkelijke gedachte bekruipt mij dat er vandaag ook nog een marathon op het programma staat. Op dit moment zie ik het nog niet gebeuren, maar gelukkig start ik pas over een paar uur met die marathon, dat geeft wat lucht, eerst het fietsen maar eens afmaken, misschien herstel ik wel.

Na een eindeloos lijkende fietstocht arriveer ik in Embrun om nog even de laatste 375 hoogtemeters mee te pakken, gevolgd door een afdaling over het slechtste asfalt van de dag (dit stukje afdaling heb ik de afgelopen week 3 keer getraind, om zeker te weten dat ik het niet verknal in de laatste fietskilometers). Maar de beloning is groot, het fietsen zit erop. De laatste 2 uur van de fietsrit heb ik mijn tijd nuttig besteed aan het buffet op de fiets, verbazingwekkend genoeg voelen de benen weer goed genoeg aan om een stukje te gaan hardlopen.

De beste fiets/loop wissel ooit,

Mijn beste wissel ooit volgt. Na een volledige wissel van fietstenue naar trisuit op het gemakkie, bieden 2 leuke dames in het Parc Fermé een massage aan. Schoorvoetend accepteer ik dit aanbod (een juichend “yes, please”), de afweging makend of dat geen onacceptabel lange wisseltijd gaat worden. Zelden zal een massage zo goed geland zijn als deze, al multitaskend eet ik nog even alles op wat onder handbereik is. Ik hoef hier eigenlijk helemaal niet meer weg, maar de dames spotten een nog knappere man om te masseren en laten mij aan mijn lot over. Deze fysieke oppepper geeft in ieder geval ook een mentale boost en in opperbeste stemming wandel ik na een wissel van 12 minuten het Parc Fermé uit. Mijn persoonlijke supporters stellen na afloop terecht kritisch dat deze langzame wissel mij een toptijd heeft gekost, maar deze scorebordjournalistiek is niet aan mij besteed, het gaat mij vooral om de kwaliteit van de wissel, niet om de kwantiteit.

Nu een stukje hardlopen,

Na een voorzichtige start op vetverbrandingstempo blijken alle lichaamsfuncties nog aanwezig, maar het zal voorzichtig lopen blijven. De eerste km’s krijg ik aardig weggelopen, en na een km of 2 kom ik om 16:15 uur Johan tegen die op weg lijkt naar een sub-13-uur tijd en nog ruim ook (in dit tempo haalt hij me nog in ook, dat zou fijn zijn voor Johan maar geeft mij toch ook wel enige druk).

Na een inspirerende passage langs camping La Vieille Ferme volgt de klim door de winkelstraat van Embrun met heel veel enthousiaste toejuichingen. Onbewust kost dit veel energie en na 7 km schiet er een hamstring in de knoop, wandelen maar. Na pakweg 500 meter wandelen doet alles weer normaal en vervolg ik mijn sukkeldrafje. De eerste 21 km gaan in pakweg 2:10 uur, ik ben er niet ontevreden mee. De volgende 21 km gaan iets moeizamer, maar al wandelend, etend&drinkend;, speedmarsend en uiteindelijk gewoon weer hardhuppelend komt er toch een finish in zicht. Dit alles wordt natuurlijk gadegeslagen door het TVD promo- en animatieteam bestaande uit de families Moree en Van der Waal, die op moeilijke momenten altijd klaar staan met motiverende tekst (allez, allez, hop, hop, hop), spandoeken en wegbeschilderingen waarvoor ik ze ontzettend dankbaar ben.

Johan blijkt, na een fantastische fietstijd binnen 7 uur en een goede eerste loopronde, toch door “l'homme avec le marteau” te zijn afgehamerd in de tweede loopronde, maagklachten spelen hem parten. Johan finisht samen met zoon Yonah op een eindtijd van 13:55 uur, nog steeds een prima tijd in deze wedstrijd maar hij had iets anders in gedachten.

Mijn tweede loopronde gaat iets langzamer dan de eerste maar uiteindelijk komt ook aan een marathon een eind, in dit geval na 4:46 uur. Zoals altijd maakt de finish alles goed. Heel veel juichende mensen in erehaag, dat doen ze goed in Embrun. De kramp is verdwenen, de euforie ervoor in de plaats, even onbeheerst juichen, toch weer kramp en stille aftocht naar het “Parc a manger” oftewel de biertent met patat en grote stokbroden. Vanuit een luie stoel met de benen omhoog, jezelf volproppen met te veel te zout eten, blijft een enorm genot. Ik kan me op dit moment weinig beters voorstellen (al zou ik best nog een massage willen).

Eindtijd 14:50 uur en een paar seconden, gefinisht, doel bereikt! Het was een geweldig seizoen, alle supporters, trainers en andere inspiratoren bedankt. Volgend jaar doe ik mee aan Challenge Roth en schrijf ik weer een sterk verhaal.

Na een goed halfuur het bizar koude water uit van Lac du Verney (onder bij Vaujany) en de fiets op, lekker 25km stroomafwaarts naar de voet van de eerste klim, Col du Grand Serre. Niet te hard natuurlijk want dit is pas het begin.....

Ik word door hele volksstammen voorbij gereden, de een al trappend op de adem, de ander zoeft licht als een veertje naar boven. Op de Col ravitailleren* en in de descent* raap ik de eerste atleten alweer op. Dit is echt mijn ding. Piepende remmen bij iedere bocht, lekker aanzetten en diep zitten.

Het glooiende verbindingstuk naar Col du Ornon gaat erin als koek. De klim van Col du Ornon is een gemene, begint vals plat en wordt steeds steiler naar het eind toe. Het laatste deel vol wind op de kop, op de top drinken pakken, jasje aan en volle bak naar beneden. Er rijdt een fata morgana* met een knalblauw Frankies tenue met Dubai op de kont voor me die iedere bocht perfect aansnijdt*. Ik volg, en in volle vaart dender ik Borg dÓisans binnen, jasje uit en met 40km/h door de eerste bocht van de laatste klim… “Alpe d’Huez”.

Terugschakelen en in fors tempo omhoog. Bocht voor bocht raap ik vermoeide atleten op, na 15 van de 21 bochten begin ik ook te merken dat er 100+ km in de benen zit. Al harkend de laatste bochten door. Volgens Irv was het lopen nagenoeg vlak. Yep…not! O jeee,…nu nog 3 rondjes van 7km afzien en dan de blauwe loper op voor de laatste meters.

Deze wedstrijd is echt een aanrader!
Marcel

* Voer naar binnen proppen en meenemen
* Afdaling
* Luchtspiegeling
* Alpe du Zes maatje en IHC collega uit Dubai waar ik als voorbereiding op Alpe du Zes een paar keer de Ornon mee op en af gereden ben. ;-)

De TX20 gaat even terug de Waddenzee op, er staat nu te veel wind om op positie bij het surfstrandje te komen. Dat is een fijne mededeling van de speaker!

Alle deelnemers aan de triathlon op Texel gaan eerst de boot (TX20) op, om daarna en stukje verder in de Waddenzee afgezet te worden, 1km voor de kwart en 500m voor de achtste afstand.

Bij de tweede poging lukt het de TX20 wel om aan te leggen en een voor een gaan de veelal rubber atleten aan boord. De TX20 vaart naar de start positie. De Kwart mag eerst starten. Iedereen springt of loopt van boord af. Bij de start staat zoveel wind in de nek dat het nagenoeg onmogelijk is om op positie te blijven. Bij de startlijn liggen alle atleten goed verspreid. Na het startschot en tijdens het zwemmen heb ik het gevoel dat er maar een paar zwemmers in het water liggen. Door de hoge golven en het donkere weer is je wereldje opeens heel erg klein.

Tijdens de eerste wissel regent het pijpenstelen. Na een smal kronkelpaadje van 1km draaien we een brede weg op, 7km vol wind in de rug. Dat is lekker! Door de hoge snelheid en het natte wegdek drift ik bijna met twee wielen bijna de bocht uit. Oeps…Dat ging net goed. What goes up must come down, en dat is met wind mee en tegen net zo natuurlijk. Waar je net nog rond de 50km/h kon rijden ligt de snelheid nu beduidend lager. Knokken, knokken en nog eens knokken, om de eerste volledige ronde van 20km af te leggen. Gelukkig is het de tweede ronde nog harder gaan waaien waardoor ik voor het eerst de 54/11 kan gebruiken ;-)

Het lopen gaat voor een groot deel over een fietspad aan de buitenzijde van de Waddendijk. Heerlijk…windje in de rug, niks aan het handje, niet al te hard want volgende week is immers de 1e div. wedstrijd in Utrecht. Het tweede deel van de 10km valt toch wel tegen. Door de harde wind heb je het gevoel berg op te lopen met zandzakken op de rug. Maar zoals altijd komt ook aan deze wedstrijd een eind, en ondanks het onstuimige weer staan er veel toeschouwers bij finish.

Dat was weer zo’n echte Texel wedstrijd. Met een voldaan gevoel en een zonnetje de pont op naar Den Helder.

Marcel

De TVD had drie teams van 4 atleten aan de start. Een 1e divisie dames, een 1e divisie heren, en een ”recreatief herenteam” met de gewaagde naam “Zijn we sneller dan het 1e divisie team”

De zonovergoten dag begon in de ochtend met een individuele 1/16 triathlon voor onze 12 deelnemers. Voor Elsemieke en Dirk was dit best even spannend omdat dit tevens hun eerste deelname aan een triathlon was. Al met al niets om je zorgen om te maken, zeker niet met het enthousiasme van hunzelf en de ondersteuning van de teamgenoten en de meegereisde supporters.

Na afloop nog even paniek want Dirk had een DSQ achter zijn naam staan. Na de nodige omzwervingen bleek dit onterecht en bleek het team “Zijn we sneller dan het 1e divisie team” op de vijfde plek in hun categorie te staan. De originele starttijd moest wel aangehouden worden waardoor ze vroeg moesten starten en tussen relatief langzame teams zaten.

Nog wel even de tijd gehad om lekker op een veldje te chillen tot de middagserie. Op het heetst van de dag mocht “Zijn we sneller dan het 1e divisie team” als eerste TVD team van start op de team 1/8. Coen, Dirk, Remi, en Mark (van Hemert) zijn van start tot finish bij elkaar gebleven en in een snelle tijd van 59:59 gefinisht. 7e van de 47 teams. Waarschijnlijk staat Mark nu nog steeds te springen van blijdschap!

Hierna was het de beurt aan de TVD lady’s. Elsemieke, Fenna, Hannie en Marieke hebben afgelopen weken regelmatig samen getraind en dat bleek best nuttig. Het zwemmen en fietsen ging als een trein. Bij het lopen had Elsemiek het even zwaar maar kwam in de laatste van de drie loopronden toch nog voorbij gedenderd. Wat resulteerde in een mooie tijd van 1:14:59 en plek 25 van de 27 teams.

Als klapper mocht het TVD 1e divisie als 6e team starten in de finale met de beste 7 teams uit de ochtendserie. Het zwemmen liep niet zoals in de training maar de tijd 7:50 was best ok. Als 7e uit het water en op de fiets de achtervolging ingezet op het team van TVH voor hun. De vijf rondes vliegen voorbij maar de afstand blijft nagenoeg gelijk.

TVH heeft 30sec voorsprong. Kijken of ze dat kunnen dichtlopen. Voor de verkouden Albert is het tempo net iets te hoog en Marcel, Michael en Redmer gaan met 3 verder. Na een ronde is het verschil 22 sec. Dat gaat er om hangen! Ze zien wel dat zij ook met 3 man zijn en dat er een van hun geduwd moet worden. Bij het ingaan van de laatste ronde is het verschil 6 sec. De diesel Redmer is op stoom en ze knallen er op 1km voor de finish overheen en laten dat tempo niet meer los.

Dat is hun snelste loopronde en een met eindtijd van 56:19 is ook gelijk duidelijk wat het snelste TVD team is ;-) 8e van de 26 eerste divisie teams. Na afloop even calorieën bij tanken bij de Mac en op naar de volgende wedstrijd!

Marcel Bezemer

Dit mooie weekend startte op het terras in Vaals met daarna als eerste onderdeel een Dobbel-Koppeltraining in het Vijlerbos. Het heerlijke fietsrondje werd gevolgd door gevarieerde en soms zware hardloop stukken

Na een smakelijk diner en een goede nachtrust stonden onze frisse atleten klaar voor de lange duurrit op zaterdag. De drie groepen hebben ieder op hun sportieve wijze invulling gegeven aan deze zonovergoten dag. Afgesloten met een wandeling naar het restaurant van die avond.

Ondanks de overgang naar de zomertijd lag het frisse zwembad om 8u bomvol. Na een halfuur konden de 5 gevormde teams met elkaar de strijd aangaan op het onderdeel benen met de grote mat en de 4x 50m wisselslag. In de vroege middag gevolgd door een rit op de langste klim van Nederland met aansluitend een 3.3km loop op de top van de Camerig waar geknokt werd voor ieder plekje.

Na het uitfietsen werd het enerverende weekend afgesloten met Koffie & Vlaai in de tuin van een cafe in Holset. Waar ook de niet geheel duidelijke uitslag van de onderlinge teamstrijd bekend werd gemaakt....

Dit belooft een mooi triathlonseizoen te worden.
Bedankt voor jullie enthousiasme,

Marcel

Vanaf januari zal ons trainingsprogramma een andere indeling hebben. Belangrijkste aanleiding hiervoor is de sterke daling van het aantal deelnemers aan de looptrainnig. We vinden deze training belangrijk en willen door deze wijziging daar een nieuwe impuls aan geven. Uitgangspunten hierbij zijn kwaliteit en identiteit. We verwachten door zelf de looptraining te organiseren, een eigen identiteit te creëren. Daarnaast kunnen we een training aanbieden voor alle niveaus en die beter aansluit op de triathlonsport

Inmiddels hebben we Selmar Brand bereid gevonden om deze looptraining te gaan verzorgen. De woensdagtraining zal gericht zijn op looptechniek en tempotraining. Hierbij is het van belang te weten dat de training voor alle niveaus geschikt zal zijn. De training vindt daarom plaats op de atletiekbaan bij de Reeweg. Voor en na de training is er gelegenheid om gebruik te maken van de faciliteiten in de Reeweghal (kleedkamers, douche en kantine). Ter introductie van deze nieuwe opzet zal, gedurende de eerste 3 maanden, het eerste rondje koffie of thee in de kantine op kosten van de TVD zijn.

Daarnaast zal ook op de maandagavonden een looptraining worden verzorgd. Deze trainingen zullen een minder intensief karakter hebben. Ook hier geldt dat de trainingen geschikt zijn voor alle niveaus. Er wordt verzameld bij de atletiekbaan bij de Reeweg, maar de training is niet op de baan. Voor en na de training is er gelegenheid om gebruik te maken van de faciliteiten in de Reeweghal. De trainingen worden gegeven door Marcel en/of Albert. De looptraining op maandag gaat na het trainingsweekend (vanaf begin zomertijd) over in de fiets/ koppeltraining zoals we die nu op woensdagen in de zomerperiode hebben.

Door het toevoegen van de looptraining op maandag en woensdag, zal de looptraining van dinsdag komen te vervallen. Er kan dus van januari niet meer meegetraind worden met Parthenon.

Samengevat zullen vanaf 1 januari 2014 de volgende trainingen worden gegeven:

Maandag:
- Januari t/m maart (wintertijd): looptraining, 19:30 uur Reeweghal.
- Maart t/m oktober (zomertijd): fiets/ koppeltraining (gebruikelijke tijden en locatie).

Woensdag:
- Het gehele jaar door: looptraining, 19:30 uur Reeweghal.

De overige trainingen blijven ongewijzigd.

We hopen jullie allen te begroeten bij de nieuwe looptrainingen in het nieuwe jaar.

Vrijdag 8 september ging team LauFen en hun verzorgers Irvin en Erik wederom op pad voor een halve triatlon. De vorige keer in Oostenrijk was het zwemonderdeel afgelast en we wilden al die trainingsarbeid niet zomaar weggooien. Dit hield in dat de tussenliggende triatlons opeens weer als ‘training’ beschouwd konden worden. Geen prestatie verplicht! Het is maar een training.

In het zonovergoten Remich hebben we het parc fermé en zwemstart verkend, startnummers opgehaald, geshopt, terrasje gepakt.

De volgende dag begint de eerste stress: de welbekende tasjes moeten worden ingepakt. Met meermaals overleg tussen Lau en Fen én trainers zijn de juiste sportaccessoires in de rode – blauwe - witte tas terecht gekomen.

Erik en Irvin gingen vanuit ons verblijf de klimkilometers van de fietsroute verkennen. Fenna en ik reden bepakt en bezakt naar het inchecken en de verplichte briefing. Geen verontrustende geluiden bij de briefing gelukkig. Tasjes op de daarvoor bestemde haakjes gehangen en fiets ingepakt onder een groot geel zeil, vanwege de dreigende regen. Alles liep voorspoedig, duidelijk parc fermé en de wedstrijddag voorbereid: oké: zwemmen, naar het rek, tasje pakken, tent in, omkleden, tasje droppen, fiets pakken, fietsen fietsen, fiets terugzetten, tasje pakken, tent in, omkleden, tasje droppen, rennen rennen en FINISH, kortom WE HEBBEN ER ZIN IN !!!!

Na een verantwoorde sportmaaltijd verzorgd door Erik en Irvin gingen we slapen. Tenminste 1 van de 4 (Laura), rest is wakker geworden van de stortbuien midden in de nacht.

Zondag 8 september, 8:10 zwemstart . Na ongeveer 45 minuten in de Moesel kwamen Fenna en ik elkaar weer tegen in onze verkleedtent. Gezellig, ging het goed? Ja, ging lekker! Tasje droppen bij de uitgang van de tent, naar fiets rennen en op weg voor de 90 km door het mooie heuvelachtige Luxemburgse landschap.
En ja wel hoor, we troffen elkaar weer voor de 2e keer in de verkleedtent. Zie je zo weer. . . .

Het loopparcours : heen en weer, 4 x 5,5 km langs de Moesel. Heerlijk om te zien dat er nog zoveel lopers bezig waren. Het sfeertje op de weg en langs de kant was fantastisch. Na elk rondje kreeg je een gekleurd elastiek om je arm. Na ruim 2 uur was dan het felbegeerde 4e bandje een feit. Nog 500 meter, een bochtje en daar is de finishboog! Yoehoe! High five! Team LauFen heeft het gehaald met een brede lach!

Fenna en ik hebben daarna volop genoten van de bezigheden erna. Trainers waren zéér te spreken over onze behaalde prestatie en tijd. In de nabijgelegen Chill Out Garden hebben we nog lekker in het zonnetje nagepraat onder het genot van een hapje en drankje. Daarna was het tijd om de spullen bijeen te grabbelen en het prachtige event-terrein te verlaten.

Deze triatlon smaakte naar meer, zeer zeker een aanrader. Volgend jaar weer?! Wie gaat er mee?

Laura

Seen it.

Het zal een jaar of 25 geleden zijn dat ik voor het eerst in de drukte van de Embrunman terecht kwam tijdens mijn vakantie. Toen alleen nog maar bezig met wedstrijdzeilen en een beetje fietsen, was er wel een moment waarin de gedachte speelde dat het machtig moest zijn om aan zo'n evenement deel te nemen. Er gingen wat hobbels aan vooraf en het heeft even geduurd maar 15 augustus was het eindelijk zover.

Done it.

Na in 2010 de korte afstand gedaan te hebben was het afhankelijk de bedoeling dat ik in 2011 de Embrunman zou doen. Echter een longontsteking eind 2010 en een dubbele een maand voor de wedstrijd in 2011 veroordeelde me weer tot toeschouwer. Niets is zo vervelend om "gedwongen" langs de kant te staan.

Wasmachine.

04:00 uur de wekker, zachtjes de tent uit sluipen zodat de familie niet wakker wordt, een flink ontbijt (het kan wel eens een lange dag gaan worden), snel onder de douche om wakker te worden en vervolgens naar het Parc Ferme. Het is 05:00 uur en al behoorlijk druk met deelnemers en toeschouwers. De laatste spulletjes klaar zetten, de bandjes op 9,5 Bar en vervolgens m'n wetsuit aan.
05:55 uur; vanuit het startvak is het een geweldig gezicht. 1500 witte badmutsen die in het donker oplichten door de vele flitsen van de fototoestellen. Het startschot klinkt en de meute rent het water in. Na 300 meter gaan we rechtsaf en nog geen 250 meter later linksaf. Als middelmatig zwemmer is het een groot gevecht. Ja, het is donker maar sommige hebben geen idee waar ze heen gaan. Hier valt dan ook het besluit om maar wat extra meters te maken. Als ik maar uit die wasmachine ben. Het is inmiddels licht als ik uit het water kom en zie op m'n Garmin twee verrassende waardes; 4,26 km gezwommen in 1:10:00. Het ging lekker na de tweede boei, maar dit had ik niet verwacht. Vooraf had ik voor 1:15 getekend.

Fanatieke supporters

Bij het verlaten van het Parc Ferme zag ik ze eerste keer staan en bij de Finish waren ze er nog. Hun camping is aan de andere kant van het meer op een uur rijden. ze moesten al om half 5 in de auto zitten om de start te kunnen zien. Ook voor hen werd het een lange dag. Irv & Lau, de van der Waaltjes. Super! Nogmaals bedankt voor de vooral mentale support.

Vroege finale

Alleen voor het fietsen zou je al van start gaan. Dat je je sport in zo'n magnifieke omgeving kan beoefenen. Het hoog(s)tepunt is de beklimming van de Col de Izoard. Een van de mooiste beklimmingen van de zuidelijke alpen. Afwisselend van landschap en stijgingspercentage. In het boek "De mooiste cols uit de Tour de France" van Kristian Bauer wordt hij mooi in een zin beschreven. "Wild begin, fabelachtig midden, overweldigende finale". Voor mij nog geen finale, 99km gehad, nog 89 te gaan.

3e Adem

Als je eindelijk na 181km Embrun weer in fietst, zorgt de organisatie er met een paar stevige slotkilometers voor dat je zeker niet fris aan het lopen begint. Het toetje in het fietsparcours is de beklimming van de Route de Chalvet met zo'n 450 hoogtemeters in de laatste 7 km, wat het totaal op 5000hm brengt. Even op het stoeltje zitten tijdens de wissel. Mijn tweede adem heb ik voor m'n gevoel overgeslagen en ben gelijk aan m'n derde begonnen. Dit wordt helemaal duidelijk als ik na 4 km lopen de eerste keer met de klim begin die me naar het centrum van Embrun brengt. 12% - al snel wordt duidelijk dat ik dit alleen nog wandelend kan. Het loopparcours bestaat uit twee ronden dus ik kom die bult nog een keer tegen. Gelukkig kom ik Annegreet en Yonah ook geregeld tegen tijdens het lopen, enige mentale ondersteuning is vereist. Een ding is zeker in deze fase, ik moet blijven lopen want als ik stop dan ga ik zitten en weet ik niet of ik weer opsta. Het enige wat ik tijdens het lopen bij de verzorging pak is cola, en zelfs dat komt er na 28km direct weer uit.

Zombie

Als je blijft bewegen komt er, al is het na 5 uur, een eind aan die 42km en 600hm. Qua tijd een kleine tegenvaller maar de laatste 195 meter zijn zoet. Yonah staat vlak voor de laatste rotonde langs het hek en hobbelt mee de zone d'arrivee op. Met open mond kijkt hij rond naar het publiek wat achter de hekken staat aan te moedigen. Weg pijn! Nog tien meter en alle doelstellingen afvinken. Heel gebleven. Gefinisht. Liefst binnen 14 uur. Maakt dan ook niet meer uit dat je vrouw zegt dat je er uitziet als een zombie. Got the T-shirt!

Johan

Goed geregeld had ik het. Vrijdagavond logeren bij Ingrid (zus van Marcel), haar man Paul (ook triatleet) en hun 2 dochters Myrthe & Romy in Hoorn. Misschien een beetje snel na de zomervakantie maar dit weekend stond eigenlijk al eerder vast dan de vakantie. We waren ingeschreven dus dan moeten we ook starten.

’s Ochtends na een onrustige nacht op weg naar Anna Paulowna. Dat ligt op zo’n 40 minuten rijden vanaf Hoorn. Gelukkig was de start om 13.15 uur dus niet overdreven hoeven haasten.

Er waren 2 parc fermees. Dat vind ik nooit zo prettig maar het is zoals het is. Goed nadenken wat & in welk parc klaargelegd moet worden. Na 13 jaar triatlonervaring zou dat toch niet moeilijk moeten zijn.

Eindelijk na wat heen & weer geslenter naar inschrijfbalie, parc fermee (fietsen lopen), terug naar auto om weer terug te gaan naar parc fermee of echt wel alles goed ligt, eindelijk op de fiets naar het andere parc fermee waar de start was met wetsuit, badmuts & brilletje.

En ja, zie ik een andere triatleet met compressiekousen. En die lagen nog in de auto. Marcel & ik teruggefietst naar de auto maar Ingrid was ook al onderweg naar de start en had onze autosleutel bij haar. Dat is handiger zodat we deze niet kwijt konden raken. Oooooo, da’s geen goed begin van de wedstrijd. Aan Ingrid gevraagd of ze ervoor kon zorgen dat mijn kousen bij mijn hardloopspullen gelegd konden worden.

13.15 Uur gestart met 250 man. Aardig wat tikken moeten incasseren. Op 1 of andere manier lig ik nooit op het handigste plekje voor de start. Na 18.29 minuten kwam ik uit het water. Op weg naar Anna Paulowna in de auto zag ik al dat de windmolens flink aan het draaien waren. Windkracht 5 was het. En dat viel toch wel tegen. Het parcours was prima. De wind niet te lang tegen en helaas dan ook niet lang in de rug. Met wind tegen had ik constant een schaduw achter me. En dat kwam niet door de zon. Nee, een man in paars pak profiteerde van mijn arbeid! 2x Hier wat van gezegd en daarna me erbij neergelegd (zonde van mijn energie want die heb ik nodig voor het lopen). Fietstijd was 1.11.17 uur wat een prima tijd is voor mij.

Bij het parc fermee aangekomen zag ik mijn kousen al klaarliggen. Probeer die maar eens snel en onder stress aan te krijgen. Dat is onmogelijk. Toch na anderhalve minuut gestart met het lopen. De 1e 5km voelden goed. Vanaf de 6e km leek het alsof de kilometers verlengd waren. Het publiek was fantastisch. Het hele loopparcours zaten mensen op tuinstoelen in een rij je aan te moedigen. Ze hadden een folder met alle startnummers en namen dus iedereen werd persoonlijk aangemoedigd.

Het einde naderde. Op karakter doorgelopen en gefinisht in een tijd van 2.29.56 uur. Daar ben ik tevreden mee. Volgend jaar zeker voor herhaling vatbaar.

Groeten,
Hannie

Als huidige drager van “de speld” (zie speech door Coen tijdens het diner te Almere op zondag 2 juni 2013 voor de gedetailleerde uitleg) is het mijn taak om via dit schrijven terug te kijken op de wedstrijd in Utrecht. Onder het motto beter laat dan nooit:

De wedstrijd in Utrecht gaat over de sprintafstand en telt mee voor de 1e divisie triathlon. Kortom een belangrijke wedstrijd in het seizoen voor het TVD team.

Tot nu toe heb ik alleen mijn bijdrage kunnen leveren aan het team in een communicatieve, financieel voorschietende en coachende rol. Echter nu was het mijn beurt om ook actief mijn steentje bij te dragen. Door een langdurige achillespeesontsteking was het daar nog niet van gekomen.

We waren, zondag 14 juli, met het team ruim op tijd aanwezig en om ons op het gemak voor te bereiden op de wedstrijd. Ondanks dat waren Erik, Fenna, Hannie en Marieke al klaar met hun sportieve prestatie op de 1/8e. Deze was al om 09:30 gestart. Wel vroeg, maar ach dan heb je nog wat aan de rest van je dag ;-). In ieder geval was het team deze dag verzekerd van wat TVD-gezinde supporters.

Om 13:00 mochten Marcel, Coen, Remi en Albert los gaan voor 750 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer lopen. Na een tevreden afgesloten zwemonderdeel probeerde ik zo snel mogelijk te wisselen en op de fiets mijn slag te slaan door op te schuiven in het deelnemersveld.
Jammer genoeg deed de wedstrijd in Utrecht een poging tot sollicitatie voor de ere divisie triathlon, want de wedstrijd was tijdens het fietsen een stayerkoers geworden. Als je het parcours kruiste, er zat een brug over het water in, had je mooi uitzicht op de verschillende fietsgroepjes. Helaas profiteren de mindere fietsers beter van dit format dan de betere fietsers. Het fietsen viel zwaar. Aangezien ik al een tijd geen wedstrijden had gedaan kwam ik nog tempohardheid tekort.

Na het fietsen gingen de loopschoenen aan. Dit was het onderdeel waar voor mij de grootste uitdaging lag. Houd je achillespees het? Hoe is het met je loopvorm? (waardeloos, want al een paar maanden niet gestructureerd kunnen trainen). De eerste 2 kilometer ging nog wel, maar daarna was het doorbijten. Gelukkig staan er nog wat TVD-supporters langs de kant die je aanmoedigen en het beste uit je zelf doen halen.

Uiteindelijk eindigde ik bij de eerste 57 in de daguitslag. Marcel was wederom de stabiele factor van ons team. Hij eindigde op een mooie 21e plaats. Hij maakt er tijdens dit seizoen in de 1e divisie een sport van om in de eindrangschikking rond de 20e plaats te eindigen. In Weert 19e, Almere 19e, Oud-Gastel 22e. Deze uitslag kan daar weer mooi aan toe worden gevoegd. Remi en Coen eindigde direct achter elkaar op de 74e en 75e plaats. Kortom we scoorde redelijk stabiel met het team. Goed voor een 13e plaats (31 teams).

Na afloop hebben we genoten van een verfrissende douche en de maag verzadigd in een lokaal etablissement. Ondertussen konden we nog genieten van de prestaties van Bau en Lau tijdens de etappe richting de Mont Ventoux in de Tour de France.

De eerste wedstrijd voor mij dit seizoen zit er weer op. Na deze wedstrijd is er ruim de tijd om goed te kunnen trainen richting het slot van het seizoen met o.a. de 5e en laatste wedstrijd van de 1e divisie, die in Het Rutbeek te Enschede zal plaats vinden en uiteraard het clubkampioenschap tijdens de Binnenmaas triathlon.
Ondertussen heb ik al een aantal weken lekker de looptraining kunnen volgen en de loopkilometers kunnen maken. Ik merk dat het tijdens de trainingen lekker gaat, dus ben zeer benieuwd naar aankomend weekend en volgende week.

Wil je niets missen van onze prestaties, volg de 1e divisie dan “live” in het Rutbeek (je bent van harte welkom om ons aan te moedigen) te Enschede of via twitter: 1eDivisie_tri

Groet Albert

‘t Veerke is een hyperactieve werkgroep die jaarlijks een tri-daagse, nachttriathlon, jeugdtriathlon, triathlon, cross, quiz, schaatstocht, ludieke loop, enkele ‘gewone’ lopen en avondvierdaagse organiseert. Dit doen ze vol overgave en dat is tijdens de triathlon goed te merken. De triathlon neemt de hele dag bezit van het dorp. Zoals elk sportevenement kent ook deze wedstrijddag een koningsnummer: de belangrijkste wedstrijd waar iedereen naar uitkijkt. In Oud Gastel is het koningsnummer de Trio Triathlon. Deze wedstrijd is een echte locale aangelegenheid. Families, vrienden en kennissen gaan vol overgave de sportieve strijd met elkaar aan. Soms met carnavaleske taferelen. Er heerst Brabantse gezelligheid en dat straalt af op de (vaak iets te serieuze) triathleet.

Mijn seizoen staat volledig in het teken van de Eerstedivisie Triathlon. Ik sta alle wedstrijden opgesteld. Ik train gericht voor elke wedstrijd. De eerste wedstrijd was in Weert. Daar wisselde ik te hard en kreeg ik kramp in een been. De tweede wedstrijd was in Almere. Daar heeft mijn fiets het laten afweten. De derde triathlon was de éénderde van Oud Gastel. Om de tegenvallende resultaten recht te zetten was ik super gemotiveerd. In de voorbereiding heb ik extra veel duurtrainingen afgewerkt. Zodoende was ik al een week voor de wedstrijd zenuwachtig en stond ik in Oud Gastel aan de start als (iets te) serieuze triathleet.

De zwemstart verliep relatief rustig en het zwemmen ging gecontroleerd. De eerste wissel was uit het boekje, de fiets bleef heel. Wat een saai verhaal. Tijdens mijn eindsprint heb ik nog een voorganger ingehaald.

Als team zijn we elfde geworden. Het beste resultaat tot nu toe!

Hierbij wil ik Albert bedanken voor het coachen en de support. Marcel, Michael en Ron voor hun aandeel in de teamprestatie. Alle TVD-ers die voor, na en tijdens hun wedstrijden aanmoedigen. En natuurlijk alle ‘gewone’ supporters.

Ter afsluiting zijn we gaan dineren bij de Griek. Hier kreeg ik van Michael De Speld en een hele toffe foto van vlak na de finish. Bedankt mannen!

Bekijk alle 133 foto's door Monique: http://www.flickr.com/photos/97028065@N08/sets/72157634281235832/

Tot Utrecht,
Coen

Na de eerste wedstrijd In Weert van de 1e Divisie Triathlon, stond er op 2 juni 2013 de tweede wedstrijd in Almere op het programma. De TVD'ers hadden veel zin in deze wedstrijd.

Het wedstrijdparkoers was gelegen op en aan het Muiderzand, waarbij er gefietst en gelopen werd op de dijk. Er stond een stevige wind wat leidde tot een zware zwemsessie met een aardige golfslag. De start van het zwemmen verliep chaotisch. Er werd namelijk gestart onder een 3 meter brede startboog, waar 119 atleten probeerde als eerste het water in te sprinten. Dit was een gedrang van jewelste, maar daar zijn de TVD'ers sinds de eerste wedstrijd in Weert al aan gewend geraakt. De eerste 200 meter was het flink knokken voor een positie in het veld.

[Foto startboog en krib invoegen]

De organisatie van Almere had gekozen voor twee zwemrondes. Het eerste gedeelte van het zwemparcours ging zeer dicht langs een krib, zodat het publiek goed zicht had op het zwemgeweld. Echter het nadeel hiervan was dat er weinig ruimte voor de triatleten overbleef en een aantal deelnemers in het gedrang te dicht langs de rotsen zwommen. Dit resulteerde in flink wat snijwonden aan handen en voeten, waar menig deelnemer na afloop de EHBO-tent voor op zocht. Gelukkig hadden de TVD'ers hun positie verstandig gekozen en kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf. Na de eerste ronde volgde een landgang, waarbij 50 meter over het strand werd gesprint om opnieuw het water in te duiken. Het word door de supporters enorm gewaardeerd dat de TVD’ers hun herkenbaarheid dan vergroten door een vingertje in de lucht te steken zodat ze snel en kundig op de foto werden gezet. De TVD'ers kwamen het water uit met goede zwemtijden en sprinten rap naar het parc ferme om zo snel mogelijk aan het fietsonderdeel te beginnen.

[Foto van Marcels vingertje invoegen]

De onderlinge tips met betrekking tot de wissels hadden duidelijk effect in het parc ferme. Vooral Michael boekte hier een flinke tijdwinst ten opzichte van een week eerder. Het loop- en fietsparkoers bestond uit vier rondes en voerde deelnemers langs het water met schitterend uitzicht op het pittoreske polder/dijklandschap en IJsselmeer.

Met een stevige noordenwind moest er flink gebikkeld worden op de fiets tijdens de eerste vijf kilometer op het parcours. Na het keerpunt was het vol gas terug knallen richting het parc ferme.

Coen die voor het eerst op zijn nieuwe Isaac tijdritfiets was aangetreden, ondervond veel pech met zijn fiets. Het bouwpakket was nog niet voldoende afgemonteerd. Op het moment suprême, toen Coen in volle vaart na de wissel op zijn fiets sprong, schoot zijn zadelpen volledig naar beneden en zat meteen klem in het frame. Niet een beetje klem, maar muurvast, ondanks verwoede pogingen om dit al liggend en stampend in de berm los te krijgen. Coen heeft uiteindelijk de 40 km fietsen afgelegd met een BMX-afstelling op zijn tijdritfiets. Probeer dit als lezer te visualiseren en dan kom je tot de enige logische conclusie dat dit GEEN AANRADER is. Gelukkig wist Coen deze teleurstelling om te zetten in een zeer sterke loopsessie, waardoor de tijdschade nog redelijk beperkt is gebleven. De andere drie TVD'ers deden het zelfs boven verwachting goed bij het lopen, waardoor er veel plaatsen werden gewonnen.

Wederom zette Marcel de snelste tijd van het Dare2tri TVD Team neer. Met trots kan hij zich de “rots in de branding” noemen. Hij finishte de OD in 2 uur 6 minuten, wat natuurlijk een geweldig mooie tijd is. Het was mooi om te zien dat iedereen tot het gaatje ging voor het teambelang. Zie als bewijs de foto’s.
[Foto Remi invoegen]

Het Dare2Tri TVD Team eindigde deze dag als 13e. Dit was weer een plek hoger in de dageindrangschikking dan na de wedstrijd in Weert. Dit biedt perspectief voor de volgende race in Oud Gastel waar 1/3 triathlon (1350m zwemmen, 60km fietsen en 14km lopen) op het programma staat.

Ook na deze mooie dag werd er in Almere nog gezellig een vorkje geprikt met de atleten en toeschouwers die meegekomen waren. In het restaurant werd voor het eerst De Speld uitgereikt door Coen aan Michael, omdat Michael in tegenstelling tot Weert nu wel snelle wissels had. De Speld verwijst met een knipoog naar de prikkende veiligheidsspeld van een week eerder in Weert ;-).


Team TVD

Op 26 mei was het eindelijk zover; onze eerste echte Ironman 70.3 in Sankt Polten (Oostenrijk) voor Laura en mij. Wat ging er vooraf?

In augustus 2012 hebben we een OD gedaan in Aalsmeer en dit ging dermate goed dat we beiden het eens waren; we gaan een halve doen!
In december 2012 hadden onze mannen alvast bedacht waar (ook zij) dit spektakel zou gaan plaatsvinden; Oostenrijk, en stonden we ingeschreven!

Tja en dan begint het serieuze werk; een trainingsschema volgen en gewoon keihard aan de bak. Het was best pittig en vooral lastig met onze natte en koude winter, maar het is redelijk gelukt om vol te houden. Vooral omdat we vaak samen trainden. Meestal gevolgd door een lekkere warme chocomel en een peptalk "we zijn goed bezig".
En de tijd vliegt ineens ook voorbij; ineens was het alweer Trainingsweekend en daarna nog ruim een maand... Voor het gevoel hebben we in Westervoort op Hemelvaartsdag nog een 1/4 gedaan, met goed resultaat.

Irvin had een mooi en landelijk gelegen verblijf gescoord (appartement op een boerderij), waar we de woensdag voor de Ironman zijn ingetrokken. Dit lag midden in de alpenweiden en de groene heuvels rondom de stad, en bood alle rust om ons voor te bereiden...
Op woensdag het zwemparcours zeer precies bekeken, met landgang, waar erin waar eruit foto's gemaakt om alles maar tot in de puntjes voor te bereiden.
Helaas waren de weersomstandigheden in die week omgeslagen van zonnig en 24 graden naar een natte en winderige 10 graden brrrr!

Op donderdag hebben we per auto het parcours van de fietsronde verkend. Mooie uitzichten op die mooie blauwe (meer grijsblauwe) Donau.

Vrijdagochtend zijn we afgereisd naar het Ironman-kamp voor het registreren en ophalen van spullen en 's middags fietstochtje gemaakt. Op het moment dat je die inschrijftent binnenkomt, je startnummer krijgt en alle spullen, beginnen de kriebels in je buik te komen…
We kregen drie mooie tassen om alle spullen in te verdelen; Rood, Wit en Blauw; Rood was voor het hardlopen, wit voor streetware en blauw voor de fietspullen. En dan begint dus de stress en ellende; al je spullen goed verdelen en alles drie keer in en uit pakken, om te checken of je toch echt wel alles bij je hebt, wat een ellende was dat zeg…

Omdat de briefing op zaterdagmiddag 12 uur was en het inchecken van de fietsen pas om 15 uur, en ons verblijf een half uur rijden was van het Ironman-kamp, besloten we de briefing over te slaan (en dat is onze les 1 geweest; “Never miss the briefing!!!”) want…
Toen we die middag rond 15 uur in de file (letterlijk) stonden om onze fietsen in te checken, viel het op dat alle mensen met alleen maar rode tassen in de rij stonden (en geen blauwe extra zoals wij).

Dus toen wij in de wisselzone kwamen hebben we gelijk een Ironman-dame aangesproken om te vragen waarom niemand een rode tas bij zich had, en kregen we gelijk op onze kop (les 1; “Never miss the briefing!!!”).. Want tot onze grote schrik en teleurstelling; het zwemmen was afgelast…
Oorzaak was de watertemperatuur (14 gr) in combinatie met voorspelde luchttemperatuur (6 gr) en windkracht 6; dit is onverantwoord en niet toegestaan volgens de Oostenrijkse triathlonbond.
Uiteraard helemaal begrijpelijk; maar ook onwijs balen natuurlijk!! En gelijk waren alle zenuwen als sneeuw voor de zon verdwenen.
Dat balen werd zelfs zo erg, dat Laura en ik ons diezelfde avond gelijk nog hebben ingeschreven voor Ironman 70.3 Luxembourg op 8 september 2013! Met het idee dat we toch echt een complete Ironman willen en moeten doen, al is het gewoon voor het gevoel dat het compleet is…

Zondag begon dan onze Ironman 69 en dit hield in dat we met series van 15 man tegelijk om de 30 seconden starten met rennen naar je fiets en om te beginnen aan de 90 km fietsroute. De dames mochten na de pro’s, en vervolgens de mannen per agegroup. Door alle waarschuwingen hadden we veel laagjes kleding over elkaar aan; ik voelde me net een ui…
Laura en ik konden net in dezelfde startserie komen en hebben veel lol gehad om alle dames die voor ons starten; huppelend op fietsschoenen als bambi’s op het ijs (zie de Disney-film) was een komisch gezicht!
En dan was het serieus; zo snel mogelijk het parc-fermé in rennen en je fiets zoeken, pakken en zo hard mogelijk weg rijden! De eerste 20 km waren super; met wind in de rug over een vlakke snelweg rijden (windkracht 6) ging snoeihard… Zoals altijd bleven Laura en ik elkaar redelijk bij en haalden elkaar wisselend in. Helaas was het daarna gedaan met de pret en was het ongeveer 50 km langs de Donauvallei deels tegen de wind in boxen (met 2 korte klimmen er in). Daarna een 8 km lange klim en de laatste 12 km vals plat afdalen terug naar Sankt Pölten; heerlijk!
Het fietsen ging en voelde ondanks de kou en wind goed, gelukkig hielden we het redelijk droog en konden na de eerste klim 2 kledinglagen uit, waarna Laura uit zicht raakte, maar niet ver voor lag.
Erik en Irvin hadden een later startmoment en daarom hebben we ze met fietsen niet gezien.

In het wisselterrein aangekomen was het snel je fiets in het rek hangen, op zoek naar de rode tas in het rek en je loopspullen aan doen. Dit ging allemaal best vlot en al snel vlogen de eerste kilometers voorbij. Het loopparcours was vlak en bestond uit een heen- en weerparcours van 5 km lengte een rivier heen, waardoor je steeds elkaar weer tegen kwam. Dit was goed te doen en erg leuk om de rest te zien natuurlijk! Wat wel gemeen was, dat je 3 keer door een stadion kwam langs de finish, voordat je pas echt kon finishen… Het laatste rondje lopen was best zwaar, maar wel leuk omdat Irvin mij vlak voor de finish passeerde en Erik en Laura net binnen waren. De laatste kilometer was bijna magisch; je hoort de speakers, muziek, je ziet de finish en dan weet je dat je het gewoon geflikt hebt…
En dan ren je de finishlijn over onder de Ironmanboog door, dat was een geweldig gevoel.
M’n maatjes stonden me al op te wachten en we waren met z’n vieren superblij, wat een euforie! Ik heb de hele week er na met een grote glimlach rondgelopen. En de beentjes deden alleen de dag er na pijn, maar dat herstelde wonderlijk snel.

Ondanks dat het zwemonderdeel niet doorging, hebben we een geweldige ervaring er bij en nog meer motivatie om Ironman 70.3 Luxemburg te gaan doen… op naar 8 september a.s.!

Dat is even schrikken! Het dringt ineens tot me door: zondag is mijn eerste triatlon dit seizoen! De EERSTE voor mij dit jaar, want vorige week was Krimpen omgezet in een run-bike-run. De eerste keer weer in buitenwater, de eerste keer met pak, en meteen ook maar, voor het eerst, een Olympische afstand!?!? WTF!

Na twee seizoenen met voornamelijk hobby-afstanden, was ik vorig jaar geëindigd met een kwart op Texel, mijn verste afstand ooit. Kennelijk dacht ik, dit voorjaar: laat ik maar eens beginnen met een Olympische afstand! Hmmm, misschien toch een tikkeltje overmoedig. Maar ja afzeggen is geen optie en bovendien voorspelt het een mooie dag te worden.

IJsberend pak ik mijn tas: Startband, hartslagmeter, nieuw pakje, zonnebril, petje, buffie, 2 x schoenen, helm, wel of geen mouwen, licentie, klein geld voor de zekerheid. Met de mentale voorbereiding is niets mis (in tegenstelling tot de fysieke voorbereiding) . Alles gaat in een Opvallende Groene Tas (OGT) Ideaal voor als ik morgen gedesoriënteerd uit het water kom. Ik graai nog snel een lekker comfortabele tapijtje voor de vlotte maar comfortabele wissels. Tot slot hak ik een energie reepje in 6 bonbons en verpak ik deze zorgvuldig in plastic. Een tip van Hannie, zodat ik ze snel tevoorschijn kan toveren op de cruciale momenten, zonder gehannes met papiertjes. Sofar so Good.
Daar sta ik dan. Het is zover: Twee rondjes van 750 meter met daar tussen een “standlap”. De eerste 50m, de baai uit, gaan prima, daarna : Golven! Natuurlijk niet vanachter, zodat je easy jezelf mee kan laten drijven, maar schuin van voren. Ik adem water in, slik proest en tuur naar de volgende boei, Maar ik zie vooral golven met hier en daar nog een vechtende badmuts.
Oké, nu verder. Dit onderdeel snel vergeten. Dankzij mij OGT vind ik mijn fiets snel en terwijl ik op mijn luxe tapijtje dans, fluistert Marcel nog even in, dat sokken en handschoenen echt overbodige zijn. Dat scheelt in ieder geval 1 minuut!
Het voordeel van tegenwind, is dat je de wind ook een stukje mee hebt. We fietsen vier keer heen en weer over een winderige dijk. Ideaal om (ook voor de eerste keer) mijn nieuwe ligstuur te testen. Als een bijna prof vecht ik tegen de elementen. Op de rechte stukken dan, want bij het keren, neemt mijn snelheid af, naar stapvoets, subtiel voetje aan de vloer, fiets keren en hup weer opstarten. Geen tijd om te letten op de grappen van omstanders. Ik moet verder met dit gevecht! Gelukkig heb ik, dankzij de mentale voorbereiding, om de tien kilometer een energybonbonnetje. Ik pruts wat om mijn bonbonnetje te bevrijden van plastic, maar helaas. Prutswerk! Plastic in mijn keel! Aarghh! Gorgelend en proestend en hopelijk bij het volgende onderdeel meer succes.
Voor het eerst kijk ik naar het lopen uit. Niet dat het de week ervoor zo fantastisch ging (de spierpijn, na de RBR in Krimpen, is dankzij de spiroflor creme net genezen), maar vier rondjes van 2.5 km is te overzien. Ik probeer met energieke pas en flink mee slingerende armen de gang er een beetje i n te houden. Links en rechts halen kleine moordmachines me in, maar dat kan mijn vreugde niet bederven. Ik ben er bijna! En dan heb ik het GEDAAN! YES! Als het me lukt om in de laatste 500meter nog 1 minuut te versnellen, blijf ik net onder de drie uur. Helaas. Dat zit er niet meer in. 3:01 maar tevreden! Het was een prachtige dag, een mooi gevecht tegen de elementen, precies zoals het hoort te zijn!

- The end -

Na de Sprint triathlon van zojuist staat nu de eerste team-relay voor het Dare2Tri / TVD team op het programma. En dat is best spannend.
We staan nu 15e van de 31 teams en proberen dat vast te houden of een sprongetje naar voren te maken.

Een team relay is een estafette van 4 atleten die een hele korte triathlon afwerken. In Weert zwemmen, fietsen en lopen we: 4x 200m, 6km, 1km.

Omdat Marcel de snelste zwemmer is en niet bang is van een tikkie links of rechts heeft Appie (onze teamcaptain) hem als eerste geplaatst. Hij mag alvast even in het water gaan liggen voor de start. Gelukkig is het water door het fantastische voorjaar al lekker warm: 15graden, volgens de organisatie. Bij een riool-uitgang gemeten, zeker...!

Er volgt een uitleg met zoiets als, bij de eerste toeter eerst rustig opzwemmen naar de boei en dan gaat de tweede toeter voor het echte startsignaal. Marcel denkt, vol gas bij de eerste toeter om als eerste bij de startboei te zijn. Dat blijkt aardig te werken. Hij komt ongeveer als 6e het water uit. Blijft bij het fietsen ongeveer op dezelfde plek en loopt zich naar een 3e plek met de hete adem van veel andere teams in onze nek.

Remi staat al klaar om aangetikt te worden. Hij heeft net al even warm gefietst op de Tacx om de beentjes even los te draaien van de inspanning van eerder deze middag. Het TVD-team heeft als enige een Tacx staan, en wij vermoeden dat bij de tweede relay (1 september in Enschede) dit seizoen meer Tacxen aanwezig zijn, dit gezien de blikken van de andere teams.

Na een klein stukje rennen duikt Remi van het ponton om zijn 200 meter af te werken. Appie, Wim Derks en Monique (de vrouw van Michael) staan hem flink aan te moedigen. Dat gaat erg goed hier in Weert, alle onderdelen liggen compact naast elkaar en zijn goed te volgen.

Remi zet alles op alles en tikt, rond plek 8, Michael aan. Met een oude wijvensprongetje gaat onze held te water. Waardoor het zwembrilletje nog wel op zijn plek zit en een ander team voorbij gevlogen komt. Na het fietsen op naar Michaels sterkste onderdeel. Eerst even afstappen. Best bijzonder….afremmen op je achterwerk!

Michael legt zijn sprint over 1km af en tikt Coen aan. Coen gaat met een ferme duik te water. De jury (Appie) waardeert deze duik met een 10! Jammer genoeg staat zijn roer niet goed afgesteld. De supporters proberen het nog recht te schreeuwen, maar dat maakt weinig indruk. Coen heeft het best naar zijn zin in het water dus iedere meter extra is mooi meegenomen. Jammer dat hij bij het fietsen nog geen gebruik kan maken van zijn Isaac bouwpakket (zie verslag Almere). De laatste km staan heel veel teams de laatste atleet van hun team aan te moedigen, ons team is goed vertegenwoordigd en Coen perst alles uit de kast en komt op een mooie 12e plek over de finish. Waardoor we nu 14e staan in het 1e divisie klassement.

Dat hakt er best in zo´n triathlonmiddag!! Met het team nog een paar kippetjes, koeien e.d. verorbert in het`Bruine paard`en op naar de OD-afstand in Almere volgende week.

Team TVD,

Het is zaterdag 10 mei, De dag waarop Appie (Albert de Vries), Coen, Remi en Marcel van het TVD eerste divisie team de afgelopen periode naar toegeleefd hebben. Na de mooie ervaring van vorig jaar kon het dit jaar niet uitblijven dat dit DE OPENING van het Triathlon-seizoen 2013 zou worden.

De opzet is het zelfde als vorig, jaar ’s morgens legt iedere deelnemer afzonderlijk een korte triathlon af (175m,8km,2km). De vier tijden worden bij elkaar opgeteld en bepalen ook de startvolgorde in de middagserie. Op de 1/8e(475m, 19km, 5km) triathlon, de middagserie, start ieder team van vier personen gezamenlijk en is het zaak met minimaal drie atleten te finishen.

De ochtendserie gaat voorspoedig en ondanks de lichte regen en de kou zijn we net zo snel of sneller dan vorig jaar. Remi is met een minuut verschil opmerkelijk sneller dan de vorige editie. Doordat het zo’n korte afstand is en alles nagenoeg op volle snelheid wordt afgelegd heb ik behoorlijk last van zware benen en brandende longen na afloop. Gelukkig staan we op een mooie 13e plek van de 70 teams, waardoor we nog wat kunnen herstellen omdat laat mogen starten.

In de tijd tussen de ochtend en de middagserie leggen we onze spullen klaar in de wisselzone, eten en drinken wat, lezen we een krantje en bepalen we de tactiek voor de 1/8e. Omdat men regen heeft opgegeven zijn we uit voorzorg naar binnen gegaan, waar we in de kantine in dezelfde hoek hangen als twee Groningse teams. Erg gezellig! De voorspelling komt redelijk uit. Na afloop blijkt dat door de regen en de kou vier atleten behandeld moesten worden omdat ze onderkoeld zijn. Wij mogen om drie uur starten en het begint zowaar droog te worden. Onze zwemtactiek komt goed uit. Coen en Appie volgen Remi en ik spartel er een beetje achteraan. De laatste 100m haal ik hun in en gezamenlijk sprinten we naar onze fietsen toe.

Hier hebben we echt goed op getraind. De afgelopen weken zijn we op zoek geweest naar een gelijkwaardige ronde waar we volle bak in formatie konden rijden. Op het industrieterrein de Dortsche Kil II zullen de weinige aanwezigen wel vreemd op gekeken hebben toen er opeens zo’n mooi TVD treintje langs kwam denderen.

Appie en ik wisselen iedere halve ronde van koppositie en Coen en Remi proberen aan te haken. Het mag dan gestopt zijn met regenen maar het wegdek is nog zeiknat wat het bochten rijden best lastig maakt en op de rechte stukken veel spray geeft van je voorganger. We halen diverse teams in en hebben behoorlijk veel last als sommige van deze teams eerst een tijdje achter ons blijven rijden en vervolgens ons weer in proberen te halen. Erg laf en lastig. Desondanks blijkt dat er vier van de vijf ronden in exact dezelfde tijd gereden zijn. Appie neemt de laatste ronde voor zijn rekening omdat hij erg veel last heeft van een loopblessure.

Door de kou heeft Remi nog maar weinig of geen gevoel in zijn voeten en komt in de wisselzone niet erg makkelijk in zijn loopschoenen. Appie loopt de eerste 500m nog mee richting de eerste doorkomst bij de finish, vanaf hier lopen we nog 3 rondes. Remi neemt het eerste rondje voor zijn rekening. Daarna proberen we elkaar zoveel mogelijk uit de wind te houden en geven we elkaar waar nodig een duwtje in de rug. De laatste ronde halen we alles uit de kast en finishen op een 12e plek in de middagserie. Helaas net niet genoeg om en plekje op te schuiven in het klassement.

’s Avonds heerlijk gegeten bij een Texaan om daarna lekker te pitten in ons mooie appartement in Bad Boekelo.
Marcel Bezemer

De onderlinge Hercules / Parthenon / TVD baan-loop wedstrijden staan gepland als volgt:

- dinsdag 7 mei - 5000m
- dinsdag 4 juni - 1500m
- dinsdag 2 juli - 3000m (open)
- dinsdag 27 augustus - 5000m achtervolging

Het doel van deze wedstrijden is om de wedstrijdatleet en recreant de gelegenheid te bieden om in een laagdrempelige omgeving enkele baanwedstrijden te lopen.

De 5000, 1500 meter en de 5 kilometer achtervolgingsloop zijn bestemd voor leden van Hercules, Parthenon en TVD.

De 3000 meter staat open voor alle leden van de bij de Atletiekunie aangesloten verenigingen.

Het inschrijven kan via deze website tot maandagavond voorafgaand, of tot 19:15 uur op de avond zelf. Wij hebben een sterke voorkeur voor internet voor-inschrijvingen.

Er wordt in series gelopen. De eerste start, van de langzaamste serie, is telkens om 19:30 uur.

Er wordt een klassement opgemaakt waarbij leeftijden en m/v sekse verrekend worden, volgens de zogenaamde ‘Methusalem formule’. De winnaar van dit klassement krijgt oneindige eer.

Nieuw dit jaar is dat we, zoveel mogelijk, met vaste startnummers gaan werken. Als je het nummer, dat je bij eerste deelname krijgt, bewaart, hoef je bij volgende deelname alleen nummer – naam – streeftijd via internet op te geven. Je hoeft dan niet meer in het wedstrijdsecretariaat een nieuw nummer af te halen: alleen wel op tijd aanwezig zijn voor je serie.

De inschrijving voor de 1e loop, 5 km op 7 mei is nu open. Ga naar het inschrijfformulier:
https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dEtOZl9BZXhJdVdMMjBvd0tEaTV0Tnc6MQ#gid=0

Kijk hier wie al ingeschreven staan:
https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AkX8lIC-4qg4dEtOZl9BZXhJdVdMMjBvd0tEaTV0Tnc#gid=0

Bron: http://www.avparthenon.nl/wedstrijden/172-inschrijving-onderlinge-5000m-geopend

12 jan 2013 Luchthaven van Gran Canaria.
Ze schrijdt half slaperig de trap van vlucht HV661 af. Het zonlicht,de heerlijke temperatuur en de geur van het Atlantische eiland komen haar tegemoet. Ze is gelijk een stukje fitter. In de minibus naar het hotel worden alle flyers van de airport in vollevaart door genomen.
Het wordt een heerlijke week!

Aangekomen in het gigantische hotel in Maspalomas loopt ze wat verdwaasd rond...wat groot en wat een luxe. Dat het groot is blijkt de dagen erna, onze prinses verdwaald regelmatig en met Siz aan haar zijde komt ze steeds op nieuwe plekken.

De eerste meters op de mooie witte Cannondale racefiets zijn wat onwennig maar op de eerste serieuze klim komt haar klimtalent naar boven. Met een mooie cadans, stil bovenlijf en een glimlach van kijk mij eens gaan komt ze boven op de eerste col. De vergelijking met Bradly Wiggens is snel gemaakt, zeker in dat zwart blauwe teneu en haar helder witte huid.

De dagen daarna is ze niet te stoppen, de ene klim wordt nog sneller op gereden dan de andere. Onze Bradley leert om op het wiel te rijden en sommige dalen denderen we kop over kop naar beneden. Een wel verdiende rustdag wordt ook in volle vaart genoten. Eerst even in het neo zwemmen in ons frisse 100m bad. Daarna een strand / duin wandeling naar het 5km verder opgelegen Playa del Ingles. Hier nog even shoppen en lekker genieten op de boulevard van de zonsondergang.

De laatste twee dagen gaan we op pad op de MTB. Maar niet voordat we hebben zitten smullen van het immens grote ontbijtbuffet. Al dat gravel en stenen blijkt onze Bradly toch wat minder te liggen. Met en hier en daar een knikkend knietje wordt de mooie tocht afgesloten met een heerlijke lunch en een duik in de oceaan.

De laatstse dag is net iets te veel voor onze Bradly. Na 10km klimmen is de pijp leeg, Britney keert om en gaat lekker zonder zonnebrand op het strand liggen.

Au, Adios en tot volgend jaar!

De org. van de ARB gebruikt veel afko’s. De speluitleg staat vol CP’s, WP’s, ST’s en VP’s. Afgewisseld met info over M16 en S6. Belangrijk voor groep 6A en 6B, 8A en 8B. Kijk in de tabel voor uw CT. Kortom: De Adventurerace is een avontuur dat thuis begint met hoofdpijn.

Voorbereiding deel 2. Bij de NOS maakt de presentatrice een bruggetje naar mijn favoriete weervrouw: “Marjolijn, het is koud en nat, blijft dat zo?” Antwoord: “Ja, dat blijft zo! Maar het levert wel mooie plaatjes op”. Strafpunt voor Marjolijn.

Ik lig op bed en kan de slaap niet vatten en denk: “Ik race en neem mee: loopschoenen, fietsschoenen, helm, reservebandjes, reepjes, gelletjes, biddonnetjes, tof shirtje, handdoek, regenjack, droge kleding, onduidelijke speluitleg... ja, ik heb alles!” Tevreden val ik in slaap.

Mijn wekker gaat. De laatste voorbereidingen: douchen, oogjes open, ontbijt, kusje doei! Met Ab in de auto: N3, A15, A12, A18, Braamt.

Braamt ligt in Montferland, een heuvelachtig bosgebied in het oostelijk deel van de provincie Gelderland. De heuvels in dit gebied zijn gevormd door gletsjers die de grond hebben opgestuwd. Delen van de stuwwal zijn door de eroderende werking van de Rijn ook weer verdwenen. Met 91,6 meter is de Hettenheuvel het hoogste punt van de omgeving. Naast heuvels zijn er ook dalen. De Bijland is een zandafgraving en tegenwoordig een recreatieplas met enkele eilandjes. Al deze locaties ga ik vandaag bekijken. Al weet ik dat nog niet want de checkpoints, waarvan we er zoveel mogelijk moeten bezoeken, staan op een kaart die pas na de start wordt uitgereikt.

Om 9:30 precies gaan we van start. Een klungel vertrekt vanuit het verkeerde startvak en snijdt iedereen af. Ik hoop dat hij lek rijdt. We rennen naar de fietsen, ontvangen de kaart en bestuderen hem. Kanoën is ver weg en bevat het verplichte punt. Enkele checkpoints liggen strategisch lastig. We moeten keuzes maken. We besluiten de checkpoints in het bos links te laten liggen. Die doen we, als we genoeg tijd hebben, op de terugweg.

Het is een frisse ochtend. We rijden een lekker tempo. Het is een feest van herkenning: “Hey, hier reed jij vorig jaar lek!” Het is fijn om onderweg te zijn. We vinden punt na punt. De één wat makkelijker dan de ander. Bij Hotel Belvedere hebben we meer tijd nodig. Marcel breekt én repareert zijn ketting. Met een schakeltje minder vinden het checkpoint alsnog. Ik bekijk de grond van dichtbij en krabbel weer op. Marcel heeft inmiddels de snelste weg naar het volgende checkpoint gevonden. Een spectaculaire afdaling volgt.

Bij de recreatieplas aangekomen zien we Albert en Remi in hun kano stappen. Competatief dat we zijn schakelen we een tandje bij. Op een eilandje ligt het eerste checkpoint. Hier ontdek ik dat we een normale en een kleine peddel hebben. Dat geeft niks. We liggen voor.

Onze kano-tactiek is eenvoudig: zo min mogelijk kanoën en in de luwte van de eilandjes blijven. Op het tweede eiland doen we een zuidelijke strandlanding terwijl het checkpoint op het noordelijkste punt is ingetekend. Hardlopen gaat sneller en past bij de kano-tactiek. Ab en Remi hebben voor een ander strandje gekozen. Ook geen slechte keus. We rennen nu en bloc. Ik: “Hoe gaat het?” Albert: “Mijn trapper zit los.”

We fietsen terug en hebben nog een kwartiertje voor de checkpoints in het bos. De eerste vinden we met moeite. Het wordt nu krap. We moeten op tijd terug zijn, want bij overschrijding van de cuttoff-tijd worden punten in mindering gebracht. Dan, in het heetst van de strijd, kettingbreuk nummer twee! Bicycle Repair Man hanteert de kettingpons en zet een PR. Een tijdrit volgt.

Anaërobe verbranding. De cutoff-tijd passeert. Terug op het evenemententerrein vraag ik de fietsenstallingmedewerker of dit checkpoint ook de cutoff-tijd registreerd. Antwoord: “Nee die is daar”. Hij wijst naar start-finish. De sprint naar start-finish gaat naar omstandigheden. Enigszins paniekerig roep ik: “Waar moet ik klokken voor de cutoff-tijd?” De dames wijzen me terug naar de fietsenstalling. Grrr.

We zijn een beetje van slag. Het pakken van de spullen voor het steppen en hardlopen gaat moeizaam. Voor we vertrekken doen we drie special tasks: klimtoren, boogschieten en iets met een balk. Dan beginnen we aan ons favoriete onderdeel: steppen.

Het loop-onderdeel is ver weg. We besluiten het hardlopen daarom over te slaan en ons te concentreren op de step-punten. We halen dan evenveel punten met minder inspanning. Bij één checkpoint loop ik een cross door een akker, terwijl Marcel zijn regenjas aantrekt en de kaart bestudeerd. Het is gaan regenen en het tempo zakt. Dat is niet erg, want we hebben tijd genoeg. Met gemak spring ik over een slootje en vinden we de overige checkpoints. We komen ruim op tijd over de finish.

Het is nog rustig in het douchegebouw. Als ik me sta af te drogen wordt het steeds drukker. Een medewerkster met piep-stem begint deelnemers te verwijzen naar een douche-tent. Niemand wil. Het is hier lekker warm.

In afwachting van de prijsuitreiking vertelt iedereen honderduit over de belevenissen. Tijdens de prijsuitreiking wordt ook een score-overzicht uitgedeeld. We staan met twee strafpunten op de 10e plaats. Niet slecht.

We gaan eten bij de lokale snackbar. Nog altijd belevenissen uitwisselend bestel ik schnitzelhawai. Een kwartiertje later wordt een bord met doorbakken schnitzel, twee schijven annanas, gegratineerde kaas en curry neergezet. Hongerig werk ik deze special task naar binnen.

Met sportieve groet,
Coen

70.3 Zell am See / Kaprun
Wat een mooie omgeving hier zeg. Hannie en ik zijn een week voor de 70.3 halve triathlon aangereisd. Mijn zus, Ingrid, komt morgen ook met haar gezin naar Zell am See. Haar man Paul is ook door het triathlonvirus "erfast" zoals ze hier zeggen en neemt ook deel aan de 70.3.

Het weer in deze week is super. Veel zon met temperaturen tussen de 25 en de 35 graden. Over het appartement hebben we ook geen klagen. Lekker ruim en op 300m van het parc fermee en het meer. Ondanks de naween van de bloedhete triathlon van Binnenmaas afgelopen weekend worden de dagen voor de triathlon redelijk actief doorgebracht. Ik kan nl slecht stilzitten. Op de MTB worden verschillende leuke en afwisselende routes gereden. En als je toch zo dichtbij het meer zit is het best lekker om aan het eind van de dag even een kilometertje af te koelen, zonder wetsuit natuurlijk!

IronKids.
De dag voor de 70.3 is er een programma met een IronGirls run en een IronKids aquathlon. Ons nichtje Myrthe, een ballerina van 6 jaar, gaat meedoen met de Aquathlon (50m zwemmen en 600m hardlopen). Paul heeft haar een half jaar terug vol enthousiasme ingeschreven, al dan niet in volledige overeenstemming met Myrthe. Afgelopen week heeft ze ook niet geheel vrijwillig toch nog wat trainingen afgewerkt. De 50m zwemmen en 600m lopen gaan niet geheel van harte. Jammer dat het fietsonderdeel er niet bij zit. Op donderdag rijden we samen een rondje van 11km waarin ze lekker blijft kwebbelen.

Na het inschrijven heeft ze de smaak goed te pakken. Wat een mooi T-shirt en een roze fles badschuim al niet kunnen doen! De wedstrijd zelf is echt super georganiseerd. Alle Kids een chip om de enkel en duidelijke uitleg wat de bedoeling is. Myrthe gaat bij het zwemmen erg goed en heeft bij de boei drie andere Kids te pakken. Bij de wissel snel het IronKids shirt over haar roze bikini en op naar de Finish in het centrum van Zell am See. Met een brede glimlach komt ze een paar minuten later door de echte Finishboog. De mooie finishmedalie hangt vanaf dat moment om haar nek of ligt op haar nachtkastje.

70.3 wedstrijdverslag Marcel,
In tegenstelling tot afgelopen week is het weer vandaag een beetje druilerig en fris. In het parc fermee staat op verschillende plekken een laagje water van de regen van afgelopen nacht. Onze startgroep (40+ ed), start 15 en 20 min later dan de eerste en de tweede startserie. Het zwemparcours is linksom en de meeste atleten liggen dan ook links van het startveld. Ik ga uiterst rechts liggen om uit de drukte lekker mijn eigen slag te kunnen zwemmen. Dat pakt goed uit. Na 100m word ik ingehaald door een iets snellere zwemmer en het eerste rak van 900m ronden we voor mijn gevoel redelijk voor in het veld. Op de terugweg haal ik nog wat zwemmers in, zelfs van de startserie voor ons, en het blijkt dat ik als 25e van de 300 40+ers uit het water ben gekomen.

Het parc fermee is best lang, eerst langs het rek met de tassen waar de fietsspullen inzitten, dan door de omkleedtent en dan door naar het gigantische veld waar de fietsen staan. Het glooiende fietsparcours bestaat uit 2 ronden van 43km met een aan- en afrijstuk van 2km. Op het vlakke deel vanaf de start heb ik het gevoel dat ik flauw bergaf aan het rijden ben, de kmteller geeft dik boven de 40 aan (met een hf van 177..da's best hoog, maar het voelt oke). Het infietsen van donderdag over het eerste deel van het parcours ging ook al zo lekker. Omdat ik bang was versnellingen tekort te komen rijd ik nu op mijn gewone racefiets ipv de tijdritfiets, jammer..misschien had het dan nog sneller gegaan. Na 10km doemt bij het vliegveld de eerste en enige klim op richting het slot van Kaprun, hier gaat de snelheid terug naar 25 km/h. De afdaling door Kaprun is nat en bochtig met een scherpe bocht over klinkertjes aan het eind. Ondanks het weer staat er heel veel publiek in Kaprun.

Op weg naar het keerpunt bij Piessendorf denderen we nog langs het geweldige Wellness en Spa complex van Kaprun. Piessendorf doet zijn naam eer aan wat hier begint het te zeiken van de regen. Even bidons wisselen en nu gaat het via Zell am See richting Maishofen via een mooie N weg. Om het supporteren wat makkelijker te maken hebben we voor Ingrid een schema gemaakt met de verwachte doorkomsttijden. Eigenlijk wat te positief, maar dan staat ze in ieder geval op tijd aan de route. Het blijkt dat we alle drie sneller zijn dan de planning. Dat gaat best goed dus. In Zell am See staat ondanks de regen en de kou (het is maar 13gr.), echt heel veel publiek ....even zwaaien dus.

Normaal heb je vanaf Maishofen een mooi uitzicht op de het "Steinersmeer" in het Noorden en de Gletsjers van het "Tauernmassief" in het Zuiden. Helaas vandaag niet, lekker doortrappen dan maar. De regen in de tweede ronde is nog sterker en het meeste publiek is wijselijk binnen gaan zitten. Deze ronde gaat wat minder snel maar nog boven de 39km/h. Ongelofelijk...dit blijkt mijn sportweer te zijn, nooit geweten tot Beesd vorig jaar. Ingrid staat er nog steeds met de twee meiden. Ze hebben een bushokje gekozen om droog te staan. Jammer dat er geen verwarming in zit. Romy van twee had de hele week al geroepen "Het gaat zo regen hoorrr" terwijl er geen wolkje aan de lucht was. Terwijl het water mijn schoenen uitloopt rijd ik met een glimlach verder als ik aan die kreet denk. Tijdens de wissel naar het lopen zijn de Kids eerst even onder een warme douche gezet om te ontdooien.

Tijdens de wissel kom ik erachter dat de racechip los in mijn sok zit. De enkelband moet kapot gegaan zijn bij het uittrekken van het wetsuit de vorige wissel. Een nieuwe enkelband kunnen ze niet vinden dus wordt de chip vastgetaped. De drie looprondes gaan door het centrum van Zell am See en een lus langs de Zellersee. Het lopen gaat ondanks de weinige trainingen best oke. Door het drukke centrum gaat het wat zwaarder omdat er een paar korte maar stevige klimmetjes inzitten. Onze fans hebben onder een luifel een mooi droog plekje gevonden en moedigen ons luidkeels aan. Langs het meer is het lekker lopen, hier kom ik Hannie en Paul een paar keer tegen. De laatste ronde loop ik Paul achterop en loop een stukje met hem mee. Ik mag linksaf om te finishen en kom binnen in 4:31uur. Paul mag rechtsaf voor de laatste ronde, hij is net als Hannie ook sneller onderweg dan verwacht. Ze finishen in 5:05 & 5:40 uur.

Tevreden trekken we na de finish snel droge kleding aan, en schuiven met andere atleten aan bij een heel groot buffet.

Een dag later schijnt het zonnetje weer en Ingrid, Myrthe en Romy worden getracteerd op een ijsje voor hun geweldige support!

Al met al een schitterende week met een goed georganiseerde 70.3 met een mooi en snel parcours.

Marcel

Het begon zo mooi….

Het begon allemaal in Rapperswill-Jona (Zwitserland) nadat we als LauFen team samen de 70.3
triathlon hadden gedaan. Vanaf dat moment waren we geïnspireerd en is het plan gevat om in 2013
een halve triathlon te gaan doen. Dus moesten we ook makkelijk een OD aankunnen en wel nog dit
seizoen.

Vol goede moed schreven we ons in voor de OD op 26 augustus 2012 in Almere; moest makkelijk
kunnen na een aantal kwarts en andere wedstrijden.

Tot dat…

Tot het moment van wakker worden op zondag de 26e… Het had de hele nacht al aardig gegoten
en ook toen de wekker ging, leek het wel alsof er een moessonregen gaande was… Ook in onze
slaapkamer hing tegelijk een grote grijze donderwolk en wel boven mijn hoofd!

Maar ik had met Laura afgesproken dat we er voor zouden gaan, we konden niet meer terug…

Met donderwolk nog boven t hoofd, getracht om via Whatsapp Laura te overtuigen van het feit dat
het wel heel slecht weer was en dat Aalsmeer best ver rijden was.. Maar Laura trapte daar (uiteraard
en gelukkig) natuurlijk niet in!

Dus met lood in de schoenen mezelf onder de douche gezet, spullen ingepakt en met racefiets en
onder lichte dwang van mijn liefdevolle coach/Erik richting de ophaalplaats. Daar kwam de stoere
witte bolide van onze chauffeur met partner –in-crime alias Laura aangereden en was er geen weg
terug…. Onderweg naar Aalsmeer werd het steeds droger, maar aldaar aangekomen kregen we
alsnog een flinke bui te verduren. Inmiddels was de grijze donderwolk (hangend boven mijn hoofd) al
veranderd in een lichtgrijs wolkje. Want als je er eenmaal bent, krijg je toch de kriebels…

En toen?

Tja en er was geen weg meer terug… Dus snel spullen ophalen, tas klaar maken voor de zwemstart en
fietsen naar het surfstrandje even verderop, waar het wisselterrein zwemmen-fietsen was.

Helaas kregen we onderweg nog wat nattigheid te verduren en zie dan maar eens je wetsuit aan te
krijgen, zeker als de zenuwen toch licht de overhand gaan nemen… Maar na het enige geworstel en
getrek, lukte het ons om in ons pak te hijsen.

Nou en toen gingen we uiteraard van start, en niet zomaar een, maar een echte Le Mann-start! Dat
betekent dat je met zn allen vanaf het strandje heel hard het water in rent om te gaan zwemmen.
Altijd wel iets onrustiger en heftiger dan een waterstart, maar wel erg spannend. Het zwemparcours
was langs een 350 m lange lijn zwemmen, keren , water uit klauteren (“landgang”) om paaltje heen
rennen en dan weer het water in voor de tweede ronde.

Daarna kwam het fietsfestijn; 6 rondjes om Aalsmeer en Kudelstaart heen racen met aardig
bochtenwerk. Wonderbaarlijk genoeg was het in de tussentijd droger geworden en was er -op wat
spetters na- vooral veel wind. Maargoed, gelukkig was het redelijk droog wat de deelnemers dus
minder valpartijen, lekke bandjes en andere ellende bespaart heeft.

Het waren leuke rondjes, maar na een paar rondjes ga je toch wat afleiding zoeken... zoals het
observeren van de huizen die te koop staan langs de route, de mooie watertoren en andere ongein.

En toen was het lopen geblazen.. en wel 4 rondjes rond een parkje, 2,5 km per rondje. Het leuke was
dat elk rondje een keerpunt had langs het parc fermé/finishdeel waar het publiek stond; leuk voor
de kijkers maar ook voor de deelnemers. Dit geldt trouwens ook voor het fietsparcours; ook hier
kwamen we steeds langs de zwem- en loopstart waar veel toeschouwers stonden.

En tijdens het lopen was het besef er ineens… zowel Laura als ik liepen boven schema van een 1/4 e !
Dat kon toch niet waar zijn, dacht ik nog. Maar nadat Erik nog eens riep dat ik inderdaad rond de 3
uur zou eindigen met het looptempo, begon het door te dringen; in een woord TE GEK! Dus dan ga
je net even wat harder lopen en gingen die laatste km’s bijna vanzelf. Toen was daar de finish en was
ik zoooooo blij! Laura zat een minuutje voor me en stond me op te wachten, ook helemaal happy
natuurlijk.

Net over de finishlijn aangekomen, stond daar ineens de speaker met microfoon voor mijn neus, en
begon mij gelijk te interviewen…Heel aardig bedoeld natuurlijk, maar als je net binnen bent en na
staat te hijgen en puffen, komt er niet veel dan gestamel en geproest uit…. Dus na een paar vragen
hield de beste man het ook maar voor gezien, en was het tijd om echt even uit te blazen.

Uiteindelijk had Laura een eindtijd van 2.59.16 en ondergetekende 3.01.03, voor ons beiden een
resultaat waar we heel trots op zijn! En ondanks alle regen- en donderwolken van de ochtend, gingen we met t hoofd in de wolken naar huis;)

Beste TVDers,

Helaas zal aan mijn lidmaatschap binnenkort een einde komen want:
over 10 weken is het zover!! Dan vertrekken wij voor 2 jaar naar Nigeria. We hebben via VSO Nederland een baan aangenomen bij ESSPIN, een lokale ontwikkelingshulporganisatie die zich inzet voor de verbetering van het onderwijs in Nigeria.

Al jaren is het onze droom om in het buitenland te werken en daarbij iets te doen aan de slechte onderwijs omstandigheden in ontwikkelingslanden. Al twee keer eerder ben ik afgereisd naar Gambia om daar te helpen met het opknappen van een schooltje.
In Nigeria zal ik mij bezig gaan houden met het opzetten van het rekenonderwijs in Kwara State. Ik zal mij voornamelijk bezig gaan houden met het opleiden en ondersteunen van de lokale leerkrachten. Op dit moment bezitten zij over te weinig kennis om de leerlingen voldoende les op niveau te kunnen geven.
Daarnaast willen wij proberen om een kleinschalig project op te zetten voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Mogelijk in de vorm van sportstimulering en zelfredzaamheid.

Natuurlijk zal de uitdaging van ons "nieuwe leven" niet alleen liggen in het werk, maar ook in het opbouwen van een leven buiten het werk. Zo heb ik op dit moment nog geen enkel idee over de mogelijkheden om te sporten. Zowel de omgeving als de temperatuur zal heel anders zijn dan hier. Ik zal waarschijnlijk op zoek moeten naar een nieuwe vorm van sport!!

De voorbereiding van ons avontuur vergt erg veel tijd, zo moeten wij deelnemen aan verschillende trainingsweekenden en ook het aanvragen van het werkvisum kost erg veel tijd. Toch hoop ik voor mijn vertrek nog aan enkele trainingen deel te nemen!

Via deze weg wilde ik iedereen van TVD alvast bedanken voor de gezellige jaren!! Ik heb mij altijd erg welkom gevoeld binnen de vereniging en hoop dat jullie na mij nog vele nieuwe leden mogen verwelkomen binnen de vereniging.

Tijdens ons avontuur houden wij een website bij waarop al onze ervaringen te lezen zullen zijn. Mocht je geïnteresseerd zijn kijk dan eens op www.mirandaenstefan.nl Ook zal hier binnenkort informatie te vinden zijn over de manier waarop ons project te steunen is.

Ik wens iedereen voor de rest van het seizoen veel sportiviteit en gezelligheid en wie weet tot ziens!!!

Lieve groetjes Miranda Moolenaar