Wat? De 13e open waterwedstrijd te Heerjansdam. 

Waar? "het Waaltje" in Heerjansdam

Voor de meeste TVD-ers een veelbezocht stukje water om de buitenwater technieken weer wat te trainen en verfijnen. Nu echter het strijdtoneel van de echte zwemspecialisten. Al 13 jaar lang komet menig zwemliefhebber uit de regio richting Heerjansdam om zijn of haar  krachten te meten. Zo ook dit jaar, echter voor dit jaar hadden ze iets nieuws bedacht. Ze kwamen op het goede idee om naast de zwemwedstrijden ook een zwemloop te organiseren. Wij Triatleten zijn in de basis misschien geen echte zwemspecialisten, maar als je ons na het zwemmen nog even los laat gaan op het asfalt dan zijn wij op zo'n leuk evenement graag van de partij. Toen het bekend werd schreef menig TVD lid zich dan ook direct in. Lekker even "knallen als malle" zou Albert zeggen. 500 meter zwemmen en 5 km hardlopen. 

 

Afgelopen zaterdag was het zover. Met 48 deelnemers kon er gestart gaan worden. Het weer was misschien niet ideaal, maar nat werden we toch al. Voor de start nog even een korte briefing van de KNZB die daarbij nog bijna 2 TVD-ers uitsloot van deelname ivm met te lange (en fel gekleurde) nagels. Gelukkig werden we hier gesteund door de regels van de NTB die dit gelukkig gewoon toelaten. Het was anders een hele klus geweest voor de dames om die nagels er op tijd af te knagen. 

 

Eindelijk mochten we het water in maar de start werd nog even uitgesteld vanwege oponthoud in de voorgaande zwemsessie. Iets wat voor de deelnemers zonder wetsuit niet echt optimaal was. Het was namelijk behoorlijk fris. Maar toen werden we eindelijk losgelaten. Nadat het startschot had geklonken ging iedereen er als een haas vandoor om zich de nodige ruimte te verschaffen. Ik probeerde gelijk met de voorste mee te komen maar zat na 200 meter al behoorlijk stuk. Ik moest echt mn eigen tempo gaan zwemmen. Na het keerpunt had ik weer wat lucht en kwam ik in mn slag. Uiteindelijk kwam ik als 7e uit het water. In de wisselzone passeerde ik vervolgens direct een aantal deelnemers en schoof ik al door naar plek 5. Het lopen ging gelijk lekker. Ik kon het tempo gelijk hoog houden en passeerde in de eerste kilometer nog 2 deelnemers. Een podiumplek lag voor het grijpen. Maar waarom genoegen nemen met plek 3. Op het lange rechte stuk kon ik zien hoeveel achterstand ik nog had. Dat viel eigenlijk best mee en ik kwam vrij snel dichterbij aan nummer 2. Nadat de tweede plek was binnen gehengeld alle focus op de koploper. Bij het keerpunt zag ik al snel dat deze jongen een aardig tempo liep en dat het heel moeilijk ging worden om daar nog in de buurt te komen. Ondanks dat ik wel wat dichterbij kwam was de race te kort om een bedreiging voor de 1e plek te vormen. Belangrijkste nu was in ieder geval de 2e plaats te consolideren en zo mijn eerste individuele podium veilig te stellen. Dat lukte en onder toeziend oog van alle aanwezige TVD's (allemaal bedankt voor het wachten) mocht ik de zilveren plak in ontvangst nemen. Ik ben er heel blij mee. Dat smaakt naar meer :-)

 

Mvg

 

Richard H

Afgelopen vrijdagavond te Gouderak werd er een zwemloop georganiseerd door Goudasport. afgelopen week konden we ons via een mailtje aanmelden. Er werdt door de organisator Andy Koolmees enthousiast gereageerd op onze aanmelding. 

Gouderak, ligt net onder de rook van Gouda. Is een dorp, dat 3000 inwoners telt en gelegen langs de Hollandsche Ijssel. 46 jaar geleden hebben de inwoners een buitenzwembad gebouwd met geld afkomstig uit burgerinitiatieven (loterij, braderie, sponsering, etc...). Het is een heerlijk pittoresk zwembad, degelijk gebouwd en gerenoveerd om weer mee te kunnen met de tijd. Er wordt niet alleen gezwommen in het zwembad, maar ook de plaatselijk handboogschiet-vereniging voert er zijn trainingen uit op het naastgelegen grasveld. Kortom het sportieve middelpunt van Gouderak en omgeving.

Gerbert, Björn en ikzelf hadden de weg gevonden naar dit schitterende dorpje aan de Ijssel. We hadden wel zin in een zwemloop met afwijkende afstanden (750m Z - 5km L). Uiteraard waren we er veel te vroeg, dus alvast maar inlopen. Echter we wisten van te voren niet meer dan dat om 20uur de start was en dat we onze eigen badmuts moesten mee brengen, waar we zelf wel de kleur van mochten bepalen.  Het exacte programma, parcours was ons niet bekend. Op onze vragen: hoe laten starten we? starten alle series te gelijk? hoe gaat het loopparcours? waar is de wisselzone? kregen we steeds een consequent antwoord van de vrijwilligers: GEEN IDEE (dat horen we nog).

Uiteindelijk kwam het allemaal goed. We zijn wat verwend met hoe heden ten dage zwemlopen worden georganiseerd en informatie wordt verstrekt via webiste of social media. Het kan ook nog steeds op de jaren 80-manier: 1 iemand weet alles, de rest niets, en 5min voor tijd wordt iedereen gebrieft zowel deelnemers als vrijwilligers en is het ook duidelijk en ga je aan de slag. Eigenlijk een kwestie van onthaasten !

kortom super leuke invulling van een zomer vrijdagavond en absoluut voor volgend jaar een zwemloop om naar uit te kijken. Mooie omgeving met lopen. Zwembad met 1 kant een open zijde, waar je dus niet een kantelkeerpunt kan maken en moet improviseren om daar snel te keren. Zo zie je maar weer dat de triahtlonsport ook een tactische sport is !

Gerbert pakte de 1e plaats, Björn was 2e en Albert werd 6e. Geen prijsuitreiking, geen uitslagenlijst, Kortom: PUUR VOOR DE EER !

 

 

Op 19 augustus staan er in Europa 7 TVD'ers aan start van een fikse uitdaging.

Fenna, Wim, Ron, Johan & Erik Voskuil starten op de sfeervolle IRONMAN, Kalmar in Zweden.Waar in mooi zwemwater een glooiend fietsparcours en een lekker looprondje een hele triathon afgewerkt mag worden.

Andre & Marcel nemen deel aan de INFERNO Triathlon in Zwitserland. Hier gaat het na 3km zwemmen, met de racefiets gelijk de bergen in. Na 100km stappen ze over op de MTB om 30km later aan de afsluitende bergloop te beginnen. Totaal zijn er 5500hm te overwinnen.

Als eenieder +/- 12u bezig is komen we op een totaal van 84u!

 

Succes en geniet er van!

Live te volgen via

http://eu.ironman.com/triathlon/events/emea/ironman/kalmar.aspx#axzz4pLz8TMZi

http://www.inferno.ch/de/

Afgelopen vrijdag vertrokken naar het mooie Drenthe om op zondag deel te nemen aan de halve triathlon van Klazienaveen. Een leuke toegankelijke dorpstriathlon met best een serieus deelnemersveld. Het zwemmen is in een smal kanaal, het fietsen grotendeels in het buitengebied en het lopen rondom de kern van Klazienaveen.

Het zwemmen was eenvoudig; met een touringcar naar de start en terug zwemmen. Het was wel dringen bij de start maar na het "startschot" was er snel voldoende ruimte. Tevreden over het zwemonderdeel.

Het fietsen was pittig. Vier rondjes van ongeveer 23 km door het Drenthse landschap. De elementen, zoals Hannie dat altijd zegt, waren er ook weer goed vertegenwoordigd. In rondje drie moest ik vanwege de harde wind opeens weer denken aan de triathlon in Almere van een paar jaar geleden. Ik mag niet klagen over het fietsen, tevreden.

Het is altijd de vraag hoe je van de fiets afkomt. Deze keer was ik gelukkig nog soepel genoeg om mijn schoenen makkelijk aan te krijgen. Dat is wel eens anders geweest. De eerste twee ronden lopen waren relatief eenvoudig, enigszins met de rem erop. De ronden die daarna kwamen gingen wat minder eenvoudig. Ik heb waarschijnlijk toch iets te hard gefietst. Besloten om de wedstrijd rustig uit te lopen en vooral niet te forceren.

Voor nu lekker herstellen en verder voorbereiden voor de Ironman in Zweden over precies één maand. Ik heb er zin in!

Triathlon Klazienaveen bedankt!

 

 

 

      

  

 

 

 

Wat een heerlijke sportdag. Eerst Aafke, Fenna, Remi en Edgar aanmoedigen op de ¼. Daarna mochten Mario, Richard H, Sander en Marcel in team TVD starten op de Sprint.

Het zwemmen was wel even een dingetje, het idee was om de 750m openwater te zwemmen in diamant vorm. Ik heb veel vormen gezien van een I t/m een Y en ook nog even een ! maar van een diamant is het nooit gekomen. Ook zorgden de guppy’s in het zwembrilletje van Richard voor de nodig navi problemen.

Mario die voor het eerst uit kwam voor het Team TVD was op het eerste deel van het fietsen zo enthousiast dat die met een hoofd ze rood als een tomaatje de overige drie nog net heeft uit kunnen zwaaien voor de rest van de tocht.

Bij het lopen had Marcel de nodige moeite om de jonge honden Sander en Richard bij te houden. Misschien toch een wijntje te veel bij het vieren van zijn verjaardag de avond ervoor….

Al met al een steady race met de 1e plek als beloning.

Daarna nog lekker chillen aan het water en de gewonnen taart verdeeld :-)

Op zondag 18 juni hebben we met een hele groep TVD-ers meegedaan aan de halve Ironman in Luxemburg; maar liefst 8 man! Michael, Wietse, Dennis, Redmer, Leo, Jef, WIm (relay) en Fenna deden mee.

Het was een mooie en vooral warme dag (28 gr), maar ondanks de warmte heeft iedereen het goed gedaan.

Het zwemmen is een lus in de Moezel; deze was dit jaar bijzonder rustig (bijna geen stroming) en door de rolling start geen wasmachine-perikelen, waardoor je je eigen tempo kan zwemmen. Het fietsparcours is eerst 40 km vlak knallen langs de Moezel, en daarna klimmend door de heuvels tussen de wijnranken en boerengebied, stukje door Frankrijk en via Schengen weer terug Luxemburg in. Het loopdeel is ook langs de boulevard in Remich langs de Moezel en bestaat uit 4 rondes, waardoor je iedereen tegenkomt; erg mooie wedstrijd!

Vooral Wietse heeft een mijlpaal gehaald; na een periode met gekwakkel is dit een heel bijzondere en knappe prestatie van onze looptrainer; super gedaan! Michael was heel snel en werd 4e in zijn leeftijdsgroep, ook een klein feestje waard. Jef heeft ondanks zijn blessure toch kunnen lopen, Wim heeft de realy gedaan met zijn 2 meiden Monique en Anne. Dennis was vliegensvlug en is helemaal in vorm voor zijn eerste hele Ironman in Frankfurt op 8 juli a.s. Leo en Redmer waren met de Spijkenisse-clan en hadden t naar hun zin. Voor mijzelf ook een nieuw PR ten opzichte van vorige edities en daar was ik erg blij mee.

De avond hebben we gezellig afgesloten in een pizzeria in Saarburg... (zie foto).

Uitslagen; zie http://eu.ironman.com/triathlon/events/emea/ironman-70.3/luxembourg/results.aspx?race#axzz4m2hmF7ki

 

Zaterdag begon het al. Banden oppompen, tas gereed maken. Isotone drank, gekregen van voedingsdeskundige Eline (Medplus) uitgeprobeerd. Via social media en vooral de dames app maken we elkaar extra gek in onze kop. Zoe haar eerste. We leven allemaal met haar en Natasja mee. Brenda en Ellen maken prachtig uitziende pannenkoeken. Goed idee. Zondag is het zover. Fietsendrager plus fiets optassen. Succes kus van Edwin en gaan. De rit naar Cuijk was een crime. Ik ben nog niet gewend om zelf lange stukken te rijden. Mezelf flink tegen de wangen meppen, raam open en door. Eenmaal aangekomen begon Zoe al aan haar wedstrijd. Naast een hyper Natasja en haar gezin kon ik de start meemaken. Daarna meteen mijn spullen aan. Bij het zwemmen wist ik en anderen nog niet goed hoe of wat. Linksom de boeien. Er zaten veel schoolzwemmers in het water. Een paar kleine minuten raakte ik even in paniek. Rustige lange slagen maken. Dat werkt. Op een paar niet meewerkende sokken na, ging de wissel soepel. Dan het fietsen. Er was een man in oranje shirt, die mij steeds inhaalde en ik hem. Dat blijft wel een ding, die stayer regel. Wanneer je ingehaald wordt, tempo afnemen. Je bent er in je hoofd wel strategisch ook mee bezig. Het sturen ging ook steeds beter. Ik durfde zelfs in mijn stuur te hangen in de bochten. Het lopen was pittig. Ik had er geen idee van hoelang de route was. Hoever ik nog omhoog moest. Ik heb het weer gehaald. De omgeving was echt mooi. Genoten weer.

Afgelopen zaterdag was te Oud Gastel weer het jaarlijkse triathlon-sportfestijn. Persoonlijk vind ik dit 1 van de leukste wedstrijden in het jaar o.a. met de niet gebruikelijk 1/3e afstand en 's middags de trio-triathlon en niet te vergeten de vrijwilligers en organisatie. Elk jaar zetten ze een mooi evenement, waar ook vele TVD'ers aan deelnemen.

Uiteraard was de 2e divisie Zuid ook weer aanwezig voor hun 3e wedstrijd in deze spannende competitie.

Als teamcaptain was ik vandaag zelf weer eens actief, namelijk op de 1/3 triathlon, die trouwens onder Nieuwkoopse omstandigheden (niet als het mooi weer is 😉) werd afgelegd door de deelnemers. Ik was hierdoor niet in staat om mijn gebruikelijke rituelen/taken als teamcaptain te voldoen op de wedstrijddag voor ons TVD-team. Echter Sander was ruim van tevoren gebrieft en heeft deze verantwoordelijke taak op zich genomen. Aangezien ik de jongens allemaal netjes met startnummers, fietsnummers en badmutsen heb gezien, liep alles neem ik aan gesmeerd.

Nadat ik klaar was met mijn eigen wedstrijd, ben ik bij Dianthe, die aanwezig was als jurylid, in transitionzone 2 gaan staan. Toen de eerste atleten van de 2e divisie eraan kwamen, werd ik meteen dol enthousiast, want Tijmen kwam als 2e binnen en verliet de wisselzone ook in die positie. Sander zat daar kort achter in een groepje voor posities 5 t/m 12 en daarna kwam een grote groep binnen met Redmer daarbij. Dennis kwam rond plek 50 de wisselzone binnen. Kortom de TVD'ers zaten goed gepositioneerd. Snelle, vlotte wissels en knallen voor het looponderdeel. 

Daarna begon het zenuwslopende wachten (ongeveer 15min), tot ze weer terug kwamen lopen via de Veerkensweg. Met de aanmoedigingen van de teamcaptain en dichterbij de finish van andere TVD-supporters werden de eindsprintjes getrokken en nog een paar posities (terug)gewonnen. Helaas was Tijmen door hamstringklachten niet in staat om zijn mooie positie te behouden. Daar en tegen waren Sander en Redmer (ondanks eerder in de week opgelopen voetblessure, die echter liefdevol behandeld was door zijn vrouw en zo goed als genezen) in een goede vorm en nestelde zich op de posities 11 en 17.  Dennis finishte op 53e positie en gaf zelf aan weinig last te hebben gehad van de 1/2 in Luxemburg de week daarvoor.

Kortom de schade werd vandaag beperkt. In de daguitslag: 6e en in de tussenstand staan we nu 4e. Echter in de tussenstand is het razend spannend geworden, want de eerste 4 teams staan dicht bij elkaar en maken allemaal nog kans op promotie.

zaterdag 15 juli om 18:15uur aan de Willem Alexander Roeibaan te Rotterdam is de volgende wedstrijd. Deze wedstrijd gaat over de Sprint-afstand en dit is een STAYERwedstrijd. Kortom ander spelletje, andere tactiek, nieuwe kansen: KNALLE ALS EEN MALLE be continued 

 

Vanaf heden te bestellen in de webshop. Leverbaar vanaf eind juli (onder voorbehoud). Prijs 25,00 euro.

Afgelopen zaterdag 10 juni om 09:00 's ochtends knalde onze mannen van TV Dordrecht weer weg voor hun 2e wedstrijd in de 2e divisie triahtlon.

De wedstrijd ging over de olympische afstand, maar dan wel in Weert-style. Dat betekent 1,5 km zwemmen, 38,5 km fietsen en 10 km hardlopen. Tijmen moest zich helaas op vrijdag af melden vanwege ziekte, maar gelukkig hadden we in Richard een uitermate goede reserve tot onze beschikking.

Het was duidelijk dat er goed getraind was door de mannen de afgelopen weken. Redmer legde een steady, stabiele race af met een 7e plaats. Michael knalde de straatstenen eruit tijdens het looponderdeel en werd 11e. Sander moest, naar later bleek een leegloper op de fiets, tijdens het looponderdeel overschakelen in de survival-modus, maar handhaafde zich in de top 20. Richard, maakte en passant zijn triahtlondebuut (Krimpen was een run-bike-run), en haalde in de eindsprint de 3e atleet van Vahalis nog in.

De tactiek was namelijk heel simpel: Knalle als een Malle en elke positie telt, dus iedereen voor je inhalen tot voorbij de finishstreep. Deze topprestaties werden aan het eind van de race beloond met een schitterende 2e plaats in de team-uitslag.

Marcel was hierdoor zo geinspireerd geraakt, dat hij besloot om aan het eind van de dag te starten op de recreatieve sprint en daar ook het podium haalde met een 3e plaats. Kortom een zeer geslaagde dag voor de TVD.

Ik heb van jullie genoten en dikke, vette proficiat !

zaterdag 24 juni te Oud Gastel is de volgende 2e divisie triahtlon wedstrijd en zien we hoe KNALLE ALS EEN MALLE part 3 verloopt.

 

 

 

Onverwachts een mooi succes voor TVD6.

Waar gehoopt was op een plek bij de beste zeven, wat een start zou betekenen in de finale, bleek nadat we na een sterke individuele 1/16e in de ochtend vanaf plek 2 mochten starten in de middagserie. Na wat rekenwerk zou misschien een podiumplek haalbaar zijn.

De vooraf in het zonnetje besproken tactiek pakte super uit. Strak in een treintje gezwommen, als een echt team kop over kop het bochtige fietsparcours over geknald en de beste drie lopers zouden het karwei afmaken.

Omdat Bjorn bang was dat de op achterstand geraakte Marcel bij het lopen de weg niet kon vinden, en hij geen broodkruimeltjes bij had, was hij zo aardig om de twee uur daarvoor genuttigde pasta als track & trace over het parcours te verdelen. ;-)

Ondanks deze ongemakken toch mooi als tweede over de finish

Groetjes, Redmer "Lopes" Bultema, Gerbert, Bjorn & Marcel

Super Sunday.

Na een aantal goede teamtrainingen was het zondag eindelijk zo ver. We mochten starten in de 2e divisie tijdens de team triathlon in Arnhem. Een pittig parcours zowel op de fiets als tijdens het lopen.

Helaas voor ons werd het zwemmen ook nog wat extra lastiger gemaakt. Het team voor ons was nog niet de baan uit waardoor we 150 meter hebben moeten knokken. Maar we lieten ons niet gek maken. De voorbereiding was niet voor niks geweest. Na de 150 meter konden we snel weer hergroeperen en in een mooie trein een strakke tijd zwemmen op de 475 meter. Na een snelle wissel, rap de fiets op.

Tijdens het fietsen werden de taken goed verdeelt. Iedereen deed zijn kopwerk en er werd goed gecommuniceerd. Over de wind en over de staat van het asfalt. Tijdens het fietsen hebben we nog enkele teams op mogen pikken. Het ging dan ook wel erg hard.

Tijdens het lopen duurde het even voordat we op stoom kwamen. Hierdoor konden we een negatieve split lopen.

Dit resulteerde in een mooie 4e plaats, op 3 seconden van de nr 3.

Op naar Weert waar een olympische afstand op ons staat te wachten. Tijdens deze wedstrijd mogen we niet stayeren en komen de hardrijders goed uit de verf. Ik heb er nu al zin in.

 

O ja, in Dordrecht wisten ze het al lang maar nu kunnen ze er ook woorden aan geven... KNALLE ALS EEN MALLE.

 

Tijmen

Het triathlonseizoen is inmiddels losgebarsten! Velen van jullie zijn bekend met de reglementen vanuit de NTB, maar nog niet iedereen. In dit bericht daarom meer info over het hoe en wat!

De Mirandabad een Achtste Triatlon.

 

Gisteren nog in paniek Laura gevraagd of ze toch nog even tijd voor me had. Ik kreeg het ineens benauwd voor zondag..mijn eerste triatlon. Van te voren dacht ik, het is maar voor de lol, vooral genieten, tijd is niet belangrijk. Dit is door zo veel ervaringsdeskundigen tegen me gezegd. Maar daar dacht ik heel anders over. Samen met Laura en Marian onder het genot van een bakkie koffie en (munt)thee bij Villa Augustus hebben we alles doorgenomen, ben ik van alle tips en tricks voorzien. En het heeft geholpen. Ik heb heerlijk geslapen en ik was de hele dag niet zenuwachtig. Niet eens voor de start. Irv, Laura en Marian hebben blijkbaar een hele geruststellende werking op mij.

Wetsuit ging aan, dat stond niet meer ter discussie. Zwemmen ging best lekker. Daar zag ik het meeste tegenop, die had ik gehad. Wat kan er mij nu nog gebeuren.

Het fietsen ging ook prima, bochtig parcours, veel klinkers, gaten in de weg, stoepje. Allemaal overleefd. 4 rondjes, maar toen ging ik t vijfde rondje in ipv naar de wisselzone. Aii tijdverlies, omkeren, vragen waarheen en uiteindelijk de wisselzone in. Kon ik mijn plek niet meer vinden. Met Wim in mijn slipstream, aanmoedigend en zeeeer behulpzaam twee rekken terug, ahum, mijn plek gevonden. Gauw schoenen wisselen. Nou ja gauw. Ik had zulke koude handen dat ik er niet in kwam. Ook hier was ik weer heel blij met Wim. En Go. Laatste stukje, 5 km rennen. Wietze die nog even kwam aanmoedigen in zijn wetsuit.

Op 1 seconde na samen met Laura over de finish!

Ik heb een topdag gehad. De kop is eraf. Met een hoop leermomenten ben ik klaar voor de volgende. 

 

 

 

 

Mijn eerste triathlon.

Nog vol van mijn eerste stap. Het lid worden van de TVD, ga ik met mijn vriendin Linda naar de Triathlonbeurs in Utrecht. Nogal onder de indruk van alle serieuze sportieve mensen loop ik hier rond. Linda zo melig als een appel, is uit pure nieuwsgierigheid en om heel even te ontsnappen van haar superlieve ongeleide projectielen thuis, met mij meegegaan. Ze haalt mij over om mee te doen aan een wedstrijd daar op de hometrainer.

Stomverbaasd ben ik wanneer ik een startnummer win voor de Mirandabad Triathlon. Het lijkt mij handig om met 1/8ste te beginnen. Ik heb nog ruim tijd denk ik. Dat valt tegen.

Een paar weken terug realiseer ik mijzelf, dat ik niet eens weet hoe ik een fietsendrager achterop mijn auto plaats. De stress is begonnen. Eerst maar proberen. Het lukt, stap één.

Laura helpt mij met de voorbereiding. Ik had niet dankbaarder kunnen zijn. Een fiets aanschaffen, de helm die ik heb, daar zit een hap in. Nieuw aanschaffen maar, bril erbij. Ik heb in de tussentijd mijn man ook enthousiast gekregen met het fietsen. Eén nadeel. Edwin houdt van mountainbiken. Daar zit ik nu dus ook aan vast en daar ben ik zo bang voor. Maar goed samen sporten, is toch ook wel heel erg tof. Dan de weersvoorspellingen. Niet zo warm, een wetsuit aanschaffen dan maar. Wat een straf. Vol trots gooi ik alles op facebook. Mijn vrienden zien mij aan voor malle Pietje. Wat haalt zij zich nu allemaal weer op de  hals. Iedereen leeft mee. Wendy een racende vriendin van mij geeft mij haar oude wielrenkleren. Een helm, die mij enorm doet denken aan Urbanus. Ik vind het allemaal geweldig.

Dan is het zover, de afvinklijn zit in de tas. De fietsendrager en fiets op de wagen. De Mio aan. Helaas dat was geen succes. Edwin had de MIO afgesteld op toeristische route met pondje. Ik had tijd zat, alleen bij het pondje in Bleskensgraaf kom ik erachter dat ik niet kan pinnen. Ik krijg het kreng niet op snelwegen gezet en blokkeer tussen mijn oren. Daar gaan mijn trotse feministische gevoelens. Dan maar google maps op mijn telefoon. Zo gezegd zo gedaan. Ik arriveer in Amsterdam. Ik kom meteen Irvin tegen en Laura, Marianne Diantha met haar familie. Zij hebben de race al achter de rug. Wietsze is op dat moment bezig. Ik kleed mijzelf om en loop met Laura naar het veldje met de fiets. Laura legt mij alles uit en ik kalmeer.

Het groepje waar ik mee start bestaat uit een groep meiden die elkaar al kennen. De dame die bij mij in de baan zwemt spreekt mij meteen met een brede lach aan. Deze meiden misgunnen elkaar niets. Dat blijkt wanneer ik bij het fietsen tot twee keer toe goede adviezen krijg van een mede speler. Het water is enorm koud. Normaal haal ik om de vier slagen adem. Ik zie het nu niet zitten. Het begint met een beetje paniek. Het water is echt koud. Om tot rust tussen mijn oren te komen adem ik om de slag. Ik gun mijzelf een seconde adempauze aan de kant. Hoort niet, ik weet het, maar het kan geen kwaad en de zenuwen verdwijnen. Al met al gaat het zwemmen soepel. Ik probeer te denken,” ah, de kou verdwijnt al. Aan de kant supporten ze mij superlief.

Uit het water, wetsuit uit, jasje aan. Denk aan de helm, dichtklikken doe dat maar als eerste, kan je het niet vergeten ook. Bril over de koortjes, anders is het gevaarlijk. Lopen tot aan de balk, ik doe mijn best om niets te vergeten. Wat die twaalf meter afstand betreft. Daar hoef ik mijzelf echt geen zorgen om te maken. Geen medespeler te zien.

Na vier rondjes afstappen voor de balk. Lopen naar het rek, jasje uit, hardlopen toch liever zonder jas, had het inmiddels al warm zat. Nog twee rondjes. Aan de kant leven ze echt mee. Laura en Irvin nemen steeds foto’s. Hun aanwezigheid doet mij echt goed. Ik voel mijzelf zo ongelooflijk stoer. Dat ik dit echt aan het doen ben. Dan de finish, nog een klein stukje dat op een eindsprint lijkt. De medespelers wachten gezellig aan de kant. Zitten lekker op stoelen te keuvelen. De sfeer is echt gemoedelijk. Sinaasappeltje erbij. Wat water en een wat later ongelooflijk lekker smaakt flesje chocolademelk. Ik geniet er met volle teugen van.

Deze dag smaakt ongelooflijk naar meer.

 

Echt genoten.

Op 30 april dan is het zo ver. De eerste team triathlon van het nieuwe seizoen!

Dit jaar is er een dames en heren TEAM TVD, beide uitkomend in de 2e divisie (zuid)  Gezellig ;-)

 

Het doel is om het een 8e triathlon zo snel mogelijk in teamverband af te leggen.

Het evenement vindt plaats in en om het mooi gelegen Buitenzwembad Klarenbeek te Arnhem.

 

Mocht je zin hebben om TEAM TVD aan te komen moedigen dan ben je van harte welkom!

De starttijden zijn 12:20u voor de dames en 13:05 voor de heren.

 

 Voor meer info, check teamtriathlon.nl of teamcompetities.nl

Ook dit jaar zijn de deelnemers aan de Rotterdam marathon weer in het zonnetje gezet onder het genot van een theetje en een tractatie van bakkerij De Man. Gefeliciteerd met jullie prestaties!

Staat er in de Transition nummer 7 die ik onlangs mocht ontvangen? Op blz. 058 is een stuk te lezen over zij-instromers. Het plezier staat voorop, maar deze plezierige zij-instromer wordt duidelijk ingehaald door een lid van de TVD. Wie o wie heeft zijn debuut in Transition gemaakt?

 

 

Soms zie je het zelf niet, soms maak je het niet bewust mee, totdat iemand van een afstandje er een foto van maakt. Wat zie je dan? Allereerst, dat we best in een mooi zwembad zwemmen. Verder, dat we te maken hebben met een groeiende opkomst bij de zwemtraining. Afgelopen donderdag moet wel een seizoensrecord zijn geweest met 45 deelnemers. Fantastisch!

Triathlonvereniging Dordrecht wenst u allemaal een gelukkig, gezond en sportief 2017. Tot ziens op de nieuwjaarsbijeenkomst op 5 januari.

Irvin en Erik hadden zich al ingeschreven en ik dacht. Das een mooie afsluiter van het 2016 seizoen. Niet wetende dat ik na het ongeluk op trainingsstage in Nice dit voorjaar  voortdurend op het randje heb gezeten qua (over)belasting.  Deelname was lang onzeker. Erik is 5 weken voor dit evenement van zijn fiets gereden. Gevolg een zware schouderblessure die normaal gezien niet op tijd hersteld zou zijn.

Gelukkig was Irvin wel fit. Konden we die in ieder geval gaan aanmoedigen. Blijkt dat Hans de man van onze Marian en zwager van Irvin dusdanig verzwakt is door kanker, dat hij komt te overlijden een week voor de wedstrijd. Begrijpelijk dat Irvin en Laura niet afreizen en Marian ondersteunen in deze zware tijd.

Mallorca,  De schouder van Erik is zowaar voldoende genezen om te starten, en met mijn bilblessure moet het ook lukken. Om 7:30u staan we met 2000 andere atleten aan de start. Het zwemmen is heerlijk, in het heldere zeewater zie je zelfs vissen zwemmen. Het fietsparcours is fantastisch de eerste 110k glooiend en daarna een leuke klim met dito afdaling. In de loop van de middag begint het te onweren en hard te regenen,  geen droge draad meer aan ons lijf! De marathon blijft een eind en ik kan me niet voorstellen ooit nog eens een marathon te lopen.

Maar ook aan deze dag komt een eind en we halen alle twee de finish! Dat is fijn natuurlijk maar gezond en vrolijk door het leven stappen is veel belangrijker.

Marcel

 

 

 

 

De laatste wedstrijd van 2016 in een serie van 5 was in en rond het mooie 50m openluchtbad in Apeldoorn, tegenover de Apenheul. De baviaantjes wisten niet wat ze zagen! Het was super triathlon weer, 26gr en geen wolkje aan de lucht. Ook leuk voor de supporters Hannie, Coen en Marcel.

Redmer was de eerste alteet die de 300m zwemmen, 8km fietsen en 2km lopen mocht afleggen. Tactisch slim gezwommen en sterk afgemaakt. De volgende was Leo die op valreep kon invallen voor, Marcel (jlo blessure), Thomas, (Dippie), Michael (Hond in voorwiel) Dennis (Huisarrest). bedankt Leo! Met een mooie duik het water in en na een sterke wedstrijd Appie aangetikt. Lekker knallen over het fiestparcours, 2 rondes met ieder 50m hoogte verschil. Sander mocht op geheel eigen wijze afronden...volle bak dus. Jammer van het ketting probleem.

Nog lekker genoten van het weer en dik tevereden met een mooie 6e plek van de 18 teams naar huis.

Nu even chillen, en laat 2017 maar komen!

 

 

Op donderdagmiddag konden we ons registreren; dat hebben we gelijk gedaan. In de Expo alle spullen opgehaald, bandje om, en dat was het dan; nu was het echt serieus. Ik was best wel gespannen en ook wel emotioneel even, omdat het echt zover was na al die maanden! Vrijdagmiddag met Wim samen naar de briefing, duurde een heel uur maar was weer de moeite waard om toch even alle belangrijke details te horen, er waren zo’n, 1000 mensen aanwezig en de spanning onder de collega-atleten was duidelijk zichtbaar en voelbaar ;)

Zaterdagochtend gelukkig geen last van ‘tasjesstress’; ik heb alles vooraf op een lijst gezet en daardoor ging het verzamelen en inpakken van de tassen vlot en makkelijk. Om 17 uur kwam Wim ons ophalen en zijn we onze tassen en fiets gaan inchecken. We hebben even alles rustig bekeken, route vanuit water door tent en tasjesrekken en de routing en plek van de fietsen even goed bekeken en daarna weer naar huis. Na het inchecken voelde ik me heel ontspannen; ik was er echt klaar voor! S’Avonds lekker pasta gegeten en om 22.00 gaan slapen en gelijk in slaap gevallen…

De 3 dagen voor de Ironman heb ik bewust veel High5 electrolyten (zonder calorieën) gedronken, 1-2 bidons va 750 ml per dag.

Zondag om 5 uur ging de wekker, en ik werd helemaal happy wakker na een nachtje goed doorslapen. Heb 2 boterhammetjes met duo penotti naar binnen kunnen werken met een grote mok thee. Daarna trisuit aan, warme kleren en witte tas mee en met de taxi naar Amager Strand (T1). 

Aldaar Erik dag gezegd en gelijk naar mn fiets gegaan om een laatste check te doen (bidons er op, banden op spanning, alle spullen er op enz). Daar kwam Wim gelijk al naar me toelopen en vervolgens hebben we onze wetsuits aangedaan. Toen nog even een Energygel naar binnen gegooid. Vooraf hadden Wim en ik al afgesproken dat we in het startvak van 1.10-1.20 zouden gaan staan vanwege onze zwemtijd, en Wim wilde t liefst bij mij blijven in het water vanwege de snelheid. Dus toen werd t tijd om in de lange wachtrij per vak te gaan staan, wat best lang duurde (prostart was om 7 uur) en rolling start was: per 5 telt het systeem 3 seconden af en mogen 5 atleten starten. De sfeer was super; ASDC Thunderstruck/ Welcometo the Jungle enz door de boxen en nog even alle supporters kunnen zien tijdens het wandelen in de rij. Daarnaast was het vrij nevelig en kwam de zon op, waardoor het best mysterieus was qua sfeer.

En toen was het zover; naast elkaar tussen de hekken staan, hartslag ging toch even flink omhoog, en daar gingen we: 3,2,1 en GO! Dankzij deze methode heb je alle ruimte om rustig je plek in het water te vinden en naar de eerste boei te zwemmen, zonder wasmachine-perikelen. Wim en ik waren vlot weg en zijn de hele tijd naast elkaar blijven zwemmen, uiteraard heb ik wel m’n eigen tempo aangehouden. Het zwemmen ging lekker en soepel, het water was wel zout (zeewater) maar niet te, het was ongeveer 18 graden maar niet koud en het was geen chaos in het water op een paar dwaallichten en kwalletjes na. Na het zwemmen kon ik makkelijk het water uitrennen, snel de Bike tas gepakt en n bankje opgezocht in de omkleedtent; sokken en fietsschoenen aan, helm en handschoenen aan, shirt over met alle reepjes achterin en tas weer droppen. Na een wissel ben ik richting fiets gerend, Wim even gepasseerd die een krentenbol aan t eten was, fiets gepakt en opgestapt. Na 500 m stonden Erik, familie en vrienden me aan te moedigen; gaaf!

Het fietsparcours bestond uit 2 rondes van 90 km met in het begin een beetje technisch parcours dwars door Kopenhagen, kustweg en heuvels. Ik had helaas geen tijd meer om t parcours vooraf te verkennen, maar dankzij de briefing en een Youtube-film ging het prima. 

Het eerste stuk was even draaien en keren door de stad, daarna 35 km mooi recht asfalt strandweg, met uitzicht op zee, kastelen en mooie dorpjes en.. wind in de rug! Ik vloog dan ook met zo/n 30 gemiddeld het eerste stuk. Na 20 km was de eerste verzorgingspost en heb ik m’n eerste bidon High5 omgewisseld en daarna een Energybar gegeten. Na ongeveer 35 km kwam Wim me voorbij; even gekletst en toen gauw weer verder! Na 40 km gingen we de heuvels in en begon het klimmen en dalen, gelukkig niet zwaar en goed te doen. Dit was dwars door het platteland, erg mooi en leuk omdat bij alle boerderijen een dorpjes publiek ons stond aan te moedigen! Daarna was het laatste stuk via een N weg dwars door de bossen weer terug richting Kopenhagen, over breed asfalt en glooiende heuvels. De laatste heuvel “Geels Bakke” was bezaaid met duizenden mensen publiek, DJ, speakers en een AID Station om ons aan te moedigen, echt supergaaf! Tijdens de eerste en tweede ronde heb ik ongeveer ieder uur een reep gegeten en bij iedere AID station een bidon met High 5 gepakt en dat ging prima. Ook heb ik t niet koud of warm gehad en kon soepel blijven draaien, heb ongeveer 3x geplast. De laatste km waren best zwaar; m’n benen werden wat zwaarder en ik had een schuurplek op m/n bi, dus zat ook niet echt lekker meer. Wat was ik blij toen ik in T2 kwam en mijn fiets werd aangepakt; eindelijk lopen! Totaal heb ik 5,5 bidons leeg gedronken en 6 energybars op tijdens het fietsen.

Na in de omkleedtent m’n loopschoenen en petje op gezet en snel een plas gedaan, vlot begonnen aan de marathon. Ik had eerst niet in de gaten dat ik iets te snel liep.. maar na een blik op de Garmin (liep ongeveer 5.45/km) tempo laten zakken naar 6.20 en dat best lang vol kunnen houden. Het loopparcours was een heen en weer parcours langs het water, en om de 2 km stond een drankpost. Bij de eerste post een gel en water gedronken en dat om en om blijven doen. 

Het was echt superleuk om de eigen fans steeds zien, die zich goed verspreidt hadden langs het rondje. Daarnaast stonden echt overal mensen te klappen, triathlonclubs met tenten en muziek, dj’s, bandjes enzo, echt top! Ook kwam elk rondje rond de 11, 22 en 32 km met een lus langs de finish, waar je echt kippenvel van kreeg, wat een sfeer. En elk rondje uiteraard het armbandje, dat werkt wel motiverend (wat een gekleurd elastiekbandje wel niet kan doen he)..

Het eerste en tweede rondje gingen snel en soepel voor het gevoel. In het derde rondje begonnen m’n hamstrings pijn te doen en bilspieren wat te protesteren, en kreeg ik last van m’n maag en had last van braakneigingen maar dat lukte niet. Daarom snel overgestapt op cola en en geen gels en water meer, gelukkig was het maagprobleem snel opgelost. Bij 25 km kwam ik langs een groot scherm en verscheen er ineens een filmpje van Hannie, Marcel, Paul en Ingrid die me keihard toeschreeuwen en dat was echt even slikken, wat gaaf!! Na 30km kon ik de hellinkjes bij de fontein en cruiseterminal niet meer oprennen en moest even wandelen (hamstrings, kuiten en billen protesteerden dan) maar verder kon ik gewoon door blijven rennen, bizar. Jammer was dat Wim en ik elkaar steeds precies hebben misgelopen in de looprondjes, gelukkig werden we goed geïnformeerd over hoe het ging door de fans ;)

Nou en daarna weer langs het keerpunt voor het laatste rondje waar je een laatste armbandje kreeg, alleen maar stralende gezichten om je heen van de mede-atleten (die blikken in hun ogen, super), nog even een stuk met een Amerikaans meisje meegelopen en toen eindelijk; de finishlijn! Ik liep de bocht om en kwam op de rode loper, het was net donker geworden dus ik zag alleen maar de finishboog, een hoop spotlights, en hoorde mijn fans niet eens want ik was in een soort roes.. en toen eindelijk die woorden; “Fenna de Boer, you are an IRONMAN!!”, de tijd leek eventjes stil te staan. Wat een bijzonder, onbeschrijflijk, emotioneel moment, wat er dan door je heen gaat is zoooo mooi. Daarna kreeg ik gelijk de medaille, een isolatiedeken en water, hoorde Erik ineens roepen en ben naar hem toegelopen en werd door hem en de rest gefeliciteerd, wat waren ze trots en blij, aandoenlijk. Vervolgens gauw naar Atlete’s Garden gegaan op zoek naar Wim (niet gevonden) en heb daar lekker m’n spullen opgehaald, droge en schone kleding en sokken aangedaan. Erg geschrokken van de enorme blaren, waarvan ik weinig heb gemerkt tijdens het lopen (…). Daarna lekker verse houtovenpizza en n paar cola’s gedronken aan tafel met een paar Belgen, en toen Erik, Laura en Irvin opgezocht, fiets uitgecheckt en lekker naar huis gegaan. 

De volgende dag wel wat stijve kuiten en hamstrings, blaren doorgeprikt en veel gedronken en bewogen, iedereen nog even gezien en lekker gerelaxed. Rest van de week veel gewandeld (op strand) en in en rond Kopenhagen rondgehobbeld, het weer was super. De eerste week toch op adrenaline geleefd denk ik; week 2 ineens snipverkouden en moe ;).

 

 

 

 

 

https://www.dropbox.com/sh/11tid1qgp9qd5rz/AAAAk-Y0EATtRk7Zoar1gH4Ma?dl=0

Het weekend van 23 en 24 juli was een echt triathlonweekend in hartje Rotterdam, waar veel verschillende series waren met ook veel TVD deelnemers. Maar in mijn geval was ik als official werkzaam bij de spint en OD in de ochtend (NTB), maar heel bijzonder werd t pas s'middags; met een internationaal team officials voor het WK van de paratriatleten.

Zelf mocht ik assisteren bij de finish, wat o.a. bestond uit het finishlint bij de WK winnaars per serie omhoog houden en onzichtbaar blijven voor de camera's (een sport op zich ook voor ons),  en de atleten opvangen en voorzien een natte handdoek en water. Maar dat was nog maar een deel: de uren daarvoor hebben we hard gewerkt om de blauwe loper schoon te maken voor de TV opnames (zelfs met geleende stofzuiger van de kroeg op de hoek), alles goed klaarzetten enz.

Dit was echt ontzettend leuk om eens mee te maken, omdat het internationaal is, met officials uit Singapore, de VS, Rusland, Griekenland, Luxemburg en nog veel meer om op te noemen. Mensen met hart voor de sport en die hun hele weekend (deels) vrijwillig komen helpen om onze sport veilig en eerlijk te maken.

Dat is waarom ik ook NTB official ben geworden; het is echt niet alleen maar het fluiten en corrigeren van atleten, maar juist het deelnemers op weg helpen, waar nodig assisteren en zorgen dat alles eerlijk en sportief verloopt. En dat 'kost' maar een paar dagen per jaar, naast een drukke baan en eigen trainingsprogramma, of wat dan ook.

Onze prachtige sport is ontzettend snel aan het groeien, steeds meer wedstrijden, meer atleten maar helaas te weinig officials. Daarom bij deze mijn vraag aan een ieder: denk er eens over na, is het wat voor jou? Aarzel niet en kom even naar mij toe als je vragen hebt! Aanmelden voor de jury R cursus van 1 middag ( R staat voor 'regionaal, 3 dagen per jaar) kan ook direct via officials@triathlonbond.nl . Hopelijk komen er meer mensen bij die een handje willen bijdragen en onze sport eens van een andere kant willen meemaken ;)

 

Kukelekuu, de Friese wekker staat buiten te kraaien en vindt het tijd voor de Frysman. Het is 4:30 en na even snoozen springt team Van der Waal uit bed & aan het breakfast. Na een week lang obsessief weerbericht volgen, prikkelbaarheid en desinteresse in alles (behalve die ene zaterdag) is het dan zover. Het eerste hoogtepunt van dit nog jonge triathlonseizoen, de Frysman.

Vorig jaar was de eerste editie van dit evenement. Wat toen al opviel was de originaliteit en nuchterheid waarmee de organisatie een kleinschalig maar toch groots evenement weet neer te zetten. Een voorbeeld van die nuchterheid is het verzoek om gelverpakkingen toch vooral niet op de weg te gooien, want “koeien houden niet van verpakkingsmateriaal” (het gemaaide bermgras wordt aan de koeien gevoerd). Verder is de betrokkenheid van de organisatoren bij de 60 deelnemende atleten oprecht en hartverwarmend, klasse!

Dit verslagje zou niet compleet zijn zonder een hele grote dankjewel aan mijn trouwe supporter, gecertificeerd bidon- en banaanwerper en echtgenoot Laura. Het was weer een bijzondere belevenis, fantastisch om deze triathlon samen te beleven. Bedankt! Ook alle andere volgers van harte bedankt voor jullie belangstelling vooraf, tijdens en na afloop, dat geeft mij echt energie!

De weerberichten van de voorgaande week toonden (akelig consequent) dat het wel een beetje zou waaien op zaterdag, westenwind kracht 3 a 4 Beaufort. Bij een proefrondje in het voorgaande weekend is al gebleken dat flinke golfslag kan ontstaan. En inderdaad, geen van de 60 deelnemers raakt teleurgesteld, er staat een flinke golfslag.

Het zwemparcours bestaat uit een driehoek die 2 maal wordt gezwommen. Het eerste rak (een zeilterm, we zijn tenslotte in Friesland) is pal tegenwind, waanzinnige golven, serieus buitenwaterzwemmen, na 100 meter vraag ik mij af of dit goed komt, na 200 meter stel ik mijn dagambities bij, na 300 meter vind ik een ritme (1 op 2 ademen, 1 op 10 een slok IJsselmeer). Dit gaat goed, ik voel me dol-fijn. Na 2 makkelijker, maar o zo lange rakken, is de driehoek af en vraag ik mij af of er echt 2 ronden gezwommen moet worden, het lijkt wat ver. Aangezien er meer atleten terug het IJsselmeer in zwemmen, doe ik dat ook maar. Met een kwartier vertraging op de gedroomde zwemtijd (zoals iedereen), spoel ik aan op het eindpunt. Verfrist en met een duidelijk overwinningsgevoel (en ook wel een beetje opluchting) klim ik voor de eerste keer vandaag het Reaklif op naar de fiets.

Het fietsparcours begint, na een korte aanloop, lekker met de wind mee, maar ja, je moet ook een keer terug. 4 fietsrondes. Aan het einde van de eerste fietsronde staat Laura klaar op de coachpost met een assortiment verversingsproducten. Voor de gelegenheid (en de herkenbaarheid) gaat zij gekleed in een roze finishershirt met bijpassende donkere driekwart broek, met daaroverheen een fleurig pastelkleurig windjack. In de 4e fietsronde moet ik een dipje overwinnen en met een acceptabele fietstijd van pakweg 5:40 zitten de 179km erop (normaal 180, maar die ontbrekende km had ik al gezwommen).

Lopen, 6 rondjes, elke ronde krijg je een polsbandje. Het loopje gaat tot 19 km goed, aangenaam warm weer en gelukkig zijn er sponzen om te koelen. Dan valt er een bui en door de plotse afkoeling sta ik na 20 km geparkeerd met overal kramp. Gebeurt wel vaker, alleen komt het niet echt meer goed. De rest van de marathon gaat speedmarsend (2 minuten poging tot hardlopen met een minuut wandelen als beloning). Niet echt wat ik mij ervan had voorgesteld, maar finishen is heilig. Onbetaalbaar: de lachende gezichten van mensen met 6 polsbandjes, te zien bij tegenliggers op een kort heen-en-weer deel van het parcours. Uiteindelijk gefinished na 11 uur en 45 minuten en de finish maakt het allemaal weer de moeite waard.

De organisatie heeft voor een hottub gezorgd en die spoelt alle ontberingen weg. Conclusie: In fantastysk dei, ik bin in Frysman!

Mijn eerste 1/8 Triatlon in Cuijk.

Na toch wel 15 jaren alleen maar hardgelopen, ben ik ook besmet geraakt met een fijn virus, namelijk triatlon. Paar keer meegetraind en lid geworden van de TVD. Zo vaak als ik kon getraind. En jawel, ook ik op een racefiets! Ook al zei ik tegen mijn zus Laura “dat ga ik echt niet doen”.Maar alles went en ik geniet volop als ik aan het trainen ben, want het is geen straf om met zo’n groep gezellige en lieve mensen te sporten.

Maar dan komt de dag dat je ook een keer een triatlon gaat doen, 3 juli 2016 te Cuijk.Zaterdagmiddag rond half drie alvast begonnen met mijn tas inpakken want de zenuwen zijn er al.Ook de checklist van Irvin gehad dus dat is makkelijk: gewoon de lijst afstrepen.Maar wat doe ik aan morgen na het zwemmen? Neem gewoon van alles mee en zie het dan wel.

Drinken voor bij het rennen, staat al klaar. Flesje dode cola (geen prik), zo noem ik het altijd. Ik gebruikte het ook tijdens mijn marathons, dus dat moet goed komen. Vanavond nog meer rusten, goed eten en hopelijk lekker slapen.Wekker gezet op half 7 om alles op mijn gemak te kunnen doen. Goed geslapen. Sta om 8 uur buiten, want Ron komt me ophalen. Bedankt Ron!

Startnummer halen, fiets wegzetten, en ja wat dan nog, wat eten, luisteren naar tips en dan wetsuit aan en richting water. Tegen me zelf gezegd: niet piepen, gelijk door. Zo gezegd zo gedaan. Paar slagen borstcrawl gedaan in het zgn. oefenstuk en naar de kant voor het startschot (landstart).

Het zwemmen ging fantastisch en ik heb volgens mij geen meter te veel gezwommen. Kwam ontspannen uit het water. Zus Laura stond al in het parc ferme en kreeg te horen: “zo jij hebt goed gezwommen”. Heerlijk! Op naar mijn fiets, sokken aan, bril en helm op en gaan. Ook dat ging geweldig. Zelfs enkele dames ingehaald. Ik werd ingehaald door de dames en heren van de TVD maar dat was geen ramp. Zeker niet door de vele aanmoedigingen die ik kreeg toen ze me inhaalden. Nu nog het laatste onderdeel, fiets ophangen, flesje drinken mee en lopen maar. Ik ging de verkeerde kant op maar een aardige meneer stuurde me gelukkig terug en heb het parc fermee verlaten via de juiste uitgang.

Lopen na het fietsen is nog wel een aandachtspuntje, maar ook hier heb ik van genoten. De finish kwam in zicht, wat een zalig gevoel om binnen gehaald te worden door de al gefinishte TVD-ers. Zij waren geweldig, en wat een fantastische ervaring.

Bedankt trainers! En ook een dank je wel aan iedereen die mij heeft bijgestaan, zodat ik mijn eerst 1/8 triatlon heb kunnen volbrengen. Dit is zeker niet mijn laatste triatlon.

Marian